TRIANGEL (21)

STEVE carver3_1.jpg

 

3. In het stedelijk arboreticum

Hannah druk bezig met het schetsen van een oude boom. Bram komt toevallig met de fiets voorbij gereden. Hij remt nogal duidelijk.

Hannah:


Is dat even toevallig? Dag Bram!. ( Hij komt inderdaad langs hier naar huis. Proficiat Hannah.)

Bram:


Hannah! Druk bezig? (Neen, ze zit gewoon te niksen achter haar tekenblad. Kom nu.)

Hannah:


Schetsoefeningen naar de natuur. Die boom daar. (Zou je je even willen uitkleden, Bram. Vermoeide Apollo leunt tegen boomstronk.)

Bram:


Ik ben niet zo goed in bomen. Een eik? (Waar ben je eigenlijk wel goed in?)

Hannah:


Inderdaad. Een Amerikaanse eik. Proficiat. (Zou het inderdaad een eik zijn? Eiken horen gewoon bij zijn sportief type.)

Bram:


’t Was een gok. Mag ik eens kijken? (Ik ga te laat komen om Michiel toevallig tegen te komen. Verzin iets!)

Hannah:


Ik ben nog maar pas begonnen. Kijk. (Ik zit hier al twee uur. Eindeloos heb ik mijn schetsen bijgewerkt in de hoop ze hem te kunnen tonen.)

Bram:


Prachtig! Het spel van licht en schaduw vind ik mooi. (Het clair-obscur ruikt nog iets te veel naar de esthetica – les.)

Hannah:


Kijk, hier is de schaduw nog te licht, denk je niet? (Nu moet hij zich over mijn blad buigen, zijn hoofd heel dichtbij.)

Bram:


…dat hangt een beetje van het tijdstip af. Misschien was dat de schaduw toen je aan dit gedeelte bent begonnen? (Hannah ik hou van je schaduw, maar ik wil het licht van Michiel zien, aldus…)

Hannah:


Voor een jongen heb je buitengewoon veel zin voor details. (nog even en hij komt erachter dat ik hier al zo’n twee uur zit, bedriegster!)

Bram:


Te veel zin voor details zodat ik de hoofdzaak wel eens vergeet. (Heel goed, je geeft haar de kans om een naar een voorbeeld te vragen. Proficiat.)

Hannah:


Hoe bedoel je? (Zoals hij daar zo rustig over het stuur van zijn fiets hangt, de linkervoet nog op de trappers. Zijn er Griekse goden bekend die zo poseren?)

Bram:


Niks speciaal, gewoon te weinig oog voor de structuur omdat ik nogal vlug door details wordt afgeleid. (Je krijgt waar je om gevraagd hebt, sufferd!)

Hannah:


De som van de details geven toch ook een totaalbeeld. (Vraag hem liever iets over zijn vrouwenhart en zijn mannendromen!)

Bram:


Als je ’t zo bekijkt! Ik moet nog enkele boodschappen doen voor de winkels sluiten! (Daar heb je dus nog een vol uur voor, detaillist!)

Hannah:


Ik was vergeten dat jij ook nog het huishouden bereddert. (Zou hij vragen om van zijn kookkunst te komen proeven?)

Bram:


Vandaag doe ik de boodschappen en mama kookt. Meestal is het net omgekeerd. Ik zie je vrijdagavond. (Van een slordige afwerking gesproken! Onder zijn vriendelijk uiterlijk woekeren zijn driften, juffrouw.)

Hannah:


Tot dan, Bram. (Voor je weggaat nog even enkele vurige kussen onder de boom van goed en kwaad? Deze jongen zit met zijn moeder in zijn hoofd, niet met een opeisend meisje!)

 

STEVE CARVER.jpeg

TRIANGEL (20)

steve carver 7.jpeg

 

2. In de stedelijke bibliotheek


Aan één van de leestafels zit Hannah met voor zich aantal naslagwerken over de nieuwe schilderkunst, inzonderheid het constructivisme en de Stijl. Ze bereidt een spreekbeurt voor. Michiel zit naast haar, en helpt haar bij haar opzoekingen.


Hannah:


Victor Tatlin. Ja, hij gaf zijn naam aan het constructivisme. Zoek jij hem in deze encyclopedie dan zoek ik naar Malevitsj, Kasimir Malevitsj. (Tiens Lincoln heette ook Abraham met zijn voornaam. Bijnaam: The railsplitter, the great emancipator. Yes. My emancipator. Lipton, Listzt, Livingstone, Machiavelli -lijkt op mijn leraar latijn-Maeterlinck, Magritte, Mahler -beetje Michiel- aha, Malevich, met ch.)


Michiel:


Ik heb hier een schilderij van jouw Malevitsj. Zwart vierkant op witte ondergrond. Bon, zo kan ik het ook. (Onze kleinkinderen zoeken dan bij V.D. Michiel, echtgenoot van de bekende architecte Hannah L. Componeerde o.a.een heel eigen Romeo en Julia – suite, geïnspireerd op hun eigen liefdesstory. Als zeventienjarigen immers…)

Hannah:


Ik vind dat een prachtig schilderij, Michiel. Zij waren de eerste schilders die verbanden legden met de architectuur. Kunstenaars en ingenieurs, een mooie combinatie. (Geloof ik dit nu zelf ? Bram als het witte waarop mijn zwart vierkant is gedrukt. Of zoek ik hem bij Chagall? Schilderij voor Colombe. Kleur, kleur en nog eens kleur!)

Michiel:


Nu ik dit langer bekijk begin ik te begrijpen wat je bedoelt. De rust van het witte, en dan het strenge van het zwarte vierkant. Ik denk dan aan Igor Stravinsky. Dat is een tijdgenoot van jouw constructivisten. (Petrushska, het cirkusmeisje hier betrapt in de stedelijke bibliotheek. Igor heeft noten te kort om nog maar de rondingen van haar borstjes in haar strakke t-shirt te beschrijven.)

Hannah:


Architectuur, schilderkunst en muziek uit die tijd, een mooi idee. Je bent een goede muze, Michiel. (Brams ogen zijn warmer dan die van Michiel. Michiels blik is hongeriger. Zoals ik hongerig ben.)

Michiel:


Ik heb een mooie uitvoering van Petrushka op cd. We rijden langs mij thuis dan kunnen we ze samen beluisteren. (Dit is wellicht iets te duidelijk. Zullen we nog iets drinken op mijn kamer? )

Hannah:


Ik heb om vijf uur een afspraak bij de tandarts. Wil je ze meebrengen als we elkaar vrijdagavond op de kerkzolder zien? (Afspraak om zeven uur bij de tandarts, Hannah. Hij wil je gewoon helpen. Zal ik het corrigeren?)

Michiel:


In orde. Ik maak een kopie voor jou, dan heb je je eigen cd. (Spijtig. Ik heb er zelf om gevraagd. Altijd te vlug en te duidelijk.)

Hannah:


Dat is heel lief van jou, Michiel. Zullen we vrijdag plannen waar en wanneer we samen die muziek bespreken? (Schuldgevoelens? Een te goed karakter zoals mama? Hem uitnodigen met Bram erbij? Schrap onmiddellijk dat te goede karakter!)

Michiel:


Ik ben volgende woensdag vrij na de conservatoriumlessen. Kunnen we samen iets eten in het Putje. Een uur of zes? (Krijg ik een vinger, pak ik een arm. Deze jongen wil klappen krijgen. Weinen, klagen…)

Hannah:


Kom je toch gewoon bij ons mee avondeten. Samen met Bram. Zien ze jullie in levende lijve. (Heel zwak, Hannah. Je hebt nog met geen woord over hen gerept. En of woensdag iedereen thuis is?) Maar ’t mag ook in ’t Putje natuurlijk. (Hannah, de troosteres der bedrukten heeft weer toegeslagen.)

Michiel:


Dat spreken we dan vrijdagavond af. Zal ik meerijden tot aan de tandarts? Als buffer tegen de pijn? Ikzelf vind tandartsen een ramp. Ik beef drie dagen op voorhand. (Mag het ietsje minder zijn? En waar komt dat beven vandaan? Arme mede – lijder!)

Hannah:


Lief van jou, maar mijn tandarts is een schat. Voor je ’t weet zijn de gaatjes gevuld. Bedankt alvast voor je hulp! (Een schat? Een vrouw van bijna tweehonderd pond met de ziekte van Parkinson, of ben ik het die op de stoel zit te trillen? Wees maar gerust dat het zal pijn doen deze avond. Straf van God.)

steve carver1.jpeg