274px-Hermes_Ingenui_Pio-Clementino_Inv544.jpg

48.

Een woning met liefst twee ‘cabinets à l’ anglaise’, eentje voor het personeel beneden en op de entresol zitplaats voor de bewoners. Op het plan aangeduid als ‘lieu anglais alimenté par l’ eau de la ville’, en op de entresol ‘W.C.Doulton‘. Als surplus een ‘cabinet de toilette’ op de tweede verdieping met meuble-lavabo waarop kom, kruik, spons, borstels, handdoeken en zeep en niet te vergeten achter de keuken en de laverie een chambre de bain met ligbad in fonte émaillée.
De drukte op het gelijkvloers: tekenkamer, bureel en service-kamer (waar ook ontbeten werd) keuken, waskamer, lieu anglais, badkamer en kolenruimte. Eerste verdieping, de familieruimte: salon, eetkamer en half open veranda. Slapen op de tweede verdieping, kind en Jeanne inbegrepen. Gastenverblijf op de derde verdieping en enkele bediendekamertjes onder het dak op de mansarde. Voorlopig onbewoond.

Haar vraag of ze op de derde verdieping haar werkkamer kon inrichten. Zoals hij haar aankeek, een man die een woord in een vreemde taal niet begrijpt al heeft hij het net in een woordenboek opgezocht: werk-kamer, neen, niet ‘boudoir’, maar wel eigen ruimte. Of ze ging schilderen en tekenen of wou ze haar notities tot een boek omwerken, of misschien iets met bloemschikken of..?
Ze wilde gewoon een eigen ruimte, plaats voor haar boeken, plaats om alleen te zijn, om wie weet te schrijven of te componeren, om partituren te lezen, net zoals ze in Lille in haar appartement thuis was. Dat gefronste voorhoofd was nergens voor nodig. Neen, ze voelde zich opperbest in zijn gezelschap, ze waardeerde zijn werk, zijn verhalen, en ze hoopte op een lang en gelukkig leven met hem en de kinderen.  Ja, ze zei kinderen.  Juist, meervoud.
‘Ce que femme veut, Dieu le veut.’

jockeys-on-horseback-before-distant-hills-edgar-degas
‘Un fou enseigne bien un sage,’ kreeg hij als antwoord.
De kussenden werden door het zacht gekuch van Jeanne gescheiden.
‘Un petit monsieur pour vous, chère Emilie.’
Zoals hij daar in het tegenlicht van het halfronde raam stond, Jean-Emile, de rijzweep nog in de hand, Hermes Psychopompos, de begeleider van de zielen naar de onderwereld.
Hij, althans monsieur Pierre wilde haar niet meer aan de drukte van de paardentram overleveren, en stuurde dus een rijtuig waardoor het comfort zou stijgen en de reistijd werd ingekort, of iets in die aard wist de jonge bode het verhaal van zijn meester samen te vatten.
‘Of zo’n jonge snaak een coupé of een victoria mocht mennen, wilde Emile weten.
‘Een victoria, monsieur. Bij dit prachtige weer is een open rijtuig zalig, of wilde madame liever een coupé dan zou reed hij dadelijk langs de standplaats op het Natiënplein en  zou hij een koetsier sturen.’

2544006053
‘Lieverd, ik was in Lille bekend om mijn elegante rijstijl. Ik breng deze gekrulde boodschapper zelf naar zijn standplaats. Wil je mijn partituren  stevig vasthouden, jongeman. Monsieur Mailly zou het niet apreciëren zijn werk boven Brussel te zien fladderen. Allons-y.’

De kleine boodschapper kon alleen maar diep zuchten toen zij bij de kerk  het span stopte.
‘Dat was vliegen, als ik zo vrij mag zijn, madame. Denkt u niet dat we bijna de lucht ingingen? U rijdt fantastisch.  Vraag asjeblief monsieur Pierre of ik straks mee terug mag? Asjeblief?’
‘Geef dat moedige dier te drinken, kleine Hermes. Ze heeft het verdiend. Straks mag jij mij je rijkunsten tonen, afgesproken? Maar wees een beetje slim en zwijg in alle talen over mijn rijstijl. Jij hebt mij gebracht. Afgesproken?’
‘We begrijpen elkaar helemaal, al weet ik niet waarom u mij …’
‘…Hermes noemt? Dat vertel ik je wel op de terugweg. Breng je mij  ook een glas water?’
‘Ik had echt het gevoel dat de wielen de lucht ingingen,’ hoorde ze hem nog zeggen terwijl de koelte van de kerk haar weldadig tegemoet kwam.