Van het Renaissance (Venetië)- Italië naar het hedendaags USA (Ithaca-NY) is een sprong waarin onderwerp en vormgeving – van het heilige naar het alledaagse- duidelijk van elkaar verschillen, maar alvast de intensiteit een gemeenschappelijk kenmerk kan zijn.
“None of the artist’s figures come close to fitting the ideals of physical beauty upheld by Hollywood, fashion designers, or fitness and beauty magazines. In contrast to Claude Monet and other Impressionists, who focused on leisure time, which was a new phenomenon in mid-19th-century France, Bollinger recognizes how the desire for cheap labor and profit has degraded that possibility. Staring blankly as they perform the necessary duties of an unfulfilling job, the men and women in his paintings are afflicted by an unnamable malaise. They know that what they are doing is fruitless. (John Yau Hyperallergic 2023)“
Geen van de figuren van de kunstenaar komt ook maar in de buurt van de idealen van fysieke schoonheid die door Hollywood, modeontwerpers of fitness- en schoonheidsbladen worden uitgedragen. In tegenstelling tot Claude Monet en andere impressionisten, die zich richtten op vrije tijd – een nieuw fenomeen in het Frankrijk, – midden van de 19e eeuw – erkent Bollinger hoe het verlangen naar goedkope arbeidskrachten en winst die mogelijkheid heeft aangetast. Met een lege blik staren de mannen en vrouwen in zijn schilderijen terwijl ze de noodzakelijke taken van een onbevredigende baan uitvoeren; ze worden gekweld door een onbenoembaar gevoel van onbehagen. Ze weten dat wat ze doen (vaak) vruchteloos is.
Flashe: (voluit Flashe Extra Fine Vinyl Paint van het Franse merk Lefranc Bourgeois) is een professionele vinylverf voor kunstenaars. Het is een uniek alternatief voor acryl- en olieverf bekend om zijn extreem matte, fluweelachtige en dekkende afwerking.
Ithaca-based artist Matt Bollinger works from a complex interdisciplinary base: as painter, draftsman, animator, and elegist, he creates work that straddles the projects of both visual art and narrative fiction. Buoyed by an early interest in American modernism as well as personal and familial origins in the Midwest, Bollinger tells stories by and large of America’s rural working class. Each is composed through a bricolage of memory, family history, direct observation, art-historical research, and literary invention. Through empathetic and meticulously crafted vignettes, Bollinger’s work offers poignant reflections on issues of labor, class, and the passage of time, encouraging viewers to sift through his vivid, often conflicted pastorales for a clear imperative of their own. (François Ghebaly Gallerie NY)
https://ghebaly.com/artists/matt-bollinger
De in Ithaca (NY) gevestigde kunstenaar Matt Bollinger werkt vanuit een complex interdisciplinair uitgangspunt: als schilder, tekenaar, animator en elegist creëert hij werk dat het midden houdt tussen beeldende kunst en verhalende fictie. Gedreven door een vroege interesse in het Amerikaanse modernisme en zijn persoonlijke en familiale wortels in het Midwesten, vertelt Bollinger verhalen die grotendeels gaan over de plattelands-arbeidersklasse in Amerika. Elk verhaal is samengesteld uit een bricolage van herinneringen, familiegeschiedenis, directe observatie, kunsthistorisch onderzoek en literaire verbeelding. Door middel van empathische en zorgvuldig geconstrueerde vignetten biedt Bollingers werk aangrijpende reflecties op thema’s als arbeid, klasse en het verstrijken van de tijd, waarbij hij de toeschouwer aanmoedigt om in zijn levendige, vaak tegenstrijdige pastorale taferelen op zoek te gaan naar een eigen, duidelijke boodschap. (François Ghebaly Gallerie NY)
In de nieuwste aflevering van Artforum’s Screening Room gaat Matt Bollinger diepgaand in op de alledaagse esthetiek van Midden-Amerika. De gezichtsuitdrukkingen van de personages in zijn hedendaagse genreschilderijen neigen naar somberheid, met gezichten die berusting uitstralen en de eindeloze compromissen weerspiegelen waarmee de werkende armen moeten leren leven. Toch weet de kunstenaar deze Amerikanen te voorzien van een pathos dat hen waardigheid verleent in plaats van ze vreemd of meelijwekkend te maken, zonder daarbij in triomfalisme te vervallen.Ook Bollingers animaties putten uit deze bron van ‘Main Street blues’ en vullen zijn weelderige, met de hand geschilderde beelden met de ondergewaardeerde veerkracht van de werkende gewone mens. Dawn, 2025 brengt de beproevingen en tegenslagen in kaart van een grijze dag in het leven van de gelijknamige medewerker van een buurtwinkel, inclusief lunches uit sardineblikjes, autopech, rookpauzes en rotbaasjes. (3’24”)
The way that I think of it, because the two things are formally so different from one another, is that there’s a narrative world in the animations, and then these works drop down out of it. It’s like a big umbrella because, for a little while, it was confusing, even to me. It was like, “Is the painting coming from the animation or the animation coming from the painting?” And then I realized everything was coming from my drawing and narrative, my writing, the writing part of the studio. I spent a lot of time in my sketchbook doing tiny drawings, and then the images either want to move or they want to be still. And it tends to be whether or not they arrive as a scenario or they arrive as a pictorial framework, like a set of geometry that works within a rectangle or something.
Zoals ik het zie – omdat die twee dingen formeel zo van elkaar verschillen – is er een verhalende wereld in de animaties, en daar komen deze werken dan uit voort. Het is als een grote paraplu, want het was een tijdje verwarrend, zelfs voor mijzelf. Ik dacht: „Komt het schilderij voort uit de animatie, of komt de animatie voort uit het schilderij?” En toen besefte ik dat alles voortkwam uit mijn tekeningen en verhalen, mijn schrijven, het schrijfgedeelte van mijn atelier. Ik bracht veel tijd door in mijn schetsboek met het maken van kleine tekeningen, en dan willen de beelden ofwel bewegen, ofwel stil blijven staan. En het hangt er meestal van af of ze zich voordoen als een scenario of als een picturaal kader, zoals een reeks geometrische vormen die binnen een rechthoek of iets dergelijks functioneren.
Juxtapoz / Evan Prico
bezoek de website van de kunstenaar:
“At the beginning of the process, I’m doing this abstract stuff, but then I start to build the image. I had drawings of the truck and drawings of some of the individual men’s faces, as well as drawings of a boot, just so I know what the stuff was; but then I look less and less at that and more and more into the work, which is where it probably starts to take on that slightly fantasy look. It’s a parallel world that closely resembles ours.” (ibidem)
“In het begin van het proces houd ik me bezig met dit abstracte werk, maar daarna begin ik het beeld op te bouwen. Ik had schetsen van de vrachtwagen en van de gezichten van enkele mannen, en ook een schets van een laars, gewoon om te weten wat het precies was; maar daarna kijk ik daar steeds minder naar en verdiep ik me steeds meer in het werk, en dat is waarschijnlijk het moment waarop het die ietwat fantasierijke uitstraling begint te krijgen. Het is een parallelle wereld die sterk op de onze lijkt.’
Of de isolatie van deze specifieke wereld primeert of de aansluitingen met ons aller alledaagsheid in ruime mate aanwezig is, kun je je inderdaad afvragen. Of ook de vormgeving deze mogelijke isolatie vermijdt of bevordert is een andere vraag. Ik denk dat de herkenning van eigenschappen die niet dadelijk afhankelijk zijn van een levensstijl, in ruime mate voorhanden zijn. Het is juist dat verbindende dat voor aansluiting zorgt met ons aller lot, verbindend met manieren waarop wij dat ingewikkelde bestaan dat leven heet, dagelijks doorstaan en eigen maken.
