‘Adjustments’, gedichten van Alberto Rios (1952)

Fernando Martinez, As If we know 2019: wood, metal, plaster, plastic, acrylic (16” X 14” x 1.5”)
Aanpassingen

Toen koffie voor het eerst in Europa arriveerde,
Werd er naar verwezen als 'Arabische wijn.'

In het San Francisco van de eeuwwisseling,
Begon de bank van Amerika als de Bank van Italië.

Toen Cortès in Tenochtilàn aankwam op 8 november, 1519,
Groette Moctezuma II hem hartelijk en kuste zijn hand.

Dat allemaal. We zijn verbaasd bij de kleinste gebeurtenissen
Die we meemaken, de feiten die ons nu zo vreemd lijken.

Zoals we leven in hun kamers aan de overkant.
In 1935, zegt een bericht, toen Isaac Bashevis Singer

In New York aankwam, hij was toen dertig jaar oud
En kon slechts drie woorden in het Engels spreken:

"Take a chair."
Maar dan leerde hij nog andere woorden. Het hielp.

Isaac Bashevis Singer (Jiddisch: יצחק באַשעוויס זינגער) (Leoncin bij Warschau, 21 november 1904 - Miami, Florida, 24 juli 1991) was een Pools schrijver die in 1943 Amerikaans staatsburger werd. Hij schreef in het Jiddisch. In 1978 werd hij onderscheiden met de Nobelprijs voor Literatuur.
Once there was a cat… 1998
Dmitry Evgenievich Ikonnikov.












"Adjustments”

When coffee first arrived in Europe,
It was referred to as “Arabian wine.”

In turn-of-the-century San Francisco,
The Bank of America began as the Bank of Italy.

When Cortés arrived at Tenochtitlán on November 8, 1519,
Moctezuma II greeted him warmly, and kissed his hand.

All of that. We are amazed by the smallest of things
Coming before us, the facts that seem so strange to us now

As we live in their opposite rooms.
In 1935, reports say, when Isaac Bashevis Singer

Arrived in New York, he was thirty years old
And could speak only three words in English:

“Take a chair.”
But then he learned other words. It helped.

From Not Go Away is My Name by Alberto Ríos. Copper Canyons Press
Foto door Ivo Rainha op Pexels.com

Alberto Ríos, Arizona’s inaugural poet laureate and a Chancellor of the Academy of American Poets, is the author of eleven collections of poetry, including The Smallest Muscle in the Human Body, a finalist for the National Book Award. His most recent book is A Small Story About the Sky, preceded by The Dangerous Shirt and The Theater of Night, which received the PEN/Beyond Margins Award. Published in the The New Yorker, The Paris Review, Ploughshares, and other journals, he has also written three short story collections and a memoir, Capirotada, about growing up on the Mexican border. Ríos is also the host of the PBS program Books & Co. University Professor of Letters, Regent’s Professor, and the Katharine C. Turner Chair in English, Ríos has taught at Arizona State University for over 35 years. In 2017, he was named director of the Virginia G. Piper Center for Creative Writing.

The Morning News

Seasons will not be still,
Filled with the migrations of birds

Making their black script on the open sky,
Those hasty notes of centuries-old goodbye.

The clouds and the heavens make a memo book,
A diary of it all, if only for a day.

The birds write much, but then rewrite all the time,
News continuous, these small pencil tips in flight.

They are not alone in the day’s story.
Jets, too, make their writing on the blue paper —

Jets, and at night, satellites and space stations.
Like it or not, we are all subscribers to the world’s newspaper

Written big in the frame of the window in front of us.
Today, we wave to neighborhood riders on horses.

We hear the woodpecker at work on the chimney.
There is news everywhere.

All this small courage,
So that we might turn the page.

Foto door freestocks.org op Pexels.com

Alberto Ríos has won acclaim as a writer who uses language in lyrical and unexpected ways in both his poems and short stories, which reflect his Chicano heritage and contain elements of magical realism. “Ríos’s poetry is a kind of magical storytelling, and his stories are a kind of magical poetry,” commented Jose David Saldivar in the Dictionary of Literary Biography. Ríos grew up in a Spanish-speaking family but was forced to speak English in school, leading him to develop a third language, “one that was all our own,” as he described it. Ríos once commented, “I have been around other languages all my life, particularly Spanish, and have too often thought of the act of translation as simply giving something two names. But it is not so, not at all. Rather than filling out, a second name for something pushes it forward, forward and backward, and gives it another life.”

Foto door Pixabay op Pexels.com
We are a tribe

We plant seeds in the ground
And dreams in the sky,

Hoping that, someday, the roots of one
Will meet the upstretched limbs of the other.

It has not happened yet.
We share the sky, all of us, the whole world:

Together, we are a tribe of eyes that look upward,
Even as we stand on uncertain ground.

The earth beneath us moves, quiet and wild,
Its boundaries shifting, its muscles wavering.

The dream of sky is indifferent to all this,
Impervious to borders, fences, reservations.

The sky is our common home, the place we all live.
There we are in the world together.

The dream of sky requires no passport.
Blue will not be fenced. Blue will not be a crime.

Look up. Stay awhile. Let your breathing slow.
Know that you always have a home here.
Foto door Donald Tong op Pexels.com

Resistance and persistence collide in Alberto Rios’s sixteenth book, Not Go Away Is My Name, a book about past and present, changing and unchanging, letting go and holding on. The borderline between Mexico and the U.S. looms large, and Ríos sheds light on and challenges our sensory experiences of everyday objects. At the same time, family memories and stories of the Sonoron desert weave throughout as Ríos travels in duality: between places, between times, and between lives. In searching for and treasuring what ought to be remembered, Ríos creates an ode to family life, love and community, and realizes “All I can do is not go away. / Not go away is my name.”

Foto door Brett Sayles op Pexels.com
I Do Not Go Away

You have terror and I have tears.
In this cruel way, we are for each other.

We are at war. You always win.
But I do not go away.

You shoot me again. Again, I do not go away.
You shoot with bullets, but you have nothing else.
Foto door Pixabay op Pexels.com

‘As if we know’ is van Fernando Martinez. Fernando Martinez was born in Buenos Aires, Argentina and studied bio-engineering at Polytechnic Institute of Technology and furniture design and fine arts at S.U.N.Y., Purchase, NY. His work has been shown in solo shows at the P-Cafe in New Rochelle, NY, the Solar Gallery in East Hampton, NY and the Bison Legacy Gallery in Cody, Wyoming. Group shows include the Miranda Fine Arts Gallery and Art-Miami Solar Gallery in East Hampton, NY, as well as the Mobile Show Galleria in Boston, among other East Coast venues.

Foto door Miguel u00c1. Padriu00f1u00e1n op Pexels.com

Telkens hij naar hen keek, hoorde hij muziek.

Met zijn drieën kijken ze ons aan. Je merkt dadelijk dat ze met muziek te maken hebben en wie heel aandachtig zou kunnen kijken, merkt dat op ieder partituurtje de naam van de geschilderde is vermeld.
Een schilderij van Anton Domenico Gabbiani (Florence, 1653-1726) in opdracht van grootvorst Ferdinando de’ Medici, een intense bewonderaar en zelf amateur-beoefenaar maar vooral collectioneur van muziek en andere resultaten de Schone Kunsten.
Het werd geschilderd in 1687 voor de Pratolino-villa, lievelingsresidentie van de grootvorst, thuishaven van dit doek en aanverwante afbeeldingen van muzikanten. Later ook een soort cultureel centrum met jaarlijkse concerten en theater- en opera-opvoeringen

Al stelt het doek een ‘concert à trois’ voor toch zijn het drie (castraat-) zang-virtuozen die hier als groep poseren en die wij, na enig opzoekingswerk, bij naam kunnen noemen. Ze horen bij la camerata musicale van het Florentijnse hof.

Helemaal links van het ‘epinette’ zien we Vincenzo Olivicciani, hofmuzikant en daarna werkzaam als soprano bij de Koninklijke Kapel van Wenen. (hof van Leopold I)

Vincenzino est un grand chanteur. Il possède de rares qualités, en particulier sa manière de chanter les passaggi avec la plus parfaite clarté, et un beau trille ; sa voix est belle et gracieuse, et il la plie à tout ce qui est humainement possible, si bien que tous les autres chanteurs le considèrent comme le premier d’entre eux.‘ (Baron del Nero, proche de la famille Colonna à Rome)

Middenin zien we Antonio Rivani (internationaal als ‘Ciccolino’ bekend) , in dienst bij kardinaal Gian Carlo de Medici en zanger aan het Pergola-theater in Firenze voor hij naar Parijs trekt en daarna in Rome bij het gevolg van koningin Christina van Zweden gaat behoren. Hij probeert even een extra job erbij te nemen aan het hof van Karel Emanuel II van Savoy, maar dat is ‘not done’ voor Christina. Uitreksel uit haar brief:

Je veux qu’on sache que je ne consentirai jamais qu’Antonio Rivani change mon service pour un autre, qu’il n’est plus au monde que pour moi et qu’il ne chantera pas longtemps pour qui que ce soit. Quoi qu’il en puisse être, s’il est sorti de mon service je veux qu’il y rentre, et quand même on voudrait me faire accroire qu’il a perdu la voix, cela n’y ferait rien ; tel qu’il est, il doit vivre et mourir à mon service, ou malheur lui en arrivera.

Het was ook deze jongeman die zich nogal vlug in de belangstelling van Alfonso kon inwerken zodat Cosimo III dringend op zoek ging naar een echtgenote voor Fernando.

Helemaal rechts zien we de nog jonge Giulio Cavaletti, componist en contralto bij Ferdinand’s hof die volgens geschriften ‘leefde in Rome, Barcelona en Wenen.’ We zoeken nog naar verdere sporen van zijn bestaan.

Ik noem hun namen omdat ze daardoor werkelijke mensen worden die voor Gabbiani in hun sjiekste kleren poseerden. (zoals drie andere collega’s in een ander doek van dezelfde schilder hieronder).
In 2013 was er een merkwaardige tentoonstelling in Firenze over deze Ferdinando als ‘Collector and Patron’ en daar waren ook deze doeken te zien waarover de NY-Times schreef:

There are two splendid group portraits of Ferdinando’s musicians from the mid 1680s by one of his favorite artists, Anton Domenico Gabbiani. One of these group portraits includes Ferdinando himself; indeed Cosimo reproved his son for his overfamiliarity with players and singers. The other picture is of three musicians accompanied by a richly appareled young black servant. At the center of the canvas is the castrato Francesco de Castris, who from 1686 became Ferdinando’s director of music and trusted adviser, with whom, according to rumor at least, the prince also had a more intimate relationship.’ (Roderick Conway Morris NY Times Aug. 6, 2013)

Gabbiani 3 muzikanten met een dienaar en papegaai
Ferdinando rechts omgeven door zijn muzikanten

‘Ferdinando’s first passion from his earliest years was music. He became an accomplished harpsichordist, able to sight-read a piece and then play it from memory. He built up a sizable permanent group of players and financed the development of new types of instruments. He brought Bartolomeo Cristofori from Venice to be his chief instrument maker — and in 1700 Cristofori invented and constructed the first piano. Ferdinando attracted to Florence musicians from all over Italy and beyond, making the city a center of excellence and innovation. Among those who enjoyed his patronage was the 22-year-old Handel, whose first Italian opera “Rodrigo” was staged in Florence in 1707.’ (ibidem)

I musicisti del principe Ferdinando de’ Medici door Gabbiani

Groot was Ferdinando’s waardering voor kunstenaars, inzonderheid voor muzikanten. Alsof hij door hun portretten te bekijken opnieuw hun muziek hoorde, maar ook de geliefde uitvoerders weer dichtbij zag. Zijn moeder, Marguerite-Louise d’ Orléans, verliet hem toen hij nauwelijks twaalf was, zijn jonge bruid, prinses Violante Beatrice van Beieren, was een tragische figuur: ‘She shared her husband’s musical interests and wrote her own plays, in which she performed. But although she seems to have been devoted to Ferdinando, her feelings were not reciprocated. The prince’s neglect of his spouse contrasted markedly with the consideration and generosity with which he treated so many others.‘ De liefde voor het spirituele mooie kan je ook blind maken voor het natuurlijk mooie in handbereik, of was er nog een andere niet uitgesproken hindernis?

Anton Domenico Gabbiani. Concert. c1685. Oil on canvas. (Pitti Palace, Florence)

Boeiende boeken daaromtrent: (op de 2de handmarkt nog te vinden?)

-Patrick Barbier, Triomf en tragiek der castraten, uit het Frans vertaald, A.W. Bruna 1991

-Christopher Hibbert, Opkomst en ondergang van de Medici, Uitgeverij Contact A’dam 1989 (het verhaal haalt het wel eens op de historie)

Bartolomeo Cristofori Grand Piano 1720

Mensen aan de rand: Isidre Nonell (1872-1911)

‘Koster deelt aalmoezen uit’ 1909 bewerkt papier

De kleine, verdrukte, bijna helemaal vergeten medemens, samen met met de landschappen waar licht en atmosfeer het onderwerp zijn, zo zou je de onderwerpen van de Catalaanse schilder Isidre (Isidro) Nonell kunnen samenvatten.

Isidre Nonell, 1896 Capvesdre a Sant Marti de Provençals
Assumpcio

The oil paintings show the influence of impressionism and pointillism expressed in a new way. Thick strokes layered one after another do not quite mix colors in the eye, leaving a directness of emotion. His subjects, most often women, were the overlooked and marginalized– poor women (often with children), gypsies, wounded soldiers repatriated from the Cuban war, and people suffering from cretinism.

Isidro Nonell Returned Soldier from Cuba on the Quay

Natuurlijk brengen dergelijke onderwerpen weinig geld op, en al helemaal geen naam en faam. De armen, de zogenaamde gekken, mensen met cretinisme, en gypsies, al het volk dat zich op de rand van de maatschappij beweegt, het zijn niet dadelijk figuren om in dure salons of bij sjieke kunsthandelaren de koper te overtuigen.

2 poor men sleeping 1897

From a very early age he showed aptitude for drawing and between 1884 and 1892 he received his firts lessons from artists such as Josep Miraben, Gabriel Martínez Altés and Lluís Graner. During the academic years 1893-1894 and 1894-1895 he attended the “Escola de Belles Arts de Barcelona” ( Fine Arts School of Barcelona) where he met Joaquim Mir, Ricard Canals, Ramón Pichot, Juli Vallmitjana, Adrià Gual and Joaquin Sunyer who were school friends and at the same time they shared the same artistic interests: the landscape painting, interest for the light, and atmospheric effects. Together they went to painting excursions to the outskirts of Barcelona where they practised a half impressionist style, often with warm tones, for this reason they received the name “Saffron Group” or “Sant Martí Group” because this was of the name of the municipilaty next to Barcelona where they used to paint.

Vrouw met cretinisme en kindje in landschap met sneeuw

Geen goedkope emoties, minder nog het leed of eenzaamheid uitvergroten. Wel het uitzichtloze, de werkelijkheid zoals ze in en buiten de steden te zien was en waarvoor graag de blik werd afgewend. De invloed van Japanse prenten is hierboven duidelijk zichtbaar.

In this definitive version of a cretin with his son in a snow-covered landscape, framed by the Romanesque church of Sant Pere d’Escunyau, in the vall d’Aran, it is very especially evident the influence of the Japanese prints.

Esperant la sopa – Wachtend op de soep

Hij ging ook naar Parijs waar hij zich aan zijn zelf gekozen thematiek vasthield. Wel zag je zijn stijl veranderen omdat het werk van Toulouse-Lautrec hem inspireerde. Hij had er beroemd kunnen worden als hij op de voorstellen van de bekende kunstverzamelaar Paul Durand-Ruel was ingegaan die erg uit was op folkloristische Spaanse scenes die toen erg in waren. Ondanks de verschillende ‘Salons’ waaraan hij deelnam in Parijs en zijn kennismaking met de jonge Picasso, keerde hij in 1900 als vrij onbekende kunstenaar terug naar zijn heimatstad Barcelona.

Bedelaar in Parijs
Consuelo, 1902

Al riep Isidri uit: ‘Jo pinto i prou’ (Ik schilder en basta) toch trok hij zich de volgende jaren meer en meer terug uit het openbare leven. Hij stierf in 1911 op 38-jarige leeftijd aan typhus.

Hardship
Porta de l’ estudi
de schilder en zijn modellen
La Paloma Isidri Nonell

Er is ook de zachtheid in het verdonkeren van de atmosfeer waarin het portret een zekere melancholie uitstraalt door houding en kleurgebruik. Een portret is voor hem niet dadelijk een zoeken naar gelijkenissen met het model maar een treffen van een sfeer waarin en het karakter, en uiterlijk samenvloeien in een rustige aanwezigheid waar lang naar kan gekeken worden.

Catala: Dona Ilegint
Cabeza masculina sacando la lengua (Male Head Sticking Out His Tongue)

SCHRIJF-INSTRUCTIES, een gedicht van Phan Nhiên Hạo (Vietnam)

Schrijf-instructies

Schrijf scherp zoals een nagel geslagen in een plank.
Schrijf snel zoals wind blazend door een dorpsplaag.
Schrijf rustig zoals kolen diep brandend in de aarde.
Schrijf fel zoals een gewonde leeuw op de rand van de dood.
Schrijf voorzichtig zoals een trein ploegend door een mistige morgen.
Schrijf gevoelig zoals een vlieger voor de storm.
Schrijf plezier over het zand, verbindt dan de punten.
Schrijf spijt op het water, laat de golven het dragen.
Schrijf eenzaamheid op een lantaarn, hou de wacht tot het licht dooft.
Het is mogelijk gebald te schrijven, maar sla de werkwoorden niet over,
stagnatie zal leestekens laten zinken.
Schrijf na schemer maar niet bij dageraad -
dat is wanneer de geesten terugkeren
nadat ze meer zielengeld hebben verzameld.
Schrijf intensief bij dronkenschap, maar eens nuchter, dump het allemaal
in de rivier,
en probeer niet op te scheppen over je verslavingen.
Schrijf voor de doden, maar nodig de begrafenis-band niet uit
want synthetische muziek verstikt het lichaam.
Het is mooi om doelloos te schrijven, maar wees niet onachtzaam.
Hou taal in haar soliede staat met een hoog smeltpunt.
Schrijf ver onder nul, zoals een winterdag in Oymyakon.
Schrijf zwetende kogels, zoals zomertijd in Dallol.
Schrijf in de stijl van de New Yorkse School of Prairie, beiden cool,
maar dans niet rond met een stok
denkend dat niemand je kan zien.
Schrijf hopeloos zoals wachtend tot de maan op het dak valt en
in stukjes breekt.
Schrijf hoopvol zoals ik wachtte op mijn vrouw, om te bevallen
in het Tu Du Hospitaal.
Schrijf onvergetelijk zoals zes jaar geleden in Bangkok toen ik
een vrouw zag met twaalf vingers.
Schrijf mysterieus zoals alle lange nachten van mijn jeugd
luisterend naar de symfonie door straatverkopers geroepen.
Schrijf grootmoedig maar schenk geen aandacht aan symmetrie.
Schrijf schitterend, maar vermijd goedkoop gezichtspoeder.
Schrijf temidden van een massa terwijl je alleen staat,
met een 'Niet storen aub'-bordje' rond je nek.
Wanneer de naamlozen geëxecuteerd zijn op het stadsplein,
schrijf hun gezichten in bloed, en was nooit je handen-
niet tot vrijheid zich verspreidt als zeepbellen
door schandelijke plekken weg te schuren in de geschiedenis.

(Excerpted from Paper Bells, an upcoming collection by The Song Cave.)
“Instructions for Writing”

A Poem by Phan Nhiên Hạo, translated by Hai-Dang Phan

Write sharply like a nail driven into a plank.
Write swiftly like wind blowing through a village plague.
Write quietly like coals burning inside the earth.
Write fiercely like a wounded lion on the brink of death.
Write cautiously like a train plowing through a foggy morning.
Write sensitively like a dragonfly before a storm.
Write pleasure all over the sand, then connect the dots.
Write sorrow on the water, let the waves do the carrying.
Write solitude onto a lantern, keeping vigil until the light burns out.
It’s possible to write briefly, but don’t skip verbs,
stagnancy will sink punctuation marks.
Write after dusk but not at dawn—
that’s when the ghosts return
after collecting more spirit money.
Write prolifically when drunk, though once sober, throw it all
into the river,
and try not to brag about your intoxications.
Write for the dead, but don’t invite the funeral band
because synthetic music suffocates the corpse.
It’s fine to write aimlessly, but don’t be careless.
Keep language in its solid state with a high melting point.
Write far below zero, like a winter day in Oymyakon.
Write sweating bullets, like summertime in Dallol.
Write in the style of the New York School or Prairie, both are cool,
but don’t dance around with a stick
thinking no one can see you.
Write hopelessly like waiting for the moon to fall on the roof and
break into pieces.
Write hopefully like when I waited for my wife to give birth
at Tu Du Hospital.
Write unforgettably like in Bangkok six years ago when I saw
a beautiful woman with twelve fingers.
Write mysteriously like all the long nights of my youth
listening to the symphony of the street merchants crying out.
Write handsomely, but pay no attention to symmetry.
Write gorgeously, but avoid cheap face powder.
Write in the middle of a crowd while standing alone,
a “Do Not Disturb” sign around your neck.
When the nameless are executed in the city’s square,
write their faces in blood, and never wash your hands—
not until freedom spreads like soap bubbles
from scrubbing history’s shameful spots.

Excerpted from Paper Bells, an upcoming collection by The Song Cave.

Phan Nhiên Hạo
Phan Nhiên Hạo is the author of three collections of poetry in Vietnamese, Thiên Đường Chuông Giấy [Paradise of Paper Bells, 1998], Chế Tạo Thơ Ca 99-04 [Manufacturing Poetry 99-04, 2004], and Radio Mùa Hè [Summer Radio, 2019]. He received a B.A. in Vietnamese Literature from the Teachers’ College in Saigon, a B.A. in American Literature and a Masters in Library Science from the University of California, Los Angeles, as well as a Masters in Anthropology from Northern Illinois University. His poetry has been translated into English and featured in Of Vietnam Identities in Dialogue (Palgrave, 2001), Three Vietnamese Poets (Tinfish, 2001), Language for a New Century (W. W. Norton, 2008), and The Deluge: New Vietnamese Poetry (Chax Press, 2013). In 2006, Tupelo Press published a bilingual collection of his poetry, Night, Fish, and Charlie Parker, translated by Linh Dinh. He currently lives and works as an academic librarian in Illinois.

“Instructions for Writing”

interview met de dichter: https://lithub.com/hai-dang-phan-on-poetic-distance-and-reenacting-the-past/

Kit’s Writing Lesson 1852 Robert Braithwaite Martineau 1826-1869 Presented by Mrs Phyllis Tillyard 1955 http://www.tate.org.uk/art/work/T00011

Een habijt als ‘corpus delicti’

In de vorige bijdrage was het duidelijk dat kledij niet alleen beschermende functies had maar het dragen ervan duidelijk een standpunt tegenover maatschappelijke opvattingen kon zijn. De heren schilders, starend naar de maan, overtraden opzettelijk een wet uit 1819 waarin het verboden was dergelijke ‘ouderwetse’ kleren (lees: uit vrijere tijden) te dragen of in kunstwerken te vertonen.

Was in de kunst meestal de schaarste aan kledij belangrijker dan het vertoon ervan (tenzij om met rijkdom uit te pakken) toch vond ik toevallig een prachtig beeld uit de Spaanse barok waarin kledij zelfs een ‘corpus delicti’ werd al zou je dat op het eerste gezicht niet zeggen, zeker niet als de afgebeelde een ‘heilige’ monnik voorstelt.

Pedro de Mena (1628-1688) als een van de grootste barokbeeldhouwers, toont ons de heilige Diego de Alcalà, ook gekend als de heilige Didacus die rond 1400 in Spanje leefde. Geboren uit arme ouders werd hij door hen aan een eremiet toevertrouwd die in een stadje dichtbij Sevilla leefde. Dat je in zo’n gezelschap je geroepen voelt, mag niet verbazen. Diego werd lekebroeder bij de Franciscaners, werkte in kloosters op de Canarische eilanden, Spanje, Rome, Italië, voor hij terechtkwam bij het ‘Convento de Santa Maria de Jesus in Alcala’. Werkzaam in de infirmerie van deze kloosters bleek Diego zieken miraculeus te genezen. Eén van de wonderen die voor zijn canonisatie in 1588 vermeld is, werd het onderwerp van dit mooie beeld.

Toegewijd aan de armen probeerde hij bij een groot tekort aan voedsel in het klooster, toch geregeld brood mee te smokkelen onder zijn habijt, door het in de vouwen ervan te verbergen. Door de abt van het klooster werd hij daarbij betrapt. Hij vroeg hem wat hij verborg in zijn gebundelde pij. Deemoedig wilde hij het brood tonen maar dat bleek miraculeus in een bundel rozen veranderd te zijn. Die zijn hier niet afgebeeld want voor de gelovigen werden er in de schoot van het beeld echte of zijden bloemen gebruikt.
Kijk nu nog eens naar het mooie beeld van Pedro de Mena, gepolychromeerd hout, rond 1665-1670 gemaakt, en je merkt de mengeling van zorg, angst om betrapt te worden en vertrouwen in de hogere machten.
Het kleed, de mantel, pij of habijt, is het centrum van het gegeven. Een corpus delicti.

Al is de mantel het belangrijkste onderdeel, de mooie handen die de plooien bij elkaar houden, toch is het de houding die het letterlijk en figuurlijk dichter bij ons brengt. Hij beweegt, wil hier net even remmen om vragend naar de abt te kijken. Is er iets? De mengeling van schuld en twijfel op zijn gezicht, de ene voet nog voor de andere.

Het gebruik van de glazen ogen die met de gelaats-uitdrukking concorderen brengen hem als ‘levend’ wezen bij ons. Je verwacht het eerste woord. Aanwezigheid. Het was de vereiste om als uitgangspunt voor meditatie te dienen. Geen abstracties, geen mystieke achtergrond. Aanwezigheid. Niet alleen psychisch maar ook een fysieke aanwezigheid. Een bijzonder mens confronteren met de pelgrim, de gelovige die beseft dat de vereerde net zo’n mens van vlees en bloed was en is als hij-zijzelf. Iemand die het verbod van de prior durfde overtreden uit liefde voor de armen. Met de rozen als bewijs dat een zuivere ziel zich niet aan zo’n verbod moest storen.
De kledij als hulpmiddel om niet alleen een heilige ziel van warmte te voorzien maar als mogelijkheid om het gebod van liefde tot in de ongehoorzaamheid aan het gezag toch te vervullen.

In de prachtige Ecce Homo, tentoongesteld in the MET, NY samen met de Mater Dolorosa, vervult de rode mantel de tegenstelling tussen degene die liefdevol mensen geneest en het woord uitdraagt met de vreselijke pijnen en vernederingen hem aangedaan. Maar het maakt hem net zo aanwezig terwijl hij een mens van vlees en bloed blijft die met een waardigheid van een ‘wetende’ ons aankijkt.

De beheersing van de verschillende materialen en hun onderliggende combinaties, de studie van houdingen en gelaatsuitdrukkingen, ze horen bij het alaam van een van de grootste meesters uit de late Barok die tot op de dag vandaag ons via zijn werk blijft vragen stellen of troost bieden. Aanwezigheid. Een kenmerk van grote kunst.

San Diego de Alcalá, otherwise known as Saint Didacus, was born in Spain around 1400 to impoverished parents who placed him in the care of a religious hermit leaving outside Diego’s native town of San Nicolás del Puerto, near Seville. Following a religious vocation, Diego became a lay brother of the Franciscan order. He worked at monasteries in the Canary Islands, Spain, and Rome, Italy, before finally settling at the Convento de Santa María de Jesús in Alcalá, Spain, where he lived until 1463. He spent much time working in the infirmary of these monasteries and is said to have brought about miraculous cures to those in his care. The earliest depictions of San Diego following his canonization in 1588 show his healing miracles, but in seventeenth-century Spain, however, another miracle came to be the standard form of the saint’s iconography, and it is this miracle that is depicted in Mena’s sculpture: Diego was devoted to the poor and often took them bread from the monastery table. During a shortage of food at the monastery, Diego was forbidden to do so but continued to take bread to the poor, hiding it in the folds of his monastic habit. On one occasion, the superior of the monastery caught Diego in the act of taking bread and challenged him to show what he was carrying in his bundled robes. When Diego looked down, the bread was miraculously changed into roses. As was often the case for sculptures depicting this miracle, the roses are not carved, for the faithful would place real or silk flowers in the lap of the sculpture.

“It has been said of Pedro de Mena that he was unsurpassed in conveying religious feeling,” That is fully evident here in the expression on the saint’s face, which simultaneously captures his guilt in being caught stealing and his awe at the miracle that then occurs.”

Pedro de Mena, born in Granada, was the son of Alonso de Mena, who operated the most active sculptural workshop in the city. Alonso died, however, when Pedro was only 18 years old. Pedro assumed control of the workshop, but in 1652, Alonso Cano returned to Granada, and Pedro, still only 24, fell entirely under Cano’s influence. Cano had spent the previous decades in Seville and Madrid, where he worked alongside the greatest sculptors (Juan Martínez Montañés) and painters (Diego Velázquez) in Spain. Mena quickly assimilated the lessons offered by Cano, and when around 1655 Cano was given the commission to produce four life-sized sculptures for the convent of the Angelo Custodio, he entrusted Mena with the project. Those sculptures, representing Saints Anthony, Diego, Peter of Alcantara, and Joseph, are Mena’s first major works, and although executed under Cano, they established him as an important independent master. Shortly afterwards, Mena was offered the project to carve the choir stalls in the cathedral at Malaga. He moved to Malaga in 1658 and remained there for the rest of his life, occasionally travelling to Granada, Toledo, or Madrid, but for the most part, producing works in Malaga that would be sent to patrons around Spain. (art daily 2020)

De maan, mannen en de mode, tekst bij een schilderij van Casper David Friedrich

De maan, de mannen en de mode, ziedaar een klankrijke samenvatting van dit intussen overbekende schilderij van Friedrich gemaakt tussen 1825-1830 of samengevat:

The mood of pious contemplation relates to fascination with the moon as expressed in contemporary poetry, literature, philosophy, and music. Both figures are seen from the back so that the viewer can participate in their communion with nature, which the Romantics saw as a manifestation of the Sublime.
Although the landscape is imaginary, it is based on studies after nature that Friedrich had made in various regions at different times. Both men wear Old German dress, which had been adopted in 1815 by radical students as an expression of opposition to the ultraconservative policies then being enforced in the wake of the Napoleonic Wars. The staunchly patriotic Friedrich deliberately ignored the 1819 royal decree forbidding this practice and depicted figures in traditional costume until his death.

Hier staan  schilder Caspar David Friedrich
en zijn vriend-collega August Heinrich,
beiden in het maanlicht, een praktijk
die in romantische dagen nergens opzien baarde.

Maar dat zij kleren dragen als weleer de Duitsers deden
werd door ultra conservatieve heersers
streng verboden in Restauratie-tijden.
Radicale studenten tooiden zich bij voorkeur
in traditionele spullen, terwijl hier te lande een jeansbroek
nog luidop vloeken was, jaren na expo 58.

Twee dandy' s in het maanlicht.
Een protest tegen stijlloze gehoorzaamheid:
marsjeren vraagt een ander uniform.
De elegante Robert de Montesquiou zou juichen
als hij ons in pantalon, gilet en vest
de maan zag bekijken.

Voor wie de mannenvriendschap schuwt
blijft er nog een versie met een vrouw als gezellin
bij ’t nachtelijk mediteren.

Wie enig vermoeden heeft van andere zaken
kan een klacht indienen
of een ingezonden stuk lanceren.

https://www.tuttartpitturasculturapoesiamusica.com/2011/12/caspar-david-friedrich-1774-1840-german.html

Het medium als expressiemiddel: Galina Kurlat

Boy with elaborately hand-tinted tartan clothing, c. 1860 Grand-son of Vice-Admiral Charles John Napier

Laten we even terugspringen naar het begin van de fotografie, 1850-60 met een fraai voorbeeld van een ambrotype hierboven, nog hand-ingekleurd. Hebben we het eerst over de werkwijze, de drager of het medium waarop het beeld verschijnt.

Horen foto’s in deze tijd thuis op een scherm(pje), de tijd van papieren exemplaren, al dan niet verzameld in schoendozen of albums, is nog dichtbij.
Of het beeld door de drager ervan beïnvloed wordt?
De helderheid van het scherm, de duidelijkheid van papier of karton bijvoorbeeld, maar terugkerend in de tijd was de drager (een nog natte chemisch bewerkte glazen plaat) wel duidelijk belangrijk en kan hij in de moderne fotografie ook dienen als vormgever, niet allleen technisch, maar ook artistiek.
Kijken we naar nog een fraaie ambrotype:

Sgt. Samuel Smith of the 119th USCT[1]) with his family, circa 1863–65.

During the early years of paper photography, a thin sheet of paper was used as the negative. The lack of transparency and fibrous texture of these negatives led to research for an alternative material. While glass had been suggested for many years, it was not until 1851 that an English sculptor, Frederick Scott Archer, devised the best method for applying a sensitized coating to the plate. Archer suggested the use of collodion, a thick, sticky liquid which had previously been used by military physicians as a sort of liquid bandage. The collodion, when mixed with sensitizing chemicals, clung tightly to the glass and formed a light—sensitive surface. The only drawback was that the sensitivity quickly dwindled as the collodion began to dry. The plate, therefore, had to be exposed as quickly as possible after coating, suggesting the name “wet process. (O. Henry Mace, Early Photography, Krause Pub.)

Boy wearing a top hat, c. 1858, J. Hickling, Science Museum Group collection

A number of photographers, including Archer, noticed that when a thin collodion negative was viewed with a black backing using reflected light, the image appeared positive. In ]uly of 1854, Bostonian James Cutting took out three U.S. patents based on this concept. In Cutting’s patented process, a thin negative was made by slightly underexposing the plate. Then a second sheet of clear glass was sealed to the image with balsagum (this seal was supposed to protect the image from dust and scratches, but, as we will see, this process did more harm than good). After a coat of black varnish was applied to the back of the plate or to the back of the case, the finished image was placed under a mat and preserver, and then cased or framed. During theearly years, daguerreotype cases were used. Then, as the ambrotype become more popular, cases were made deeper to allow for the double thickness of glass.The suggestion for the name ambro-type came from Cutting’s associate Marcus Root, who based the name on the Greek word ambrotos, meaning “immortal”. Since most existing ambrotypes are of people who passed away more than a century ago, the name now seems very appropriate. (ibidem)

Babbitt’s view of Niagra, c. 1860, Platt D. Babbitt, Science Museum Group collection

Kijken we met deze wetenschap in het achterhoofd naar het werk van fotografe Galina Kurlat, geboren in 1981 in Moskou en naar de USA geëmigreerd kort na de val van het communisme in 1989. Behaalde een Bachelor of Media Arts graad in het Brooklyn’s Pratt Instituut in 2005. Leeft en werkt nu in Houston, TX. Werk van haar is intussen in verchillende international collecties opgenomen.

werk uit ‘Temporal Forms’ 2019
werk uit temporal forms 2019

‘In my work I use two different processes; Polaroid Positive/Negative film and Wet Collodion. Polaroid Positive/Negative is a B&W large format film which has been discontinued since 2008. It is a fragile medium that has a tendency to react to changes in temperature, humidity, and other environmental factors. If uncared for, the film will continue to decompose and change. The organic decomposition of the film which can slowly change the image over time attracts me to this medium. The Wet Collodion process is an in-camera process which was invented in the 1850′s, this labor-intensive process involves coating a glass plate with collodion then sensitizing it by dipping it into a bath of silver nitrate, while still wet the plate is placed in the camera and exposed. Within a few minutes of exposure, the plate must be developed, fixed and dried in order to create the Ambrotype, a positive image on a sheet of glass.’(Onetwelve)

Lulu

The ritual of making a wet collodion photograph is in itself an important aspect to this body of work. Collodion is poured onto a plate which becomes sensitized using a bath of silver nitrate. The image is then developed on the spot to create a physical object and a likeness of the child, an ephemeral event only existing in that one moment.

Electra Tintype

Removed from the day-to-day experience of childhood and photographed in front of a stark, black background, these children express a distilled honesty and tender vulnerability. By reducing these variables, Kurlat creates an organic visual dialogue between sitter and camera photographing her subjects in a quiet setting devoid of distraction; a space that is conducive to the child being completely engaged in the process of making the photograph.

Werk uit Inherent Traits 2011

These photographs are made using the wet collodion process, which was introduced in the 1850’s, this involves coating a glass plate with collodion then sensitizing it by dipping it into a bath of silver nitrate, while still wet the plate is placed in the camera and the photograph is made. Within a few minutes of exposure the plate must be developed, fixed and dried in order to create the Ambrotype, a positive image on a sheet of glass.

Werk uit Inherent Traits 2011

Inherent Traits began as a yearlong project during which I set out to photograph myself a hundred times. Slight variations in gesture, expression and posture become significant once the photographs are compiled. This kind of long-term methodical reflection allows subjects and themes, which would otherwise be overlooked to come to the surface.

werk uit Reclamation 2009-2011

I moved to Houston three years ago, and was immediately intrigued by the abandoned architecture, empty lots and vastness of Houston’s East End. Like many photographers I am attracted to the implications and aesthetics of abandoned spaces. Houston is unique in its mass of buildings and structures left to the elements. Low real estate costs and no shortage of land have created whole neighborhoods left alone to decay.

Werk uit Reclamation 2009-2011

Although I choose the subjects based on an immediate instinctual connection, my familiarity with them varies. Some are close friends and lovers, others are strangers I have recently met. The slow, tenuous process of creating large format photographs, invite the sitter to orchestrate his or her own compositions. I do not direct the subjects, but allow them to move freely in the frame. Each gesture, conscious or not, informs the viewer. While the direction of the subjects’ gaze becomes their choice to reveal or hide.

One day, during my last year at Pratt I walked into my childhood bedroom and realized that the magazine photo’s I had plastered all over my room as a teenager were mostly images made using an antiquated photographic process. Magazine printouts from Joel Peter Witkin, Sally Mann, Minor White, Chuck Close, Michael Mazzeo and Sarah Moon hung all over my pink walls. At this time I had just begun studying wet plate with Jody Ake in NYC and was so grateful for the chance to learn a process I admired at such a young age.

Avril

https://www.galinakurlat.com/

While traveling I did something I rarely do these days… Rather than seeking out specific subjects for existing bodies of work, I took photographs for the simple pleasure of making images. This open way of shooting followed me home, I now find myself making images which interest me rather than trying to fit them into the context of existing work. I hope this way of shooting transcends my older habits and allows for a continuously creative approach to photography.

Grace uit ‘Temporal Forms’ 2019

Boos-aardig, een kortverhaal

Er was eens een jongetje dat altijd aardig en slim moest zijn. 
Bij zijn geboorte bleek het -volgens zijn moeder — de mooiste baby ter wereld. Toen hij zes maanden werd, kon hij al woorden met twee lettergrepen uitspreken. 
Daarna leerde zijn vader hem piano spelen en op zijn derde verjaardag kon hij een Grieks en een Latijns versje opzeggen en vertalen. 
Dat ging natuurlijk niet vanzelf. Werner werd door zijn ouders en een schare uitgelezen opvoeders getraind. Vanaf zijn eerste jaar kreeg hij een vaste dagindeling. 
‘We moeten hem tot het aardigste kind ter wereld opvoeden,’ zei zijn moeder. 
’Karakter moet hij hebben!’ meende zijn vader.
’Als je aardig bent, kom je overal.’
Het wonderkind Werner werd dus niet alleen getraind in taal en rekenen, maar hij kreeg een harde opleiding om eens de aardigste mens van deze aardbol te kunnen zijn. 
Hij leerde zitten met rechte rug, het juiste handje gebruiken om iets aan te geven of aan te nemen, met twee woorden spreken, buiginkjes maken, de deur openhouden, zijn plaats in de bus afstaan, glimlachen, ook als hij razende tandpijn had, en ga zo maar door. 
Het is dus te begrijpen dat Werner overal over zijn bol werd geaaid. De volwassenen waren dol op hem. 
Zijn vriendjes en vriendinnetjes haatten hem. 
‘Die leeftijdsgenootjes zijn zo dom!’ troostte zijn moeder hem toen hij met een blauw oog thuiskwam. 
']e moet terugslaan!' zei zijn vader. ’Ik zal je karate leren.’
Dus leerde Werner naast driehoeksmeetkunde en filosofie ook nog karate. ’Blijven glimlachen, jongen,’ zei zijn moeder. ’Blijven glimlachen, ook als je iemand een dreun op zijn neus verkoopt. Dat is fair-play. Daar kom je ver mee. 
’En Werner sloeg zijn vriendjes glimlachend een bloedneus en bood hen daarna ook nog een zakdoek en een reep chocolade aan. 
O, Wat kon hij toch fijntjes glimlachen, die Werner. 
Als hij het oude dametje de drukke straat over hielp en het vrouwtje dan tussen de toeterende auto’s liet staan, dan glimlachte hij. Ja, hij wuifde zelfs naar het doodsbange oudje. En als hij een stuk taart voor zijn lerares kocht, en hij voor de hele klas geprezen werd als modelkind van het jaar, wat glimlachte hij dan naar Jan met zijn flaporen, naar Grietje met twee vaders, naar Ronald die stotterde en naar Fientje die altijd wegdroomde in de rekenles. Hij bleef zelfs glimlachen als hij roddelde over Marietje die weer een ander vriendje had, als hij kwaad vertelde over de concierge die al in de gevangenis had gezeten, als hij, heel terloops, iets losliet over een geheim dat Greet hem had toevertrouwd. Hij bleef glimlachen, die Werner.

Hij haalde hoge cijfers, want een knappe jongen was hij wel. Het verbaasde dan ook niemand dat hij naar de universiteit ging en er vier jaar later afstudeerde met de grootste onderscheiding. 
Natuurlijk had hij ook daar geglimlacht toen hij die verlegen jongen vreselijke verhalen over de examens en de professoren had verteld. 
Hij bleef glimlachen toen hij zijn vriendinnetje na twee dagen weer afdankte omdat ze ook een eigen mening had. Hij bleef heel vriendelijk lachen toen hij zijn medestudenten in een berghok opsloot zodat ze hun examens misten en in september moesten terugkomen. Hij bleef glimlachen toen hij een dreigbrief schreef naar zijn voornaamste concurrent. 
Hij werd de aardigste ingenieur die je je kon voorstellen, en het verbaasde niemand dat hij weldra burgemeester werd en hij het tenslotte tot president bracht. 
’Zo’n aardige man!’ zei iedereen die hem ontmoette.
Glimlachend begon hij dan ook aan de derde wereld-oorlog.
illustratie Kristien Aertssen

Een dinsdag in juni.

Het beetje wind beweegt de klankstaven boven de buitentafel.
De zachte zielen van de overkant hoorbaar

Absolute kampioenen van vooruitzien bleven de Engelsen met een ‘Early edition’ van je agenda,voor het volgende jaar, ter beschikking eind januari van het lopende jaar. Zelfs te koop bij Hatchard’s Picadilly of St.Pancras, de oudste boekenwinkel van Londen.
Nu plannen je kinderen of kleinkinderen vlotjes digitaal tot voorbij 2055 en kun je moeiteloos de eerste dag van je pensioen voorbehouden terwijl je volgende week zestien wordt.
In onze jonge jaren was dat ‘zonde’.
Was ongeveer alles buiten het toen heersende ‘normale’ zonde, een agenda of kalender voor het volgende jaar kon ten vroegste midden september, of beter nog rond Allerheiligen. Wel kon je einde juni nog een restant-kalender van het lopende jaar voor een gunstprijsje in huis halen, koopjes die nu meestal al op 3 januari ter beschikking zijn, maar de toekomst had nog niet dat dwangmatige karakter die ze nu vertoont in twintig- of vijftigjaren-planningen terwijl de tendens onzer voorouders zich tot ‘wat zullen we mogen eten’ beperkte, als er al iets te eten zou zijn uiteraard.

ook in het parfum van de liguster of
het trillen van vleugeltjes van een bijna onzichtbaar vliegje

Het feit dat je eind februari de sinterklaasaankopen voor dat jaar bij de groothandel moet reserveren, dat je nog voor je zomerse zwembroek droog is je een skivakantie moet bestellen, er nu volop kerstafleveringen worden gepland en uitgewerkt, maakt duidelijk het ‘voorbijhollen’ zichtbaar.
Als kind had mijn grootmoeder het wel eens over ‘over-overmorgen’, een antwoord op een ongeduldige vraag waarop niet dadelijk een antwoord mogelijk was. Je besefte onmiddellijk dat ‘over-overmorgen’ voorlopig te vergeten was en je wachtte ‘geduldig’ tot de volgende morgen om het blaadje van de voorbije dag los te scheuren van het steeds dunner wordende blokje ‘huisvriend’ of ‘druivelaar’, al bestonden er trukjes om een stiekem te vroeg gescheurd exemplaar weer op te hangen, ongeduldig als we toen ook al waren voor de dag van morgen.

en het glanzen van nieuwe pas getekende blaadjes.

De dag van vandaag-nog even: 16 juni 2020- krijgt al dadelijk een leestip van de dag, met als titel: Paus: ‘Bloeddonatie is concreet gebaar van solidariteit’. Dit naar aanleiding van de geboortedag van Karl Landsteiner, oud-Nobelprijswinnaar en uitvinder van het ABO-bloedgroepsysteem. Bij de bijbellezingen van dinsdag in week 11 door het jaar, gaat het over een koning (Achab) die een moord heeft gepleegd en daardoor eigenaar van de wijngaard van de gedode is geworden. De profeet Elia zal hem een lesje leren met goed gevolg.
Er is ook een Sudoku van deze dinsdag maar daarvoor moet je je eerst op het NRC handelsblad abonneren. In ‘Fijnedagvan’ blijkt het vandaag ‘dag van het Afrikaanse Kind’ te zijn, morgen Dag van de Digitale Overheid, Dag voor de bestrijding van Woestijnvorming en Droogte terwijl het donderdag Sushi dag is, dag van de Flexmedewerker, dag van de duurzame Gastronomie, dag van het Topadvies en Tapasdag. Vrijdag: Dag tegen Woninginbraak en Drenteldag. Nog meegeven dat het zondag ook de dag van de lange Mensen is, terwijl zaterdag de dag van de Bouw geannuleerd werd.

Varens boven de rustplaats van een uitgezongen merel

Bij ‘datum-nl’ kom je te weten dat dit de 168ste dag van het schrikkeljaar 2020 is, en dat je onder het sterrenbeeld Tweelingen bent geboren als je vandaag verjaart. De zon kwam op om 5:19 en gaat onder om 22:01. De maan was voor 24% zichtbaar. Hans Dorrestijn (1940) wordt 80 vandaag en Frederik van Eeden stierf vandaag in 1932.
Op deze dag speelt het boek Ulysses van James Joyce zich af volgens kenners en Wikipedia.
Het weekmenu van bistro Sint Andriesabdij in Zevenkerken biedt vandaag soep van de dag, gehaktbroodje, natuuraardappelen, gestoofde erwtjes & wortelen, en dat voor 12,50 €.

en door het gaas de tafel voor dagelijkse verhalen
Maar, er is-was ook, die dinsdag in juni:

Het beetje wind beweegt de klankstaven boven de buitentafel.
De zachte zielen van de overkant hoorbaar
ook in het parfum van de liguster of
het trillen van vleugeltjes van een bijna onzichtbaar vliegje
en het glanzen van nieuwe pas getekende blaadjes.

Varens boven de rustplaats van een uitgezongen merel
en door het gaas de tafel voor dagelijkse verhalen.
Een uit de tijd gevallen paaskonijn vreest de jagers niet.
Het ogenblik blijft ons verbinden.
Nabijheid heeft de kalender niet van doen.
Het ogenblik blijft ons verbinden.
Nabijheid heeft de kalender niet van doen.

Ironie en satire in de beeldenstorm van Inas Al-soqi

Melancology

Toevallig wilde ik mijn bijdrage vergelijken met een ‘beeldenstorm’, al bedoelde ik met het werk van Inas Al-soqi, kunstenares met Palestijnse en Roemeense achtergrond, iets heel anders dan de nogal letterlijke herhaling van reeds eerder historische beeldenstormers, waar het geweld het steeds haalde op de al dan niet nobele bedoelingen, en de wijze van verontwaardiging eerder aansloot bij wat men wilde veroordelen dan de weg open te maken voor een verbeterde of vragende versie van de geschiedenis en haar verloop.
Humor is een kostbaar wapen. (al hebben sommigen het zelfs daarop gemunt, een verschijnsel dat bij ‘heilige’ oorlogen wel eens voorkomt.)
Haar hand gesneden collages (dit in tegenstelling met de digitale mogelijheden)
maken gebruik van erfgoed en culturele diversiteit die ze vaak als een ware beeldenstorm componeert waar echter haar zin voor humor het haalt op kwetsende en/of brutale confrontaties.

Miss Havishams Valentine’s day parade 2015

Inas Al-soqi is a half Palestinian half Romanian woman with a unique sense of humour towards worldly sensibilities. Al-soqi is a heritage-driven artist who works with the cultural diversity she encounters in her trips around the world. During her studies at The School of the Museum of Fine Arts at Tufts University (Boston), she received a solid education in painting, drawing, printmaking, collage work, and art history. Strengthened by a variety of residencies around the world to deepen her techniques and knowledge.

Gondola 2014

Her collages play with the dichotomy between the sanctioned and the unsanctioned, and that of folk and fine art. They deliver an endearing form of satire as they express an ironic interpretation of class and nobility. The composition of her work addresses the following themes: Eastern culture, Arab culture, early colonial federalism, and violence against women.

Empire State

Haar collages spelen met de dichotomie tussen het geoorloofde en het ongeoorloofde en die tussen volkskunst en de schone kunsten. Door het gebruik van vluchtige, alledaagse beelden levert zij kritiek op systemen met ironische en satirische interpretaties van maatschappelijke standen en elites. Ze wordt hierbij geïnspireerd door collagekunstenaars als John Heartfield en Hannah Höch. De volgende thema’s komen voor in haar werk: oosterse cultuur, Arabische cultuur, vroeg-koloniaal federalisme en geweld tegen vrouwen. (vrijetijd A’dam)

Train, 2010

Haar werk getuigt van een merkwaardige visuele beheersing: kleurcombinaties, opstelling, verhoudingen en samenspel getuigen van vakmanschap en artistiek kunnen dat ver uitsteekt boven de vaak snel in elkaar geflanste collages die het van gekke combinaties en oppervlakkige vondsten moeten hebben. Haar composities zijn een feest voor het oog. De onderdelen worden werkelijk nieuw basismateriaal waarmee ze beelden opbouwt die een verdiepte werkelijkheid tonen achter de soms banale of publicitaire onderdelen. Kijk naar de spelende kinderen voor de ‘trein’ die bevolkt is met hun uitgegroeide soort die het van ander ‘speelgoed’ moet of moest hebben.

Bird View 2014

‘Constantly learning a new language and trying to find a place for myself has definitely pushed me towards art. Other activities in school and outside involved the group; the thing about art is that you could stay forever alone in a room and never run out of ideas.’

Inas Al-Soqi/”Silence”, 2015. Handout collage 19x20cm

My story, the one of an immigrant, is the story of many around here. It’s something I relate to very strongly. I’ve always had an accent, and even though I’ve lived in the States for 15 years – basically half my life – I still get asked where I’m from every single day, and it makes me want to scream. They might ask that question here in Amsterdam as well, but it’s less accusing. It’s ok to be an immigrant here, if you see this as your home, it’s your home. I’m never allowed to feel at home in New York, you’re always a foreigner. They forget that the USA is just a 300-year old country, and that everyone is from somewhere else. And with this idiot in power, it’s almost like being racist is accepted and that’s terrifying. It happens here as well, I’m sure, but it could never gain ground like it does in the States. In the end, you go to a coffee shop and see a tall Dutch man sitting next to an Arab, sitting next to a black guy with dreads sitting next to a Spanish dude, sharing a joint.”

Keep me Safe II, 2018
Hand cut collage glued on paper
14 x 8 inches
Pommegranate

https://www.inasart.com/

Allegue
Room with a view

Giovanna Garzoni: het eeuwige ademt in het detail

Giovanna Garzoni (Ascoli Piceno 1600- Rome 1670).
Niet alleen de wetenschappelijke accuraatheid van haar werk werd geprezen, maar ook de oorspronkelijkheid waarmee ze de wereld van haar stillevens vorm gaf: het opvallende kleurengebruik, de zin voor details, de combinatie van voorwerpen, aanleunend bij het verschijnsel ‘Wunderkammer’ waarin de nog onbekende werelden met wetenschappelijke belangstelling en kunst werden gecombineerd. Ter ere van de schoonheid en het wondere.
Nog tot 28 juni te bekijken in ‘The Greatness of the Universe in the Art of Giovanna Garzoni’, Pitti Paleis Gallerie degli Uffizi in Florence.
Bekend met de door ons uitvoerig besproken kunstenares Artemisia Gentileschi (1593-1656) beperkte Giovanna zich hoofdzakelijk tot de wereld van het miniatuur, het stilleven en de decoratieve kunsten maar wist ze ook daarin de vrouwelijke scherpzinnigheid en onafhankelijkheid te accentueren. De Italiaanse en Europese hoven schatten haar kunde en kunst hoog, en -gelukkig voor ons- bewaarden haar werk in de beste omstandigheden.

Giovanna Garzoni (Ascoli Piceno 1600 – Rome 1670), Self-portrait as Apollo, circa 1618–1620. Tempera on parchment, laid down on linen, 42 x 33 cm. Signed on the instrument: “Giovanna Garzoni F” Rome, Segretariato Generale della Repubblica, Palazzo del Quirinale.

Giovanna Garzoni was born in Ascoli Piceno in c. 1600 and picked up the technique of oil painting, probably from her uncle Pietro Gaia, in Venice while still a young girl. One of her first commissions was for a painting in a series depicting the Apostles for the church of the Ospedale degli Incurabili in Venice, a series to which such prestigious masters as Domenico Tintoretto also contributed. At the same time, she trained in the arts of calligraphy and miniature painting whil also acquiring skill as a singer and a player of string instruments, a talent that she was able to display at the Medici court at the age of 19. At 22 she wed the Venetian portrait artist Tiberio Tinelli, but their marriage failed on account of a vow of chastity which Giovanna had taken to thwart a prophesy predicting that she would die in childbirth. The marriage came to an end in 1624, with her relatives preparing to testify to Tinelli’s use of witchcraft. Heeding her brother’s advice to seek her “freedom”, Giovanna moved to Naples in 1630, where she took up service with the Duke of Alcalà in the company of Artemisia Gentileschi. Passing through Rome, she attracted the patronage of the Barberini family and was introduced to the Accademia dei Lincei by the scholar Cassiano Dal Pozzo. In 1632 she moved to Turin where she was granted the title of “Miniaturist to Madama Reale”. On the Duke of Savoy’s death in 1637, she travelled, again in Artemisia’s company, to the court of King Charles I in London where she made the acquaintaince of Inigo Jones. By late 1639 she was a member of Cardinal Richelieu’s entourage in Paris, but from 1642 to 1651 she lived mainly in Florence, working for the Medici and primarily producing miniatures. She finally settled in Rome, where she died in 1670 and was buried in the church of the Accademia di San Luca, the first woman ever to be granted the privilege. (Nvdr: waarop ze wel tot in 1698 moest wachten!)

She lived at the courts of Venice and Turin, spent several years with the Medici in Florence, worked in Naples and in France, where she painted a portrait of Cardinal Richelieu (on display in the exhibition), and even frequented the court of King Charles I in England, a fact borne out by documents on show in this exhibition for the very first time. She was a friend of Artemisia Gentileschi, that other great woman artist of the 17th century, with whom she shared both travel and experiences and who was something of a role model for her in that she was a few years Giovanna’s senior. Shrewd in currying favour with her patrons, Garzoni specialised in miniatures on parchment, excelling in particular in the depiction of still-lifes with exotic curios and subjects taken from the plant and animal world. A leading player in the cultural affairs of her age, she rapidly built a reputation for herself and was admired throughout Europe, to the point where she was even portrayed in her old age by Carlo Maratta, the prince of Rome’s Accademia di San Luca and future restorer of Raphael’s masterpieces.

Chinese Porcelain Plate with Cherries
Giovanna Garzoni (Ascoli Piceno 1600 – Rome 1670), Lapdog with Biscotti and a Chinese Cup, circa 1648. Tempera on parchment, 27,5 x 39,5 cm. Signed in the lower right corner: “Giovanna Garzoni F.” Florence, Gallerie deglihttps://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b1/Giovanna_Garzoni_-_Canina_con_biscotti_-_WGA8487.jpg Uffizi, Palazzo Pitti, Galleria Palatina.

Giovanna Garzoni was endowed with astonishing intellectual inquisitiveness and originality, which translated into penetrating and stringent observation of the natural world. The vast corpus of her work owned by the Gabinetto Stampe e Disegni degli Uffizi is supplemented in the exhibition by a series of loans from private collections and from Italian and foreign museums illustrating the full creative spectrum of her career. Of particular interest are her precious floral miniatures with vases in the Chinese style and shells from tropical countries and her still “yet living” lifes with fruit, exotic plants and small animals of all kinds (from insects depicted in their infinite variety to snails, birds and crickets) alongside the exhibition’s iconic work, her celebrated English Small Dog portrayed on a table with a Chinese cup and some biscuits.

The old man from Artimino, ca 1650, by Giovanna Garzoni (1600-1670), tempera on parchment, 39×60 cm.
Still life with Bowl of Citrons late 1640

But Garzoni also expressed her uniquely creative talent in the way she juxtaposed objects and human figures, for instance in the Old Man of Artimino surrounded by the produce of his labours as a farmer (sausages, fruit, eggs and cheeses) and by his farm animals (chickens and a dog). Equally striking is Garzoni’s Self-portrait as a young girl in the guise of the god Apollo, which she painted when barely twenty years old, and her unusual miniature of the Ethiopian Prince Zaga Christ, whom she portrayed while at the Court of the House of Savoy in Turin. And finally, the exhibition could hardly have avoided paying tribute to Raphael (as the Scuderie del Quirinale in Rome hosts a major exhibition to mark the 500th anniversary of his death) in the shape of a miniature copy, painted by Garzoni in 1649, of the Madonna della Seggiola which was already a showpiece of the Medici collections in her day and which still hangs in the Galleria Palatina di Palazzo Pitti to this day.

http://www.alaintruong.com/archives/2020/06/01/38337664.html

Giovanna Garzoni (Ascoli Piceno 1600 – Rome 1670), Portrait of Zaga Christ (c. 1608-1638), 1635. Watercolour and bodycolour on vellum mounted on card, later silver frame with scroll top. Oval 2 ¼ in (57 mm) high. © 2020 Philip Mould & Company.
Giovanna Garzoni (Ascoli Piceno 1600 – Rome 1670), from Raffaello Madonna della seggiola , 1649, tempera on parchment glued on slate; 23.5 x 23.5 cm, signed on the upright of the chair “Giovanna Garzoni. F. “,Private collection.

Gallerie degli Uffizi Director Eike Schmidt: “Giovanna Garzoni was a woman who often found herself working and painting with and for other women, and these sisterly episodes contributed in part – but always in a positive vein – to her choices and to the results she obtained with her work. But aside from that, Garzoni managed single-handedly, by her own strength and intelligence and by adopting a shrewd policy of self-promotion and astute flexibility in moving about the Italian and European courts of her day, to assert herself and to create an original and deeply poetic style even in the still-life genre then in its infancy. Recent scholarship and new discoveries meant that the time was ripe for this year’s monographic exhibition, which explores the artist’s output throughout her artistic career. In this case the exhibition does not focus exclusively on her still-lifes but also includes other works and objects conjuring up those depicted in her paintings, where her vibrant painterly style breathes eternal life into her subjects, be they the elegant figures in her portraits or the wonders of nature. This year’s events have meant that it is precisely Garzoni’s art that marks the rebirth of the Grand Dukes’ palace after a long moment of darkness and silence”.

Chinese Vase with Flowers, a Fig, and a Bean

“She shows us a moment in the life of a living thing,” writes art historian Mary Garrard in the exhibition catalogue, continuing:

The figs are bursting out of their skin. A hazelnut emerges from its sheath. Plums in a dish, joined by walnuts and morning glories, have spots suggesting they’re slightly past their prime. They are still edible, but you’d better hurry. Carpe diem!

For this reason and others, Garzoni’s still lifes are distinctive. For one thing, their white parchment backgrounds render a far different character than that of dark and shadowy oil on canvas. “They have a luminosity that is very surprising and refreshing — it’s like stepping out of the nighttime into the daytime.” (Barker)

Buffone con garofani e altri fiori su una base in pietra con pesca appoggiata, 1642-51 ca
GIOVANNA GARZONI (1600-1670)

Misschien had ze geen tuin de kuise, steeds
op reis naar tijdelijke hoven of het atelier
van een leermeester. Bracht men haar onder
bloemen bedolven vruchten in breekbare
schalen voor nuttig keukengebruik? O zomer.

Ze schilderde aan het herbarium voorbij
berstende vijgen naast een hagedis, rijkdom
van boerenbonen voor een adellijk maal,
meloen met uitspuugpit, slakjes, nerven met één
penseelhaar tempera in aardkleuren en blauw.

Waarom wil je maken wat buiten je bestaat -
een tuin fabuleren die jou niet toebehoort,
van kersen genieten nadat ze gegeten zijn?
Wie tekent kijkt beter. O wonder, naast lichtende
amandelen zit een bijkans levende muis.

Ineke Holzhaus

“Garzoni also had a high degree of technical skill, using several techniques and working on a small, almost microscopic scale. “Just to paint something as simple as a straw basket she might use three different techniques, or five different tools, and a multitude of colors. She didn’t take for granted any detail or any aspect of the small world around her. Everything was important, and I think that’s what comes through in her art.” (Barker)

Still Life with Birds and Fruit

“Everything absorbs her attention, with this incredible level of intensity that we reserve for the most critical business we do. But she makes it possible to appreciate the ordinary things around us, and the extraordinary things, as things of wonder, because of the amount of observation and work she puts into replicating them.” (Barker)

Stilleven mt peren en een vlinder

https://reveriesunderthesignofausten.wordpress.com/2016/01/14/giovanni-garzoni-1600-1670-magnificent-still-lifes/

And the artist could see many, many things in a single strawberry, and the whole world in a solitary globe artichoke. “See, O curious eye, epitomized in a brief and small canvas, the greatness of the universe,” wrote an 18-year-old Garzoni to one of her patrons. “Recognize, Your Illustrious Lordship, with a generous look, in this small and circumscribed sheet, the imaginary immensity of my devotion to you.” (catalogus)

Self-Portrait

“The Greatness of the Universe” in the art of Giovanna Garzoni continues at the Pitti Palace (Piazza de’ Pitti 1, Florence, Italy) through June 28. The exhibition was curated by Sheila Barker.

Plate of Peas

The Baroque Artist Who Captured the World in Her Still Lifes
https://hyperallergic.com/544545/the-art-of-giovanna-garzoni-pitti-palace/

Bowl with plumes tempera on parchement 1625-1650

Afstand en geborgenheid: Parc de la Distance (studio Precht)

ontwerp voor ‘Parc de la distance’ in Wenen door studio Precht

Het zogenaamde ‘nieuwe normaal’ van enige afstandelijkheid inspireerde architectuur-studio Precht met basis in Oostenrijk, ‘Parc de la Distance’ te ontwerpen, ‘a new kind of social-distancing park’ voor een braakliggende plaats tussen de iconische Schönbrunn – en Belvedere Palace gardens in Wenen.

Parc de la Distande in-uitgangen

“The centers of the cities should not be defined by their buildings but by the possibilities that allow us to escape to nature. Instead of banks, traffic, and office blocks, city centers should be redesigned around parks, wilderness areas, and plants. Lack of nature is a problem in many urban areas and I hope that the ‘Parc de la Distance’ can offer this escape route in more regions.” (Chris Precht)

Every lane has a gateway on the entrance and exit, which indicates if the path is occupied or free to stroll. The lanes, all about 600 meters long, are separated by hedges of 90 centimeters wide. Sometimes visitors are fully immersed by nature, other times they emerge over the hedge and can see across the garden. As they stroll, they might hear footsteps on the neighboring paths. But at all times, they keep a safe physical distance to each other. And post-corona, the park will remain as an urban oasis.

Een vingerafdruk als globaal beeld, je kunt er rondwandelen zonder dat je een ander persoon kruist. Je wandelt in een spiraalvorm in een aparte bedding omgeven door hagen van negentig centimeter breed. Elk pad is ongeveer 600 meter lang, de hoogte van de hagen varieert, ook de doorzichtbaarheid, zodat je toch nu en dan visueel contact met andere wandelaars kunt maken terwijl je op een ‘veilige’ afstand blijft. Tot in het centrum heb je ongeveer twintig minuten nodig, zeggen de ontwerpers van studio Precht.

Wandelaars blijven met elkaar verbonden niet alleen door zichtbaarheid maar ook door het geluid van hun voetstappen over de met rood grind bestrooide wandelpaden. Elk pad is 240 centimeter verwijderd van een ander pad, inclusief de heg.

Chris Precht, oprichter van Studio Precht (voorheen Penda): “Mijn vader zei altijd dat er kracht schuilt in afzondering. Je leert jezelf kennen, je krachten en zwaktes. Je realiseert je dat je maar een klein deel van een enorm universum bent. Dat is, denk ik, en belangrijke les in tijden van egocentrisme. Dingen als een afgelegen retraite, meditatie, een bergtop of een wandeling van twintig minuten in afzondering kan je tot deze realisatie brengen.” (stedebouw en architectuur 29 mei 2020)

“I see the origin of the design in French baroque gardens, a strong order of plants, hedges that create geometric shapes,” says Precht. “But there is also an inspiration drawn in Japanese Zen-gardens. Circular movements. Raking of gravels that center around corner stones.” 

Na de pandemie verwijdert studio Precht een deel van het centrum van het park. Dat wordt een plaats voor een fonteinen-plek. De wandelaar kan er stoppen en na een kort oponthoud zijn weg verderzetten. Dat fonteinplein zou dan een moment van stilte en rust zijn in een stedelijke omgeving.

Dit mooie idee is maar één van de vele plannen en realisaties van de jonge Precht studio, gevestigd in het bergachtige landschap van Salzburg. Klik hierboven op ‘studio Precht’ om na enige bijklikken ter plaatse een fraai overzicht te krijgen van hun werkzaamheden in het wereldlandschap. Elk plan of gerealiseerd project is meestal van de nodige foto’s en gif’s voorzien zodat je een inzicht krijgt in hun werkwijze en filosofie.

Het onderstaande intervieuw met Chris Precht is ook een mogelijkheid om kennis te maken met deze nog jonge en boeiende architectenploeg.

We are precht. We are a group of creatives led by Fei & Chris. Our studio is located in the mountains of Austria. From this remote location we design projects around the world. We are passionate to create an ecological future and these are the topics of our work: We believe in green architecture. Buildings that use natural materials and give space back to plants. We believe in diverse architecture that is specific to a certain place, a certain time and a certain culture. We believe in adaptable architecture that is able to support a flexible generation and its global opportunities. Architecture needs fresh ideas. Currently, the building industry uses more than 50% of the global energy and produces 40% of CO2. We need to do better. It’s on us, the next generation of architects, to create a healthier future.

The Toronto Tree Tower symbolizes an ecological system for wooden highrises worldwide. The building should be seen as a catalyst for future residential buildings that are ‘more efficient to construct’ and ‘more ecological to our environment’ than common construction methods.
The 18-storey tower will stand 62m high and will comprise 4500 sqm of residential areas and 550 sqm of public areas with a cafe, a children’s daycare-center and workshops for the neighboring community. Due to its natural appearance, the building shifts the usual relation from a ‘building to city’ relation to a ‘building to nature’ relation. The tower tries to establish a direct connection to nature with plants and its natural materiality.
Canada was also a forerunner for a modular, prefabricated construction which was efficient on one hand and visually interesting on the other. One great example for this process is Moshe Safdie’s Habitat 67. Inspired by the Habitat, The ‘Tree Tower’ uses a modular building process, where pre-fabricated and pre-cut CLT panels are assembled to modules off-site at an indoor facility. After the work on site, with foundation, ground floor and a base core is done, all modules include fixtures and finishes are delivered to the site and craned into place. During the process of stacking the modules, the timber clad facade panels are installed and sealed.
To go fully modular and prefab, the process is faster, less noisy, reduces waste and allows for a high degree of quality control as most parts of the building are assembled in a controlled indoor environment. The structure of the building is mainly massive timber panels with a hybrid of CLT, concrete and steel-elements where needed and can be seen as a prominent statement to use engineered wood products in vertical structures.

Verhalen vertellen: ‘de hemelspanners’ (2)

Piet Mondriaan: De rode molen 1911

De vertelling-met-sprookjeskarakter kun je doorprikken: de twee windmolens, torenhoog met reusachtige wieken, dienen tenslotte om een gesloten koepel boven de beschreven wereld vast te houden en wat de luchten moest voorstellen was slechts één groot doorschijnend vlies dat inderdaad kon scheuren en hersteld werd met de glazige wol van de getelde nachtschapen, een alternatief voor de droom.

Piet Mondriaan Molen te Uden

Maar!
Met dit woord draait het sprookje naar een politiek geïnspireerd verhaal.
Immers, de families rond Arvid en Tarik vormen een eeuwenlange elite. Zij heersen over die zogenaamde sprookjeswereld. Wie met hen bevriend is, blijft trouw aan het ideaal van de rimpelloze luchten in de kunstmatige atmosfeer.
De rimpelloze koepel weghalen is je overgeven aan de onvoorspelbaarheid van de reële atmosfeer met daarboven de diepte van het heelal waarvan de koepelbewoners slechts de decoratieve waarde kennen.
Het zou als prentje van de centrale aarde kunnen dienen omgeven door de er rond wentelende planeten, inclusief de zon, een scheppingsbeeld, het geocentrisme, dat tot in de zestiende eeuw opgeld maakte.

Stelsel van Ptolemaeus: de aarde in het centrum

De hoge torens van de windmolens zijn uitkijkposten maar ze hebben tevens een controlerende functie: ze volgen het dagelijkse leven van de koepelbewoners en leggen hun gedragingen vast zodat elke vorm van twijfel of enige opstandigheid in de klassieke kiem kan gesmoord worden.
Voor de toekomstige vertellers ligt hier dus het terrein open en breekt de dag aan dat ‘een opstandige’ ook het leven buiten de koepel ontdekt en nieuwsgierig als hij, zij is de nodige vragen-zonder-antwoord begint te stellen. en: hoe moet dat, ontsnappen uit de rimpelloze wereld?

Foto door Pixabay op Pexels.com

We kennen de risico’s je bubbel te verlaten, maar dat gevoel was de heer Columbus ook niet onbekend en zal in de toekomst weer de nieuwsgierigen verdelen in moedigen, avonturiers en eenzame helden.
Zo is mijn vertelling die begon met ‘de luchtenspanners’ om te bouwen tot een boek, game, stripverhaal of scenario.
De vertellende motor kun je deze dagen volop zijn toerental opdrijven door elke week één aflevering te vertellen, leeftijd 0-101. Ik schuif deze wereld nog even naar de map van ‘uit te werken schetsen’ en kan fragmenten ervan aan mezelf vertellen, een methode waarrond een verhaal kan aandikken en daarna te drogen wordt gelegd om in sneetjes te worden geschreven en samengevoegd in de letterenwinkel(s) wordt aangeboden.

Foto door icon0.com op Pexels.com

Zo kunnen je vertelde vondsten het stremsel zijn waarin jouw verhalen een vastere structuur kunnen krijgen door ze geduldig aan jezelf of je kleinere en grotere omgeving te vertellen.
Het plezier van het vertellen kan niemand je nog ontnemen, het geduld daarna de beste vindingen naar een heus geleed verhaal over te brengen bevrijd je alvast van de gevreesde verveling. En las ik: geduld slaat niet terug maar leunt achterover. Voilà. Vertel de wereld door ze telkens weer opnieuw uit te vinden. Er was eens…

The Windmill at Wijk bij Duurstede
Jacob van Ruisdael 1628-29-1682)

Verhalen vertellen: ‘de hemelspanners’

Denkbeeldige maar zeer aanwezige voorouders waren in de slapeloze uren dankbare vertellers.
Zo ook, de Scandinavische die mij in de vroege voorzomernachten over ‘de hemelspanners’ onderhield.

‘Ja, nu je al aardig op de drempel van de lange droomnachten bent aangeland, wordt het tijd om je over de hemelspanners te vertellen.
Aan iedere kant van de horizon wordt het uitspansel strak aangetrokken. Elke nacht verdwijnen daardoor de ouderdomsrimpels van de luchten.

Het denkbeeldige wordt te vlug als fantasie weggezet. Nochthans opent zich in dat denkbeeldige de vaak vergeten werkelijkheid van oude droomtijden.
Jeugdigen moeten helaas hun ankers uitgooien in het ongewisse van het toekomstige terwijl een van de weinige voordelen van de ouderdom de verhalen uit de droomtijden van de voorouders opent.
Het zijn, in tegenstelling met wat vaak geponeerd wordt, geen archaïsche mythen en sagen al is hun verwantschap ermee niet te ontkennen.
Het blijven denkbeelden die op vergeten werelden steunen maar juist door hun onderlagen het schrijnende van de directe actualiteit mogen missen, al zijn ze in deze vreemde pandemische tijden ontstaan.

Foto door Ralph David op Pexels.com

‘Aan iedere kant van de horizon wordt het uitspansel strak aangetrokken. Daardoor verdwijnen ’s nachts de ouderdomsrimpels van de luchten.
Tarik aan de ene en Arvid aan de andere kant van de horizon beheerden ieder een torenhoge windmolen met reusachtige wieken. Bij een sterke bries werd via een wonderlijk mechanisme een reeks oerstevige mansdikke touwen langzaam strakgetrokken zodat de wat ingezakte luchten zich beetje bij beetje ontdeden van hun helaas steeds wederkerende ouderdomsrimpels. Bij het eerste zonlicht bliezen Tarik en Arvid op een kunstig bewerkte hoorn zodat de dag zich rimpelloos kon ontvouwen.’

Foto door icon0.com op Pexels.com

Hier keek de Scandinavische het publiek zwijgend aan alsof ze wachtte tot de aandachtige luisteraars bij het vuur het getoeter in de beginnende dag hoorden uitsterven.
Nikolina zuchtte van ongeduld en riep; ‘Vertellen, mormor!’
‘Dat was het probleem, Nikolina! Het reusachtige probleem van Tarik en Arvid. Geduld.’

Ingewijden beseften dat mormor Lovisa dringend op zoek was naar een ongewone wending waarmee het bekende verhaal een ongewone draai kon krijgen zodat de insiders de wenkbrauwen zouden fronsen en net zo nieuwsgierig werden als de kleinsten die voor de eerste maal met ‘de hemelspanners’ kennis maakten.

Foto door James Wheeler op Pexels.com

‘Wat als er geen wind was, of de nachtelijke zuidwester te weinig kracht had om de reusachtige wieken van de torenhoge molens in beweging te zetten?’
Hilma sloeg haar handen voor haar anders druk taterend mondje en Kalle zette zijn altijd rode wangen bol om assistentie te verlenen.
‘Inderdaad, Kalle! Dat was het. Het hele dorp dat rond de windmolen woonde, zo’n tien-, wat zeg ik zo’n twintigduizend mensen van alle leeftijden hoorden het noodsignaal van Tarik en Arvid en begonnen van op de daken, straten en pleinen met alle macht richting molen te blazen!’
‘Oei!’ riep Knut die zich duidelijk het woord ‘ongeduld’ herinnerde.
‘Jaja, zeker “oei” want met een beetje geduld was de opkomende bries stevig genoeg geworden om zonder enige menselijke hulp de touwen strak te spannen en de hemel zonder één rimpeltje glad en rimpelloos de morgen in te hijsen.’
‘En nu…?’ zag Britta de ramp gebeuren nog voor mormor haar angstige voorgevoelens kon bevestigen.
‘Nu gebeurde bijna wat er gebeurt als je te weinig geduld hebt!’
Edvind scheurde een denkbeeldig zeil met een luid ‘kkkrrr’ in twee.
‘Stel je voor dat je ’s morgens naar buiten kijkt en er een reusachtig gat in de lucht hangt.’
‘Dan kon je nog bij volle dag de maan en de sterren zien,’ riep Elise.
‘Eén keer is dat echt gebeurd. Een gat in de lucht. Gelukkig nog voor het morgen werd.’
‘Neen!’
‘Ja, Britta. Maar gelukkig waren er net die nacht nog genoeg ‘getelde schapen’ wakker.’
De Scandinavische keek even triomfantelijk rond. Ze was waar ze wilde zijn.
‘Getelde schapen? Weet iemand wat “getelde schapen” zijn?
Knut dacht aan schapen waarop de boer een getal had geschilderd, dat had hij wel eens gezien, dacht hij.
‘Wat doen mensen als ze niet kunnen slapen?’
Het bleef even stil. Je hoorde het publiek bijna luidop denken.
‘Dan tel je schaapjes!’ riep Kalle.
‘Inderdaad, dan tel je schapen! Je laat schaapjes over een hek springen en je telt: één, twee, tien, dertig. Tot je slaapt. Dat zijn ‘getelde schapen’, en die hebben een zeer speciale wol. Wol die hemelgaten dicht. Sommige nachten zijn er maar enkele getelde schapen, andere nachten ligt iedereen wakker en worden er wel duizenden geteld.’
‘En net die nacht…?’
‘Ja, Elise, net die nacht telde de halve wereld schapen. Dat had twee voordelen. ’s Morgens oversliep de helft van de mensen zich en er was een overschot aan speciale stikwol.’ Eens de late slapers zich de ogen hadden uitgewreven zagen ze zoals elke morgen een keurig gespannen lucht. Arvid en Tarik leerden wel geduldiger zijn, maar op een nacht…Dat is voor een ander keer.’

Foto door Skitterphoto op Pexels.com

Schapen tellen lukte mij niet meer, maar de hemelspanners’, ieder aan hun kant van de horizon verbeelden en ze door de Scandinavische tot leven laten komen bleek een uitstekend midddel tegen slapeloosheid, zeker als je ’s morgens wakker werd bij een velletje papier waarop de eerste zinnen waarmee dit verhaal begon. Zelf ben ik al een farfar (grootvader) geworden, en dan is het je plicht een verteller te zijn. De wereld is één groot oor.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Stilte, de leegte voor essenties: Gwen John

A corner of the artist’s room in Paris

Haar leven vind je op talrijke plaatsen beschreven, al dan niet in vergelijking met dat van haar broer Augustus. Gwen en Augustus. John als familienaam.
Hij, de onstuimige.
Zij, op zoek naar de ‘interior’ der dingen, maar vergis je niet, het verlangen was groot.

De kamer in Parijs.
Een decade de geliefde van wereldkunstenaar beeldhouwer Rodin.
Voor hem: één van.
Voor haar: de enige.

The building weighs less than a flower. The parasol stem dreams about being a wicker chair. A blade of wall threatens the throat of the outside world . . . or caresses it. In A Corner of the Artist’s Room in Paris, twin concepts–Wales/France, this/that, presence/absence, times of day/times of life–trade places or blend. (Barry Nemett, schilder)

A corner of the artist’s room, Paris

Translated from the novel Die Muse des Bildhauers (A sculptor’s muse) by Alexandra Lavizzari (p.131, German Edition):

»O mein Meister, es gibt keinen Mann wie Sie auf der Welt, Sie sind die Schönheit meines Lebens! Sie kümmern sich um meine Bedürfnisse, das ist so gütig von Ihnen, aber wenn ich hungerte oder kalt hätte, wäre meine Seele noch die zufriedenste und glücklichste auf Erden, … weil ich Sie liebe, mein Meister, aber meine Liebe zu Ihnen ist das Schönste, was Sie mir geben.«

»O my master, there is no man like you walking this earth, you are the beauty of my life! You take care of me and my needs, how gracious of you, but even if I were starving or cold my soul would be the most content and happy on earth … because I love you, my master, and my love for you is the most beautiful gift you could give me.«

Little Interior

‘Terugdenken roept misschien te veel de afwezigheid op -alsof er een tijd zonder denken was, en wellicht kon je de intense liefde op die manier ervaren- terwijl herinneren het afgeslotene van het voorbije benadrukt, probeert het -vaak tevergeefs- het verleden opnieuw als ‘heden’ te beleven, een bekende vorm van vervalsing, veredeling of verkettering. De afwezigheid. De warmte van de theepot, ook vrijwel leeg, de tafel achtergelaten op weg naar.

The brown tea pot

I imagine John sitting by the closed window writing one of the thousands of letters she sent Rodin; even after he ended their relationship, John continued writing him. I imagine a precious few letters from the many he sent her, buried within the midnight of the table’s drawer. No chance of dammerung there unless you pull the dot of the knob and let in the day.

What I envision inside the drawer are fading feelings inked across delicate, off-white stationary. The letters are stacked according to dates written. Nothing out of order in John’s portrayal of her clean, well-lighted place. Daytime rather than night, a cozy apartment rather than a public bar, otherwise this attic of an 18th-century house located at 87 rue du Cherche Midi in Montparnasse could be the kind of setting the old widower was looking for in Hemingway’s brilliant short story, “A Clean Well-Lighted Place.” (Barry Nemett, schilder)

Self Portrait

Hij antwoordde nooit. Hij had een dichter als secretaris. Rainer Maria Rilke

Flowers 1910

Das ist die Sehnsucht

Das ist die Sehnsucht: wohnen im Gewoge
und keine Heimat haben in der Zeit.
Und das sind Wünsche: leise Dialoge
täglicher Stunden mit der Ewigkeit.

Und das ist Leben. Bis aus einem Gestern
die einsamste von allen Stunde steigt,
die, anders lächelnd als die andern Schwestern,
dem Ewigen entgegenschweigt.

zelfportret

Het wonen in de deining was voor haar een tocht naar ver-innerlijking. Was de kunstenaar begaan met de eigen emoties en zijn werk daarvan een ver-uiterlijking, zij zocht naar een heimat buiten de tijd. Haar liefde voor een man of een vrouw in de tred van het dagelijkse. Haar bewondering voor de religie, de pogingen daarin contact te kunnen maken met het essentiële.

Interior with Figures

“She painted. She had a little success. She died. I should hate her story but it seems to me exemplary.  She made exactly enough space in her life to set her easel down. The push for honesty in her work is amazing; the way she painted the light hitting the side of a brown teapot, or the slope of a mansard roof. I look at her sad, frank-eyed portraits of herself and of other women, and think if that is what the truth looks like, then she was painting a losing game.

Gwen John, Young Woman Holding a Black Cat, vers 1920-1925, huile sur toile, 46 x 29,8 x 1,7 cm, © Tate

“But she did not compromise. She worked with her elbows stuck out, jabbing them both in the eye: on one side her brother Augustus, with his lifestyle and his fame and his sentimental line, and on the other, Auguste [Rodin], the genius, his lecherous old hands coaxing flesh from stone.

“She stood in the middle, looking straight at her subject: Gwen.” (Anne Enright, The Guardian)

The Convalescent

Een bio vind je in onze bijdrages uit 2007 hier aangeduid:

https://indestilte.blog/2007/04/27/niet-de-noten-maar-de-melodie-gwen-john/

The precious book

Stilte is op de eerste plaats de openheid die ontstaat als het eigen innerlijk rumoer voldoende luwde: dat zijn de eigen verlangens en verledens, de lang meegereisde noden, dromen en ingebouwde aandriften. Verdwenen zijn ze niet maar ze zijn hun noodzakelijkheid verloren. Je leerde hen in hun ware gestalte tegemoetkomen.
Op de tweede plaats bestaat de stilte uit het ontdekken van de sonoriteit van de uiterlijke en innerlijke geluiden.
Uiterlijk leer je in het luisteren de ruimtelijkheid van het geluid ontdekken. Het onderscheid tussen voorgrond en alles daartussen, tot wat zich aan de verre horizon afspeelt, is daar een voorbeeld van.
Niet alleen hun sterkte maar ook hun ritmes, tonaliteit, kleur. Je zou het ook de muzikaliteit van het geluid kunnen noemen. (Je kunt het begrip geluid door het begrip kleur vervangen)

a lady reading

Innerlijk is net zo goed die plaatsing belangrijk: meestal blijven de ideeën en wanen die je aangaan te zeer op de huid plakken. Ze leren in het juiste perspectief plaatsen zowel in afstand als volume zal ook hun dwinglandij dragelijk maken.
De leegte is dus geen afwezigheid: het is het uiterlijk en innerlijk geluid voldoende ruimte bieden zodat je hun ware proporties leert kennen en ze van daaruit makkelijker te hanteren zijn.
Stilte kun je dus ook in een drukke straat ervaren omdat je zelf de voor- en achtergrond van het storende leerde bepalen: je leren vrijwaren of hanteren van vooral ook innerlijke gedwongen aanwezigheden.

De manier waarop je essenties in de stilte kunt brengen is veelvuldig verschillend: geluiden, kleuren, vormen en volumes, letters. Of een lange stilte. (Gmt)

Gwen John
by Gwen John
oil on canvas, circa 1900
24 in. x 14 7/8 in. (610 mm x 378 mm)

Little girl wearing large hat