DEBORA VOGEL: 2 gedichten 1924-1929

2369477357_b46d5d13e4_b

Glasbloemen

De maan is een witte kersenbloem.
Ze ruikt troebel naar smeuïg verlangen
uit zeven jaren.

En de lantaarns
zijn gele tulpen uit glas
ingeplant in de eerste, tweede, derde straat.

Geel glas
ruikt naar koele handen
en naar barnsteenkoralen van afstand doen.

Men kan in de eerste straat gaan.
In de tweede.
In zichzelf laten lopen: druppels van blauwe maan
die naar smeuïg verlangen ruikt,
en naar koelte van het gele lantaarnglas.

Wat kan elke avond meebrengen:
als de verre geur van kleverig wachten,
als de koele glasgeur van afstand doen.

uit: Häuser und Strassen 1926

37761682105_e12692299d_b

gloz-blumen

di levone iz a vayse karshnblum,
shmekt mutne mit klebiker benkshaft
fun zibn yor.

un di lanterns
zenen gele tulpn fun gloz
oysgezetst in ershter, tsveyter, driter gas.

gel gloz
shmekt mit kile hent
un mit bernshteyn-kreln fun fartsikhtn.

men kon geyn mit der ershter gas.
mit der tsveyter.
lozn araynflisn in zikh tropn fun bloer levone
vos shmekt mit klebiker benkshaft,
un di kilkayt fun geln lamtern-gloz.

vos kon mer kumen yeden ovnt:
vi der vayter reyekh fun klebikn vartn,
vi der kiler gloz-reyekh fun fartsikhtn.

ee736fadd2084a0617f8166ce670aabe
Moeheid

Vandaag is het weer
de vijftiende dag van de maand.
Vaak kwam al de vijftiende van de maand.
Vaak vergingen vijftien verdere dagen.

Elk jaar bloeien appelbomen
en worden bomen weer geel
en de kastanjelaar voor mijn venster gloeit rood.

Zeven jaar zijn voorbij
sinds ik de onverbruikte jaren telde.

Wat gebeurt er dit jaar? Wat in het volgende?
Waarom die komende jaren:
er komt helemaal niets.

Jaren tellen niet.
Alleen dagen zijn voorhanden:
een duizendmaal terugkerende dag.

uit Müde Kleider 1925-1929

louis-stettner-american-street-photographerr-09

midkayt

haynt iz vider
der fuftsenter tog in a khoydesh.
fil mol iz shoyn gekumen a fuftsenter fun a khoydesh
fil mol zenen farbay fuftsn teg vaytere.

ale yor blien oyf epl-baymer
un vider vern beymer gel
un der kasthan-boym far mayn fenster glit royt.

zibn yor zenen farbay
zint ikh tseyl yorn umfarbroykhte.

vos kumt dos yor. vos in tsveytn.
tsu vos yorn kumendike:
gornisht kumt nisht.

nisht tseyln keyn yorn.
nor teg zenen faran:
eyn tog, vos kumt toyznt mol tsurik.

12_Preganziol_1983_489

zie ook:
https://indestilte.blog/2018/10/25/liefdesgedicht-debora-vogel/

https://indestilte.blog/2018/11/16/debora-vogel-fragments-of-memory/

46336-dyn005_original_300_376_jpeg__8fda3e31d56822085896d76762519826

TEKST EN VER-BEELDING: ‘1947, ‘Simone de Beauvoir in America.’

d8a0fbfdc6a02c9d30b6c778c61f9b81

In januari 1947 landde Simone de Beauvoir (1908-1986) op La Guardia Airport New York voor een viermaandelijks bezoek aan de States.
Ze reisde van de Oost- naar de Westkust met de trein, auto, en zelfs met een Greyhound-bus. Ze vertelde haar belevenissen in haar persoonlijk dagboek. ‘L’ Amerique au jour le jour.’

Ze verbleef er 116 dagen, reisde door 19 staten en bezocht 49 steden.
‘Sous les Etoiles’ Gallery, 100 Crosby street 603 NY, presenteert nu ‘1947, Simone de Beauvoir in America’, a photographic journey inspired by her diary ‘L’ Amerique au jour le jour’ (eerste editie verscheen in 1954, volgens de Amerikanen in 1948 en in de USA in …1999, naar een eerste vertaling in het Engels in 1952 in Groot Brittannië gepubliceerd.)
Vertelde de Beauvoir al erg fotografisch, ‘Sous les Etoiles’ verzamelde een aantal fotografen uit dat tijdperk.

9aaf936a4926198645b7ee261477d0e0

Much of the photographers were street photographers working often for publications like Life Magazine, Ted Croner with his haunting night photography, Louis Faurer and his double exposure, Ferenc Berko giving an abstract geometry to Chicago, Wayne Miller and his daily life series about the black community in Chicago, Esther Bubley with her Bus Series… This exhibition includes also the works by Ansel Adams, Henri Cartier-Bresson, Morris Engel, William Gottlieb, Sid Grossman, Sy Kattelson, Saul Leiter, Rebecca Lepkoff, Fred Lyon, Wayne Miller, Gjon Mili, Ruth Orkin, Arnold Roth, Art Shay, Fred Stein, Tony Vaccaro, Todd Webb, Brett Weston, Ida Wyman, and Max Yavno.

http://www.souslesetoilesgallery.net/exhibitions/1947-simone-de-beauvoir-in-america/slideshow?view=slider

d79471652fdbe71b77dbf2222f1ffcac

‘J’ai passé quatre mois en Amérique : c’est peu ; en outre j’ai voyagé pour mon plaisir et au hasard des occasions ; il y a d’immenses zones du nouveau monde sur lesquelles je n’ai pas eu la moindre échappée ; en particulier, j’ai traversé ce grand pays industriel sans visiter ses usines, sans voir ses réalisations techniques, sans entrer en contact avec la classe ouvrière. Je n’ai pas pénétré non plus dans les hautes sphères où s’élaborent la politique et l’économie des U.S.A. Cependant, il ne me paraît pas inutile, à côté des grands tableaux en pied que de plus compétents ont tracés, de raconter au jour le jour comment l’Amérique s’est dévoilée à une conscience : la mienne.’

525ba1ee3a6c002169baa94a7eafc597

In een boeiend en diepgravend artikel ‘Entre histoire collective et histoire personelle, texte et contexte de l’ Amerique au jour le jour 1947 de Simone de Beauvoir’ beschrijft Sylvie Mathé enkele aspecten van deze reis in ‘Revue Française d’ études Americaines, 2011/1 (n° 127)
Ik citeer enkele van haar bevindingen en plaats ze bij de foto’s.

dad10bc6cc672a947412c4094fa25821

Dans l’éventail des explorateurs français du xxe siècle qui nous ont légué le récit de leurs voyages dans le Nouveau Monde, Simone de Beauvoir se situe dans une via media entre Georges Duhamel, grand pourfendeur du matérialisme et du « machinisme », dont le cinglant Scènes de la vie future (1930) est un monument d’américanophobie, et Jacques Maritain dont les Réflexions sur l’Amérique (1958) sont au contraire un éloge vibrant du « mirage américain ». L’Amérique au jour le jour 1947 de Simone de Beauvoir oscille en effet entre enchantement et désenchantement, entre fascination et dénonciation, bref entre les deux pôles qui, depuis la découverte du Nouveau Monde, n’ont cessé de s’opposer dans la littérature de voyage ou la vision littéraire de l’Amérique : l’Amérique comme Eldorado, ou l’Amérique comme bouc émissaire responsable de tous les maux du vieux continent Bel exemple de cette « fascination réticente » dont parle Jacques Portes, le récit de Beauvoir ne saurait toutefois se réduire à une énième variation sur la sempiternelle ambivalence du regard français sur l’Amérique. AJJ participe en effet de ce que Philippe Roger appelle « un bloc sémiotique historiquement stratifié » (19) – et, pourrait-on ajouter, affectivement stratifié –, reflétant une double postulation entre deux formes d’engagement, idéologique et subjectif, politique et privé.

f78c4684adf8a34686539353b542058b

‘Ils connaissent, ils réprouvent l’oppression de treize millions de noirs, la terrible misère du Sud, la misère presque aussi désespérée qui souille les grandes villes. Ils assistent à la montée chaque jour plus menaçante du racisme, de la réaction à la naissance d’un fascisme. Ils savent quelle est la responsabilité de leur pays dans l’avenir du monde. Mais eux-mêmes ne se sentent responsables de rien, parce qu’ils ne croient pas pouvoir rien faire en ce monde.’
(AJJ 134-5)

37782a43502f909370a3f97f37c97576

Quant aux jeunes filles de Vassar, de Smith et de Wellesley, elles lui offrent l’image d’une féminité sexuellement émancipée et intellectuellement lucide; et pourtant, elles sont socialement condamnées à devenir ces Moms dont parle Philip Wylie dans son célèbre Generation of Vipers. Beauvoir, ici encore, livre une réflexion existentialiste sur la situation de la femme américaine. Elle n’a pas trouvé en Amérique la liberté à laquelle elle s’attendait: « Je m’étais imaginé que les femmes d’ici m’étonneraient par leur indépendance: femme américaine, femme libre; ces mots me semblaient synonymes » (453). Or elle découvre que l’affirmation d’indépendance est, de nouveau, purement abstraite: la femme idole est en fait asservie, et sa vie se résume à piéger l’homme à son tour pour le maintenir sous sa loi (454).

11bc5e8b5e40c2bb69e0dffc8a2d1fcd

Femme mystifiée et mâle dominant: Beauvoir se méfie ainsi de « l’égalité dans la différence » que les relations entre hommes et femmes mettent en scène, les hommes dans leurs clubs et les femmes dans les leurs, mais sans véritable amitié ou compagnonnage: « elles n’apparaissent ni comme des amantes, ni des amies, ni des compagnes » (458). La liberté sexuelle relève davantage d’une forme d’hygiène que d’intimité. Les rapports masculin-féminin s’expriment en termes de lutte de pouvoir et de combats douteux, faits « de menues vexations, de menues disputes et de menus triomphes » (ibid.). Quant aux hommes, « piètres amants […] et pauvres parleurs » (457), ils ne trouvent guère grâce à ses yeux, à l’exception bien sûr de Nelson Algren.

48a3edfc9202ff0256aa4fe1054a228d

Ce qui caractérise le regard de Beauvoir dans AJJ, c’est finalement une position critique animée du désir de comprendre, de rendre compte, d’expliquer, mais aussi de lever le voile ou de briser la vitre pour dénoncer les mystifications du système et les trois fléaux qui ont pour nom « le capitalisme américain, le racisme, le moralisme puritain » (76). L’image qui conclut l’ouvrage, celle de l’Amérique comme « champ de bataille », est à la fois le point d’orgue du récit et la signature politique de l’écrivain: « aimer l’Amérique, ne pas l’aimer: ces mots n’ont pas de sens. Elle est un champ de bataille et on ne peut que se passionner pour le combat qu’elle livre en elle-même et dont l’enjeu récuse toute mesure » (535). À l’aube de la Guerre froide, la « Fiction » de Beauvoir dans AJJ jette ainsi un éclairage singulier, à la fois personnel et militant, sur les enjeux de ce combat, et sur une page de l’histoire de l’intelligentsia française et de son engagement idéologique dans une ère marquée par les interrogations et les contradictions.

fee0c485b7468b4a16dfcb712002e48c

Un signe plus secret m’annonce que je commence vraiment à participer à l’Amérique: je n’en suis plus éblouie, ni déçue; j’apprends, comme certains de ses enfants, à l’aimer douloureusement.
(12 avril, 376)

https://www.cairn.info/revue-francaise-d-etudes-americaines-2011-1-page-47.htm

60aa6b05122f921592d6a166dd3138be

Ainsi l’Amérique, pour nous, c’était d’abord, sur un fond de voix rauques et de rythmes brisés, une sarabande d’images: les transes et les danses des noirs d’Hallelujah, des buildings dressés contre le ciel, des prisons en révolte, des hauts fourneaux, des grèves, de longues jambes soyeuses, des locomotives, des avions, des chevaux sauvages, des rodéos. Quand nous nous détournions de ce bric-à-brac, nous pensions à l’Amérique comme au pays où triomphait le plus odieusement l’oppression capitaliste; nous détestions en elle l’exploitation, le chômage, le racisme, les lynchages.
(Force de l’âge 146)

92c78ad6509be4675ee74d6083656da2

IGOR SAVCHENKO: foto’s om te leren vergeten?

994b

Meestal helpen foto’s de herinnering.
Ze brengen je terug naar vergeten momenten, een vervlogen kindertijd, landschappen van ‘die dagen’, voorwerpen in hun historische context.
Igor Savchenko leeft in Minsk, Belarus. Op zoek naar een nieuwe identiteit na het in elkaar vallen van het Soviet-imperium einde tachtiger jaren.
Hij duikt zoals een archeoloog in oude familie-albums. Die foto’s die hij daar aantreft hebben het over waarden en mythes uit een tijd die niet meer bestaat. Savchenko hergebruikt de oude foto’s door ze opnieuw te fotograferen.
Kijk naar dit mooie filmpje: ‘Alphabet of gestures.’

When the Soviet empire began to slowly cave in at the end of the 1980s and early 1990s, it created an historical, cultural and political vacuum in which questions of both national and personal identity became increasingly important.
The old bureaucratic culture, in which the official document in the form of a text or image played a large role in upholding the state ideology, had reached the end of the line.
In this period a number of artists and photographers found a means of interrogating and reinterpreting “official” history on the basis of old photographs, including family photos. Among them were Boris Michailov, Alexei Shulgin, Vladimir Kuprianov and Igor Savchenko.
The critical way in which they dealt with the “documentary” quality of photography has, on the one side, a conceptual character.
At the same time their work is a search for an alternative account of history in which personal and individual experience and memories, previously suppressed by the regime, were once again given space.

En of je verbanden duidelijk maakt als je een beeld van een werkelijkheid maakt?  Interpreteert de kijker, zet de fotograaf hem aan, probeert een regime zijn ‘waarden’ te exposeren in een beeld?

825

Werk van deze fotograaf vind je bij: http://www.nailyaalexandergallery.com/artists/igor-savchenko

080

 

Returning home late from a spring outing

Collage_Fotordubbel china

Late terugkeer naar huis na een dagje uit in de lente

Jij komt op je computer, vriend
van boven op de berg naar het diepe dal gescrold.

Ikzelf ben de andere weg gelopen.
In vrolijke stemming
naar de heuvels vertrokken,
kwamen we laat bij avond
weer naar huis.

Zot van lente
waren we als kinderen op pad gegaan.
De dag plooide zich
zijdezacht open.

Buiten vogels en een beekje
was er nog het briesje
dat op de heuvels
in de bomen speelde.

Nu sta ik aan de poort
met een-te-veel-aan-op-te-noemen-gevoel.

Hoe kan dat, hoor ik je vragen.
De hele dag ben je toch binnen gebleven?

Zoveel wandelpaden zijn er in mijn hoofd
dat ik in dit korte leven
dagen tekort zal komen
om slechts de helft ervan
uit te wandelen.

Eens de maan, een wiel gelijk,
boven de bergen staat,
zaait de voorbije lentedag
veelvuldig
sterren aan de hemel.

Morgen ga ik weer op stap.

lentedag
Tai Chin (1388-1462), Ming Dynasty
Hanging scroll, ink and colors on silk,
167.9 x 83.1 cm: Returning home late from a spring outing.

Tai Chin, who went by the style name Wen-chin and the sobriquets Ching-an and Yu-ch’uan shan-jen, was a native of Ch’ien-t’ang (modern Hangchow). He is said as a youth to have studied painting under local artists, specializing and achieving fame in the fields of landscapes and figures. During the Hsuan-te reign (1426-1435), he was recommended for service at court, where he was admired by the nobility for his great skill. His fellow painters, however, became envious and later rejected him. Tai Chin thereupon returned home to the south, where he continued to paint in Hangchow. With numerous students, he came to have an enormous influence on painting at the time. Consequently, later generations have revered him as the father of the Che School that emerged afterwards in the area.

    The Che School was an important art movement in the Ming dynasty (1368-1644) that emerged from the unique historical background of the area. After the Southern Sung (1127-1279)

B-2

Pines and Deer
Hanging scroll, ink and colors on
silk, 142.5 x 72.4 cm
( beiden: National Palace Museum, Taipei )

http://www.npm.gov.tw/exhbition/dai0705/english/e-dai-0705.htm#1

A YOUTHLESS NATION, Naomi Mitchison

6711

Er is inderdaad veel ‘getoeterd’ om honderd jaar eerste wereldoorlog te gedenken.
Maar toch leg ik nog graag deze tekst ‘Green Boughs’ van de Schotse Naomi Mitchison (1897-1999, ja 101 geworden!) in je schoentje, laarsje, pantoffel, bottine.
Niet alleen nodig ik je uit om eens in dat lange leven van deze merkwaardige vrouw te duiken (ze schreef 90 boeken) maar via die directe tekst van haar het international memorial in Ablain-Saint Nazaire (Frankrijk) te bezoeken.
Daar vind je, in een reusachtige ‘memorial ring de namen van 600.000 gedode jongens die van Frankrijk een ‘youthless nation’ hebben gemaakt.

Makkers staakt uw wild geraas.

kc3ouhjcz40ceycw

Green Boughs

My young, dear friends are dead,
All my own generation.
Pity a youthless nation,
Pity the girls unwed,
Whose young lovers are dead.
They came from the gates of birth
To boyhood happy and strong,
To a youth of glorious days,
We give them honour and song,
And theirs, theirs is the praise.
But the old inherit the earth.
They knew what was right and wrong,
They were idealists,
Clean minds, my friends, my friends!
Artists and scientists,
Their lives that should have been long!
But everything lovely ends.
They came from college or school,
They did not falter or tire,
But the old, the stupid had rule
Over that eager nation,
And all my own generation
They have cast into the fire.

32514J222_00b

Green Boughs by Naomi Mitchison appears in A Gathering: A Personal Anthology of Scottish Poems, edited by Alexander McCall Smith; it was originally published in Mitchison’s collection The Laburnum Branch (Jonathan Cape, 1926).

https://www.birlinn.co.uk/A-Gathering.html

Naomi_Mitchison

Mitchison was a prolific writer, a social activist and a novelist in various genres. She published only two collections of poems during her life, with a gap of more than 50 years between them. Both The Laburnum Branch (1926), where Green Boughs first appeared, and The Cleansing of the Knife and Other Poems (1978) include poems that are pioneering contributions to what is virtually an independent genre: war poems by women and non-combatants.

 

‘STEMMINGEN’, een radiodocumentaire

jeni spota c03STEMMINGEN, FRAMES OF MIND, STIMMUNGEN

‘…een manier waarop wij in de wereld zijn geworpen, een lot-aanvoelen zou je kunnen zeggen. Een bewustzijns-uitdrukking.’

-een radio-documentaire in de reeks van de menselijke stem voor Radio-3 1983
-bekroond met de Prix Italia radiodocumentaires 1984 Trieste
-herwerkte versies geregisseerd en uitgezonden op BBC en HR (Hessischer Rundfunk-Frankfurt-Duitsland) en in diverse andere landen in eigen productie.

gespeeld door:
-Ugo Prinsen
-Machteld Ramoudt
-Alex Willequet

geluidsregie: Luc Vierendeels

173-Allerlei mensen Pixabay

In deze radiodocumentaire wisselen oorspronkelijke getuigenissen af met gedramatisseerde geschreven monologen-dialogen. Klankdecors en muziek zorgen voor omgeving en verbinding.

Het begrip ‘stemmingen’ wordt letterlijk en figuurlijk benaderd.
Vanuit de stemming in een orkest naar stemmingen van het gemoed in diverse situaties.
Ook de historische benadering wordt niet uit de weg gegaan: de stemming sloeg om in de jaren dertig van de vorige eeuw.

27worthen-master768

Te beluisteren in stereo, uitstekend met goede hoofdtelefoon of stereo-installatie
Duur: 38:15

Onderdelen:

-orkest en emoties
-bepaling
-een vroege afscheidscene
-stemmencollage
-Tom vertelt over zijn moeizame geboorte
-een lastige baby op een flat
-Tom vertelt over zijn dak-beklimmingen in de stad
-een vrouw heeft het moeilijk met haar ‘mannen-beeld’
-een fragment uit een documentaire waarin een jongeman zijn eerste ‘samenzijn’ met vriendinnetje vertelt, door de censuur van piepjes voorzien.
-een dialoogje over ‘openheid’
-een vrouw vertelt over haar lievelingsliedjes uit de jaren 1930-40
-monoloog uit ‘het kind van de rekening’ Dick Walda
-collage van een huiselijk tafereel
-Yvonne vertelt over haar stadsleven toen en nu
-bezoek aan een dichter en zijn vrouw
– interview met verzamelaar van ‘historische’ stemmingen.
-slot

Lego-3009876361-1f9c8ec4-9f38-4993-92a9-1a615b740a59._sr970300_

Dankbaar opgedragen aan en ook ter nagedachtenis van alle medewerkers, acteurs, technici, geluidsregisseur.

LO708191_942long

de plaats onder de boom

Mstislav-Dobuzhinsky-Tsarskoye-Selo

Tsjarkoye Selo
waar mijn doeken hingen,
en jij -een beetje verderop-
de hoop van het vaderland vergat
en je eindelijk als kind
door de tuinen stoof:
‘Cogda vi pridëte?’ riep je. Ia vasse obogedou!
Wanneer ik kwam en dat je mij verwachtte.

Ia otchène stachslive vasse vidète.
Ik ook was blij je te zien.
Maar stilzitten kon je niet.
De plaats onder de boom bleef leeg.

Mstislav Dobuzhinsky

. Mstislav Valerianovich Dobuzhinsky was born on August 14, 1875 in Novgorod into the family of an army officer. From 1885 to 1887, he attended the Drawing School of the Society for the Promotion of the Artists. Between 1895 and 1899, he studied law at the University of St. Petersburg, studying simultaneously in private studios. After graduating from the university, he, from 1899 to 1901, was trained under Anton Azbè in Munich and under Simon Hollósy in Nagybánya (Austria-Hungary).

a-doll-1905
After his return to St. Petersburg he joined the artistic society World of Art. He first collaborated with them as illustrator of books and magazines. From 1903, he took part in World of Art shows. The main subject of his works was city, he managed to show his understanding of St. Petersburg as composition of classical architecture with ugliness of urbanization. The cityscapes of different towns and cities became his main topic. From 1910 he traveled annually abroad, visiting Britain, France, Italy, Germany, Belgium (Bruges) and Holland. Dobuzhinsky was a good teacher and taught in different schools and studios. In the late 1900s he tried himself as a stage designer, and in the 1910s-1920s fulfilled a great amount of book illustrations.

Dobuzhinsky Mstislav self-portrait 1910
During the First World War Dobuzhinsky went with Evgeny Lanceray to the front lines to sketch. Later, he took part in the Second Congress of the Communist International. In 1918, he supervised the theatrical workshop at the State Educational Workshops of the Decorative Arts (the former Stieglitz School of the Technical Drawing). In 1923-24, he went abroad to study developments in European art and to arrange one-man shows. In 1924, he immigrated to Lithuania, and in 1939, to the USA, working primarily as a stage designer. He died in New York on November 20, 1957.

K._Sunnerberg_by_M._Dobuzhinsky

BERT HARDY, wide as a wide-boy, fotograaf

Bert Hardy exhibiton

De oudste van zeven was hij. Afkomsig uit een wat ze kenschetsend ‘from humble class origins’ noemen, Southwark, Londen. Jaartal 1913.
Ging op zijn veertiende werken bij een chemist die ook foto’s ontwikkelde en fotografeerde King George V en Queen Mary terwijl ze in een koets voorbijreden en verkocht daarvan 200 kleine prints van ’s konings beste kant aan vrienden en kenissen.
Hij freelancede voor The Bycicle magazine en kocht zijn eerste small-format Leica 35mm. Hij schreef zich in bij the General Photographic agency als fotograaf en stichtte zijn eigen freelance firma ‘Criterion’.
Albert William Thomas Hardy, kortweg Bert Hardy. (1913-1995)

bert-hardy-picture-post-getty-4
Hij werd in 1941 gerecruteerd door Tom Hopkinson, de toenmalige uitgever van de leading foto-publicatie van 1930s tot 1950s: Picture Post.
‘The picture-centric, left-leaning and reasonably-priced publication was highly successful and circulation soon rose to over a million. Hardy’s photographer colleagues included Felix H. Man (aka Hans Baumann), John Chillingworth[ Thurston Hopkins, Kurt Hutton, Leonard McCombe, Francis Reiss, Humphrey Spender, Grace Robertson and Bill Brandt, who went out with the writers on stories together, working as colleagues, not competitors.’ (aldus Wikipedia)

114331367-3c855860-fc84-4687-8195-da88d908835d

Hij had zichzelf opgeleid met zijn Leica, een onconventioneel toestel in die tijd voor persfotografen.
Hij diende als oorlogsfotograaf in de leger film-en fotografische unit. (AFPU)
Hij nam deel aan de landing op D-day, juni 1944 en versloeg de bevrijding van Parijs, de vorderingen van de geallieerden over de Rijn. Hij was een van de eerste fotografen die het bevrijde kamp van Belsen binnentrokken om er het onnoembare leed vast te leggen..
Tegen het einde van de tweede wereldoorlog trok Hardy naar Azië waar hij Lord Mountbatten’s persoonlijke fotograaf werd. Daarna coverde hij ook de Koreaanse oorlog.

43279670_190413828533719_5125303409046805596_n

Drie van zijn foto’s werden gebruikt in Edward Steichen’s beroemde tentoonstelling en boek ‘The Family of Man’. (twee in Birma gemaakt met inbegrip van een monnik die in diepe gedachten verzonken voor zijn desk zit.
In 1949 bracht hij het alledaagse leven in Picture Post in beeld in ‘Scenes From the Elephant’, het dagelijkse leven in het Elephant en Castle district in south-London.

Nadat hij Picture Post verliet werd hij een van de meest gevraagde publiciteits-fotografen, tot aan zijn pensioen in 1964.
Getty Images heeft het copyright van de meeste van zijn foto’s.

article-2300657-18C0F5B0000005DC-258_966x412

In 1948 Bert Hardy shot a story for Picture Post on the Gorbals, a deprived working class district of Glasgow. In the Gorbals Bert encountered poverty far greater than he ever experienced as a child in Blackfriars.

Curtains of grimy rags hung behind uncleaned windows. Among the slum tenements, vandalised and damp, the misery was only lifted by the cheeky playfulness of the children. Here Bert took his favourite image, the famous picture of two boys off on an errand. The mature photographer had captured in an instant the spirit of his own childhood.

11389-32_1

“The ideal picture tells something of the essence of life,” wrote Hardy. “It sums up emotion, it holds the feeling of movement thereby implying the continuity of life. It shows some aspect of humanity, the way that the person who looks at the picture will at once recognise as startlingly true.”

Pool of London 1949(2)

Bert Hardy’s images for ‘Life in the Elephant’ exposing the area’s pattern of life are complimented by Bert Lloyd’s lyrical introduction: ”Its voice has the rasp of trams, trains, trucks. Its eyes have the blaze of street-stalls, eel-stands, pin-table arcades and chestnut cans. Its anatomy is decked with sooty bricks, cast iron spikes and the marble pillars of pubs. Its heart is that of its people – kind as a housewife, rough as a worker, busy as a tradesman, wide as a wide-boy.”
(Graham Harrison The life and Times of Albert Hardy 2008)

Cockney_Life_at_the_Elephant_and_Castle_Jan_9_1949_0

Gemakkelijk wordt wel eens beweerd dat de z/w-fotografie tussen 1930en einde jaren zestig een onverdiend odium over zich heeft van ‘atmosfeer’ en ‘veredelde’ werkelijkheid.
Dat zou dan eerder aan het medium te wijten zijn, de mogelijkheden en beperkingen van z/w prints dan aan de bedoelingen van de fotografen.
Ik denk dat hun werk, in de tijd geplaatst waarin het ontstond, eerder getuigt van een sterke verbondenheid met het onderwerp dat vaak bij de gewone dingen en mensen is te zoeken.

06_PressImage-Bert-Hardy-Pool-of-London-1949-1280x1011
Je was een van hen. Ook al nam je afstand, je had vaak dezelfde ervaringen en bekommernissen. Je herkende onderwerp en omgeving als het jouwe. Natuurlijk is het jouw cadrering, jouw juiste moment, jouw vakmanschap van lens tot ontwikkeld en gemonteerd beeld, maar je zet niemand te kijk.
In feite hoort Bert Hardy nog steeds bij de foto. Hij heeft verbindingen zichtbaar gemaakt, meegedeeld.

Hardy_

In een tijd waarin iedereen met camera’s rondloopt, is er nog nooit zo weinig gezien, tenzij het eigen beeld. Alsof de eigenaar alleen nog gelooft in het beeld als hij/zij er zelf bij opstaat. De term narcisme is niet ver weg.
Men kijkt niet naar het beeld, maar naar ‘hoe kan ik het beeld verzekeren van mijn aanwezigheid, of het beeld zijn?’ Elke ontdekking wordt door de maker zelf met het eigen beeld verwoest.
Verbaas je dan ook niet dat wij nog nooit zo blind zijn geweest voor de anderen, voor het ‘andere’ beeld. Ook daar horen we bij, maar vanuit onze verbindingen met elkaars lot.
Om opnieuw ‘oog te hebben’ voor de medemens is dus durf nodig, is hem/haar eerst zien, ontdekken, betrekken in je wereld.

Royal Wedding Spectator
Het is niet alleen het indrukken van een toets, knop, maar ook het wachten, het opnieuw vrijmaken van je eigen wereld met leegte voor het meest vreemde: de andere.
Dat hebben de foto’s van Bert Hardy mij vooral geleerd, de andere weer zichtbaar maken in verbondenheid.

02_PressImage-Bert-Hardy-Life-of-an-East-End-Parson-1940-671x1024

 

 

DRAWING EUROPE TOGETHER

not playing

Not Playing by David Roberts

‘It took me ages to think of what to draw! But I kept coming back to the image of the 12 gold stars on the European Union flag. They stand for unity, solidarity and harmony – the motto being “united in diversity”. I likened it to a circle of friends enjoying a game. I thought about when one kid stops joining in with the game, how that affects the others in the group who are playing it: the game goes on but some kids might feel concerned, unsettled, sad, even annoyed that their friend has stopped playing’

biscuitBritain Takes the Biscuit by Emily Gravett

‘No one knows exactly what Brexit will mean for us all in the future. What saddens me is that it has already created division not just among nations, but neighbours and families, too’

mumurationMurmuration of Starlings by Tor Freeman

‘My dad left Scotland as an economic migrant before I was born; I didn’t realise I was an EU citizen until I was 18. When I found out, I was absolutely thrilled to get a passport that would let me live and work anywhere in Europe. Such freedom! It was like all my birthdays and Christmases rolled into one’

drawing europe

Drawing Europe Together: Forty-five Illustrators, One Europe, with a foreword by Axel Scheffler  is published by Pan Macmillan, priced £12.99. It is available from the Guardian bookshop for £11.43
https://guardianbookshop.com/drawing-europe-together.html
Are we still ‘United in Diversity’? Forty-five artists from across Europe share their powerful illustrations of the European Union’s shared past and our unsure future. From Brexit bees to wall-jumping bulls, Drawing Europe Together is a unique collection portraying the European community . . . with or without Britain.

This is a passionate and heartfelt exploration of Europe and what it means to many of the people who live and work within its borders. The book brings together forty-five renowned illustrators who, through their drawings and accompanying words, share their vision of Europe in this beautiful and timely collection, with a foreword by the British Book Awards Illustrator of the Year 2018, Axel Scheffler.

Inspired by the Drawing (for) Europe exhibition which took place at the Institut Francais in London in 2018, Drawing Europe Together showcases the original artwork from the exhibition as well as never-before-seen illustrations from additional leading artists. With contributions from many of the world’s best book illustrators including Quentin Blake, Claude Dubois, Jim Field, Emily Gravett, Judith Kerr, Oliver Jeffers, Sarah McIntyre, Lydia Monks, Thomas Muller and Chris Riddell.

NARNIANarnia by Chris Riddell

‘The hard Brexit fantasists will be judged by future generations who will rightly ask why economic and cultural isolation was preferable to an ever-closer union. When we’ve had our fill of Turkish delight and permanent winter, there will be another referendum’

DE BLOEM, een kortverhaal

REDON

Misschien was het die bijzondere soort plantaarde uit Moldavië, of de stand van de zon of de maan, of waren het biometrische trillingen van de aarde, maar begin maart begon er een vreemde plant in zijn serre te groeien. Na twee weken had zij al een grotere pot nodig, en de volgende maand leek zij op een grote vrouwentong, maar dan zachter van huid en niet zo puntig bij het uiteinde.

Felix begoot haar elke dag met het klaarste water. Hij draaide haar naar het zonlicht en zorgde voor een zachte temperatuur tijdens de koude voorjaarsnachten. Ook zong hij wel eens een aria in haar gezelschap, uit het repertoire dat hij in zijn jeugd stiekem had aangeleerd toen hij nog van een opera-carrière droomde. ‘Che inviolabile’, of ‘Figlia mia non piangere’, maar liefst draaide hij bij het verzorgen van zijn bloemen op zijn voorhistorische casetterecorder, het bloemenduet uit Lakmé van Léo Delibes om het inwendig mee te neurieën:
‘Sous le dôme épais
Où le blanc jasmin
À la rose s’assemble
Sur la rive en fleurs,
Riant au matin
Viens, descendons ensemble.’

Alphonse-Mucha-Reverie

Op een morgen, tegen Pasen aan, was de omhullende huid van de intussen menshoge plant plotseling gebarsten. Felix zong net ‘Ein Blumenglöcher vom Boden hervor…’ en bleef in de hoge tremolo steken, snakte naar adem, kneep zich in de linkerarm…
Daar, op twee dunne steeltjes nog, stond een prachtige vrouw met lange blonde haren tot ver over de schouders. Haar armen kwamen langzaam los van haar lijf. Rozig was haar vel, nog een beetje groen aan de voet- en haarwortels, maar voor de rest zo rozig als een babyhuid.
Een vrouw met een bloemenleeftijd, niet te jong, niet te oud, tijdloos eerder. Een vrouw die in al haar naaktheid op de twee steeltjes onder haar voeten wiegde alsof er een licht briesje in de serre was opgestoken. Een vrouw die alleen maar bestaat achter de hoek van de mannendromen, zo’n vrouw stond nu voor Felix.
‘Goede morgen,’ zei Felix verlegen. ‘Is het hier niet een beetje te fris?’
De vrouw keek hem niet eens aan. Ook sprak ze niet. Ze bleef maar wiegen en zocht met haar ogen naar het zonlicht.
‘O ja, juist…’ zei Felix.
Hij draaide heel voorzichtig de pot naar het oosten en zorgde voor lauwig water. Ze zuchtte diep, streek met haar hand over d’r haar en rekte zich alsof ze ontwaakte uit een diepe slaap.
Feix, die op dat moment niets beters wist, begon zacht te zingen:
‘Ein Blumen glöcklhen vom Boden hervor, war früh gesprosset in lieblichen Flor…’
De bloem hield op met wiegen, of zeg ik: de vrouw op bloemensteeltjes, glimlachte naar Felix en keek weer naar de morgenzon.
Het werd zwart voor Felix’s ogen net toen hij over ‘ein Bienchen’ wilde zingen, en eens weer bijgekomen, zag hij dat er slechts twee steeltjes in de pot stonden. De vrouw, de pas ontloken vrouw was met geen ogen te bekennen.

Pre-Raphaelites-crop

Verschrikt was hij de tuin ingelopen. Stel je voor dat de buren…Er werd nu al over hem geroddeld. Een man met verdriet die het bij de planten en bloemen moet gaan zoeken.
En juist nu, in deze vroege lentedagen, ontluikt er een bloem waaruit pardoes een jonge vrouw stapt.
‘Hei, riep hij zachtjes. ‘Hei…euh..’ Hoe zou hij haar noemen? Toevallig dacht hij aan de tijd van het jaar. Passie.
‘Hei, passiebloem,’ zei hij, eerder toevallig dan overdacht. Passiebloem. Passiflora, en hij dacht aan zijn liefde voor de jonge zuster Hildegonde. Passiflora, mummelde hij, en toen zag hij haar.
Ze lag achter het bedje waar de jonge salade zou komen en ze dronk met grote teugen van het water in de plassen.
‘Niet doen. Kom.’
Ze liet zich leiden. Haar hand. Dat was geen vlees, eerder de zachtheid van een bloemblad. Menselijk fluweel. Binnen in zijn huisje schonk hij haar helder pompwater in. Het brood, de koffie en de plakjes jonge kaas liet ze onaangeroerd.
Ze draaide zich naar hem. Druppels lekten nog langs haar kin. Dan voelde Felix hoe haar twee armen zich rond hem sloten en hoe hij zich verloor in een geur van amandelhout, vochtige aarde en koele dauw.

6ea315b3820403e67638903ea9fbe724

‘Gesloten wegens vakantie’ hing er op zijn winkeldeur. De hele zomer immers was een diepe roes met zijn passiflora, zijn passiebloem.
Hij zonderde zich nu totaal af van de mensheid, kwam alleen buiten om brood, boter en bessenconfituur te kopen en bleef voor iedereen onbereikbaar.
De vrouw had nog nooit een woord gezegd. En dat hoefde ook niet. Hij had ze een plaats op de mansarde gegeven waar ze zich de hele dag door de zon liet beschijnen.
Regende het dan zette Felix het grote raam open en dan zong hij ‘Ama sospira’ of ‘O, che felice giorno’. Maar het liefst luisterde ze naar het bloemenduet op zijn casetterecorder.
Werd het donker dan plooide de bloemenvrouw zich toe. Ze werd dan heel klein en sliep op een bed van mulle aarde dat Felix speciaal voor haar had ontworpen.
Sommige dagen was ze heel liefelijk, andere dagen niet te bereiken, en op bijzondere dagen als de volle zomerzon op haar stond dacht Felix dat hij alleen al het aanzien van dit prachtige wezen niet meer zou overleven.
Ze werd iets ronder aan haar dijen, haar benen waren niet meer zo stengelig en de rozige huid kreeg een diepbruine tint.
Zo leefde Felix een lente en een zomer met zijn passiflora. Met uitzondering van zijn zingen werd er geen woord gesproken. Ze keken elkaar aan, ze hadden elkaar lief, vielen uitgeput in slaap en begroetten vol hoop het nieuwe licht van de volgende dag.

rsz_flowerart-hazel-women-of-green

September kwam, en met september de eerste kilte. De dagen waren merkbaar korter. De vrouw kreeg grijze haren tussen haar blonde bos die nu tot op haar heupen viel. Ze dronk bijna niet meer. Ze bleef onbereikbaar voor zijn liederen, zelfs voor het bloemenduet op zijn cassetterecorder.
Op een morgen was haar hele linkerarm verslenst. Haar rechter volgde. Haar ogen sloten zich lang voor het donker werd. Wat Felix ook probeerde, zijn geliefde verdorde zoals de natuur de roep van de herfst volgde. Ze werd heel licht, zoals een blad dat van een boom is gevallen. Ze ademde niet meer. Onmerkbaar was ze van het ene naar het andere bestaansstadium vergleden.
Heel dunnetjes werd ze. Ze verging niet zoals een mens zou vergaan. Ze verdroogde. Ze behield daarbij haar geur zodat Felix meermaals dacht dat ze nog wakker zou worden.
Hij was echter te veel tuinman en te weinig dromer om niet te beseffen dat deze passiflora nooit meer zou heropbloeien.
Hij kocht enkele meters absorberend papier, wikkelde de resten van de bloemenvrouw daarin en legde er zijn hele bloemen-encyclopedie op. Na twee weken gaf hij ze een plaats in zijn herbarium, tussen de gedroogde bloemen. Zo klein was ze geworden dat ze tussen het eikenloof en het herderstasje paste.

Hij dacht er een latijnse naam onder te schrijven, maar dat deed hij niet. Hij draaide nog één keer het bloemenduet, met tranen in de ogen, zoals dat hoort als de zomer voorbij is.

Nawoord: Felix heeft nog jaren geëxperimenteerd met het kweken van bijzondere bloemen. Zijn naam is met verschillende rozensoorten verbonden.
Maar zoals dat gaat met wonderen, ze gebeuren maar éénmaal en zijn te vlug voorbij.

Radio-kortverhalen BRT-1 1979 herwerkt 2018

fi1023px-Gustav_Klimt_046

 

THOMAS GAINSBOROUGH: uit het familie-album

N01283

‘Long-headed cunning people, and rich fools are so plentiful in this country that I don’ t fear getting now and then a face to paint for bread, but a man of genius with truth and simplicity, sense and good-nature, I think is worth his weight in gold’ (1772)

Hij had het niet met portretten. Hij hield van landschappen, in een tijd van grote veranderingen. Thomas Gainsborough ( 1727-1788) spreekt smalend over de ‘cursed face business’ van het portretteren waar de ‘rich fools’ zich op hun mooist presenteren.
De nieuwe ‘high society’ heeft wel aandacht voor cultuur en stelt het persoonlijke gemoedsleven centraal. De moderne tijd breekt aan met nooit geziene ontwikkelingen op het gebied van wetenschap, economie en techniek.
Ik vond een ‘zogezegd’ zelfportretje terug van de schilder, leeftijd rond de twaalf. In een brief aan Henry Bate heeft hij het over zijn vroeg begonnen schilderspraktijk en schrijft hij dat hij zijn eerste landschappen schilderde ‘a little in the schoolboy stile before I left the school’.

z48
Dat kinderlijke, aarzelende zul je ook terugvinden in de mooiste portretten, zeker als ze zijn twee dochters, Mary en Margaret in beeld brengen. Samengevat:

‘Gainsborough was, with Reynolds (his main rival), the leading portrait painter in England in the later 18th century. The feathery brushwork of his mature work and rich sense of colour contribute to the enduring popularity of his portraits. Unlike Reynolds, he avoids references to Italian Renaissance art or the Antique, and shows his sitters in fashionable contemporary dress.’ (The National Gallery)

Een vroeg familie-portret met kleine Mary.

npg.1152.1634.3

“I am sick of Portraits and wish very much to take up my Viol da Gamba and walk off to some sweet village when I can paint Landskips and enjoy the fag end of life in quietness and ease.” Despite this famous protestation in a letter to his friend William Jackson, Thomas Gainsborough (1727–88) was clearly prepared to make an exception when it came to making portraits of his own family and himself.’

dochters 2

Hier zijn ze dan. Wellicht het vroegste portret van zijn dochters Mary en Margaret.
Mary werd gedoopt op 3 februari 1750. Ze kreeg dezelfde naam als het dochtertje dat twee jaar eerder stierf. Margaret werd op 22 augustus 1751 gedoopt. Nauw verbonden dus met leeftijd en educatie.
Vanuit het donkere bos achter hen verschijnen de twee jonge kinderen. Ze kijken beiden naar het vlindertje dat bijna uit het doek wegvliegt. Ze houden elkaar bij de hand alsof ze daardoor zelf een soort vlinder vormen.
Je vraagt je af of Mary het vlindertje met haar sjaaltje uit de lucht wilt slaan.
Michael Glover in de Independent 2013:

‘Some words have a long and fascinating history. Take the word sensibility, for example. In 1755, which would have been about a year before Gainsborough painted this tenderly anxious portrait of his two daughters Mary (b.1750) and Margaret (b.1751), Samuel Johnson published his great dictionary. In that book the word sensibility is defined by a range of meanings, from sensibleness and sensation through to delicacy.

When Laurence Sterne used the word in 1768, the meaning seems to be very close to what, we speculate, Gainsborough’s own feelings might have been towards his daughters when he painted them here. This is what Sterne wrote: “Dear Sensibility! Source… unexhausted of all that’s precious in our joys, or costly in our sorrows.” In short, Sterne seems to mean something close to the raw ability to feel. And that is, surely, the essence of this painting: a feeling reaching out to that which was most vulnerable and most precious in a youngish father’s life.’

Gainsborough-The-Painters-Daughters-chasing-a-Butterfly-1756-detail

In this painting, you can almost feel how Gainsborough’s heart goes out to his girls in their beautifully contrived predicament. They are quite different from each other in character. Though separated by little more than a year in age, Mary (right) possesses a coolness, a poise, a wisely mature sense of restraint. She looks on with dispassion as her younger sister lunges impulsively towards the butterfly that is settling on the thistle. The message is simple: unbeknownst to herself, this child is about to do herself harm. What a range of meanings seems to be clustered about this double-portrait.

dochters fragm

The children are emerging from a dark wood, Dante’s “selva oscura”. In the Inferno, it is the poet himself, in the middle of his life who finds himself in that wood. Here it is two children who are emblems of light emerging from darkness – which puts us in mind of the first chapter of the Gospel According to St John. The child is about to seize a butterlfy, which is perhaps an emblem of the fragility and evanescence of life. She cannot but do so. It is in the nature of childhood to rush impulsively into the future, heedless of danger.

Only the painter is aware of the danger – though perhaps the elder daughter, edging towards maturity herself, apprehends something. Life is a thistle that will need to be grasped. It is almost a dance movement that these two children are engaged in – one puts her right foot out, the other the left, as they move towards us in a pas de deux. It has a touch of the stage, as does the beauty of their faces, their complexions that remind us of the fragile delicacy of a wren’s egg. All to be spoiled by time’s ravages.’

Thomas_Gainsborough_-_The_Artist's_Daughters_with_a_Cat_-_WGA8404
Hier vind je de twee, nog niet ‘spoiled by time’s ravages, met een nauwelijks zichtbare kat die waarschijnlijk in het penseel van vader is blijven steken. Maar de verbinding is duidelijk. Ze horen bij elkaar. Het zijn echte zusjes. De oudste, Mary heeft haar arm beschermend rond Margaret’s schouder gelegd. Ze kijkt aandachtig naar ons terwijl haar zusje een beetje hooghartig (of ongeduldig?) de tijd in kijkt.

En een derde tweetal draagt duidelijk sporen van ‘een scheiding’
Het schilderij dat hun vader zo trots maakte wordt later in tweeën gehakt. Een deel gaat naar de acteur W.C. Macready, het andere naar John Forster, de latere biograaf van Charles Dickens. Na lang van elkaar gescheiden te zijn worden de twee zusjes in de 19e eeuw weer samengebracht. Het schilderij komt terecht in de collectie van het Victoria and Albert Museum.

1600_Mary_Margare_members. 2

Op 22 november 2018 opent in The National Portrait Gallery een tentoonstelling: ‘Gainsborough’s Family Album’ (tot en met 3 februari 2019)
https://www.npg.org.uk/whatson/gainsborough/exhibition/

Family portraits are a constant presence in modern life. Foreshadowing this, Thomas Gainsborough was the first British artist to make a regular practice of painting and drawing himself and his family members. Comprising of some of his best loved works, this exhibition will explore how these portraits not only expressed his affections but also helped advance his career.

f1fe7fba788be161c27a55e4ddd66d43

Featuring over fifty works from across the world, some of which have never been on display before, Gainsborough’s Family Album charts his career from youth to maturity, telling the story of an eighteenth-century provincial artist’s rise to metropolitan fame and fortune.

Hierboven de meisjes bij de tekenles. In vaders voetsporen? Helaas niet. Het is niet zo goed gegaan in het leven van de zusjes, al zou je dat niet zeggen als je hun portretten als volwassen vrouwen bekijkt. Ze bleven wel voor elkaar zorgen. Maar dat is dan weer een ander verhaal.

Collage_Fotorduo volwassen zusjes

DEBORA VOGEL, fragments of memory

Bernstein-12_summer-2016-1-768x578

Lieve Cecilia,

Enkele weken geleden stuurde ik je, via dit blog, een eerste gedicht van de toen voor ons nog totaal onbekende Debora Vogel.
Je vindt het snel terug met deze link:
https://indestilte.blog/2018/10/25/liefdesgedicht-debora-vogel/
Of hoe je door lectuur van de Frankfürter Algemeine Zeitung (FAZ) een deur openduwt die over Poolse, Oekraïnische en Jiddische cultuur draait.
Ik ben Anna Maja Misiak dankbaar dat zij Vogels werk ‘aus dem Jiddischen und Polnischen’ vertaalde naar het Duits zodat het ook in ons bereik kwam.
Ze bracht het samen in een dik boek: ‘Debora Vogel, Die Geometrie des Verzichts’, Gedichte, Montagen, Essays, Briefe, uitgegeven door Arco-Verlag een initiatief van de http://www.kurt-wolff-stiftung.de
Wuppertal 2016

Na de eerste wereldoorlog trok de familie van Wenen naar Lviv.
Laten we het hedendaagse Lviv bezoeken op zoek naar sporen van Vogel.

Lviv ligt in Galicië aan het riviertje de Poltva, op ongeveer 80 kilometer van de grens met Polen, en is het bestuurlijke centrum van de oblast Lviv. De stad is behalve onder haar Oekraïense naam ook onder een groot aantal andere namen bekend of bekend geweest: Lvov (Russisch: Львов en Armeens: Լվով), Lwów (Pools), Lemberg (Nederlands en Duits), Lemberik (לעמבעריק, Jiddisch) en Léopol (Frans, uit Latijn Leopolis). Deze veelheid aan namen weerspiegelt de bewogen geschiedenis van de stad, die cultuurhistorisch tot de belangrijkste steden van Midden-Europa behoort.

Vanaf haar stichting tot 1945 was de stad een centrum van de Poolse nationale cultuur en het Poolse academische leven. Daarnaast was de stad als hoofdstad van Galicië ook belangrijk voor de West-Oekraïense cultuur en Oekraïense politieke bewegingen.’

gleise-41646_20141210143829790

Fragments of Memory reflects on history and memory in Lemberg/Lwów/Lviv, a city in present-day Western Ukraine what was formerly Austro-Hungarian Empire, Eastern Poland, Soviet Union. The film features the voices of three women from three generations as well as the words of Debora Vogel, an intellectual, writer and art critic of the inter-war Lviv, in her letters to Bruno Schulz. The derelict building of the former Jewish Museum is another character as is the city itself.

***
The project started as an investigation into the circles of Debora Vogel, an overlooked intellectual, writer and art critic of the 1920s-30s Lviv, this inspiring metropolis for modernist thought in arts, literature and science, as well as a place of social and ethnic conflicts. It was among Lviv intellectuals and artists, during the period of rising chauvinism and anti-semitism, that the idea of an inclusive and open culture was formed. Their redemptive and progressive vision was brutally squashed in the Holocaust, and yet not entirely extinguished. Fragments of it survive to be discovered through scavenging, collecting and juxtaposing.

Throughout 2015-2017 Asya Gefter and Olesya Zdorovetska walked the places Vogel inhabited and wrote about, met people who survived the war or who were born long after and reconnected with the vanished world. They encountered the story of the former Lviv Jewish museum (1934-1939), a derelict building at risk at the time they documented it in the Summer 2016.

joods museum lviv

Will be history obliterated and all memory erased yet again by the recent 2017/18 controversial renovation that might result in turning the building into a hotel? What is remembered and what is forgotten? How do you talk about what you can’t know? The work that resulted from this voyage is concerned with the fragmented nature of memory, with the presence and absence of people, with personal stories pointing to Lemberg/Lwów/Lviv for present and future generations.

Debora Vogel war bislang vor allem als Brieffreundin von Bruno Schulz bekannt. Ihrem Freund und Förderer versicherte sie in einem Brief vom Dezember 1938, der Kontakt zu ihm sei „in seiner Färbung einzigartig“. Ganze fünf Briefe des von den Nationalsozialisten ermordeten jüdischen Freundespaares sind erhalten geblieben. Sie hatten sich 1930 in Zakopane kennengelernt, jenem südpolnischen Dorado der Künstler wie des Wintersports. Im galizischen Bursztyn („Bernstein“), das heute zur Westukraine gehört, wurde Vogel 1900 als Tochter einer Gelehrtenfamilie geboren und wuchs in einem jiddisch-deutsch-polnischen Sprachumfeld auf. 1926 promovierte sie an der Krakauer Jagiellonen-Universität über Hegels Philosophie. Später unterrichtete sie Psychologie und Literatur am Hebräischen Lehrerseminar in Lemberg, arbeitete in einem Kinderheim und als Journalistin – unter prekären Bedingungen, wie sie beklagte: „In einigen Zeitungen hat sich zum Beispiel eingebürgert, dass Männer, sogar die geistlosen und graphomanen, honoriert, die Frauen dagegen mit Honneurs anerkannt werden.“

Debora Vogel engagierte sich besonders für den jiddischen Modernismus in Galizien. Sie nahm auch an den Diskussionen der sogenannten Insichisten aus New York teil, die als jiddischsprachige Avantgarde der Zwischenkriegszeit gelten. In diesem Bestreben brachte sie sich selbst das Jiddische bei und übersetzte ihre polnischen Texte in diese wesentlich altmodischere Sprache. Sie reiste quer durch Europa und beschäftigte sich intensiv mit der Malerei des Konstruktivismus und der Neuen Sachlichkeit

Herfstmotief II

Nu komt er niets meer
op niets valt er nog te wachten
en alles wordt onnodig en voor niemand nog

De avond omhult
een lange baal met kostbare doeken der melancholie
bestikt met patronen van verloren dingen.

En grote marineblauwe nachten zijn nog bezaaid
met verre glimmende manen van onbekende dingen.
Dingen die wellicht nog kunnen komen. Misschien.

Maar in perkamentstraten die nu voor niemand bestaan
wordt het nooit gebeurde niets:
bonte fantomen voor schermen van grauwe wachttorens.
Voor de vensters staan roestrode kastanjebomen.
Ze rieken naar was. Naar het wassen rood der dingen
van aanvang al verspeeld, altijd al.

night-view-of-trees-and-streetlamp-burgkc3bchnauer-allee-dessau-1928

harbst-motiv II

its vet gornisht mer kumen
oyf gornisht zol men shoyn vartn
un altsding vert umnoytik un far keynemen.

iber di ovntn viklt zikh oyf
a langer baln fun tayern melankholie-tukh
geshtikt mit mustern fun farloyrene zakhn.

un groyse granatene nekht zenen nokh oysgezets
mit vayte shimerirndike levonos vun eakhn umbakante
vos konen nokh efsher kumen. efsher.

ober in gasn parmetene vos zenen shoyn far keynemen
vern tsu gornisht keynmol nisht gevezene zakhn:
fantomen kolirte oyf fun groen vartn.

far di fenster shteyen zshover-royte kashtanen.
shmekn mit vaks, mit dem vaksenem royt fun zakhn
farshspilte shoyn fun onhoyb, shoyn oyf tomed.

b8ae6b1a8394880d22c4a53398fff7bb

Schoenen

Ter nagedachtenis aan mijn vader

Eerste druppeltjes geel lawaai vallen in straten.
Er vallen rode vette kastanjebloesems
en witte applebloesems. En zuchten.
Vogels zweven.

Dra trekken mensen hun schoenen aan
zwarte schoenen, bruine schoenen…
Velen van hen zullen
langs de Zschulkewska-straat lopen
langs daar tot aan de zompige Bernsteinstraat…
Noch die voeten horen meer bij hem
noch de lijven bij het paar voeten zonder schoenen.

Onder het bed echter staan
twee zwarte schoenen, bijna nog stappend,
met duizend gezichtsrimpels
en twee verlaten en verdraaide hakken:

Twee afgedragen zwarte lederen schoenen
die het plaveisel van Zschulkewska kennen.

old-shoes-vladimiras-nikonovas
shikh

dem andenkn fun mayn tate

ershte tropn fun geln liarm faln in gasn
royte fete kasthan-blumen faln
un vayse epl-blumen. un ziftsn.
feygl shvimen.

bald veln menshn ontun shikh
shvartse shikh, broyne shikh…
asakh fun zey veln geyn
mit der zshulkevska-gas arop
arop biz tsu bernshteyna-gas der plikhiker…

nisht di fis gehern mer tsu im
nisht der guf tsu di por fis on shikh.

untern bet ober shteyen
kimat nokh geyendike tsvey shikh shvartse
mit toyznt ponem-kneytshn
un tsvey farlozte kletlekh oysgedreyte:

tsvey oysgegangene shvartse leder-shikh
vos kenen dem floster fun zshulkevska.

vangoghmuseum-s0011V1962-3840

Anselm Vogel, geb. 1874, stierf in augustus 1927
Vogels vader was in Bursztyn directeur van de Baron-Hirschl-school en medelid van de Israëlische ziekenzorg-vereniging Bikur Cholim.
In Lemberg werkte hij als beambte van de Joodse gemeente en als leraar en directeur van het stedelijke weeshuis in de Zborowskastr. 8.
Na zijn dood werden Debora Vogel en haar moeder Leonia Vogel geb.Ehrenpreis (1874-1942), (toen lerares voor de verhuis naar Lemberg, in de vakschool voor meisjes in Bursztynm), verantwoordelijk voor de administratieve en pedagogische leiding van het weeshuis.

DMf-iJoXcAAAauS

Debora Vogel (1900-1942) was a Polish-Jewish writer, philosopher, art critic, and translator. She was a “wandering star” of Polish and Yiddish Modernisms in Eastern Europe and North America, her writing suggesting comparisons to Gertrude Stein’s in its striking originality. Living in Lviv, she was educated in Vienna and Kraków, and travelled extensively in Paris, Berlin and Stockholm, which is reflected in her work. A friend of Bruno Schulz, she was an extraordinary figure crossing physical, aesthetic, national, linguistic, and cultural borders. Given her engagement with visual arts and avant-garde movements, her highly experimental texts challenged every notion of writing in Yiddish in her own lifetime. Her poems from Day Figures (1930), featured here, provide examples of Cubist-Constructivist experimentation in a language that is at once lyrical and philosophical. Aaron Glanz-Leyeles, an Introspectivist poet, called Day Figures “the ultimate modern book…proving that Lviv is very close to New York.”

PETER HOWSON, a different man

2013PeterHowsonPA-7703678160413-2

‘ A different man’ werd hij in een monografie van Robert Heller genoemd, Peter Howson, Schot, jaartal 1958, opgegroeid in Glasgow in de 1960-er jaren, Glasgow School of art 1975-1979.
Benoemd tot ‘official British war artist for Bosnia door het Imperial War Museum in 1993, asperger syndrome, suffered with depression and addiction for much of his life.
Van arme luis tot schatrijke zestiger, aangetrokken door bijbelse en christelijke verhalen en symbolen naast een meer dan gewone belangstelling voor geweld en horror.
A different man.

Howson, Peter, b.1958; Patriots

In ‘studio international’ vond ik uit 2013 een interview van Emily Spicer met Peter Howson, temidden van zijn werken op een tentoonstelling in de Flowers Gallery.
Met enkele fragmenten van dit gesprek en met de indringende film onderaan die vrienden van hem maakten toen hij aan een grote opdracht voor een kerk werkte, krijg je een mogelijk inzicht in het differente van deze kunstenaar.

the first step

I was keen to ask about one painting in particular, The First Step, arguably one of the most striking in the exhibition. A hunched man, lined, scarred and bent double, carries an animated band of figures on his back through a gloomy landscape of broken glass. One of his unruly passengers goads him on by tearing his thigh with a giant hook. At the front of this group is a young blond girl. “That’s my daughter,” Howson tells me. “My daughter is almost always in my work. I think she’s always kind of leading me, pointing to where I should go. It’s autobiographical. I suppose it’s a bit melodramatic, but that’s the way I feel.”

84ecd4f9a89e3bcdf7646090e9b92690j

While working on The First Step in 2000, the artist was battling with addiction: “I was drinking a lot and taking a lot of drugs at that point. I’d been 25 years on drugs and drink, so that was when I first got better really, I suppose, and I had this incredible spiritual experience in the hospital. I stopped drinking and stopped drug-taking, got myself better and was really happy for a few years – three years I think it was – and then I just suddenly went downhill again. So it’s been up and down all the time; being ill, being well, being hyper, being depressed. I can’t seem to get this level track really.”

ES: You’ve always been interested in conflict and battles and the darker side of things.

PH: I think it’s just the way I’m drawn to things like that, drawn to danger. I don’t know, it’s weird; I can’t really explain it. Ever since I was four I’ve been doing battle scenes and, even though Bosnia was hellish, I really enjoyed it, that’s the weird thing. I really enjoyed being there.

ES: Did Bosnia change your view of conflict? Did you have a slightly glamorised idea of what war was like?

PH: No, I didn’t have any illusions as to what war was like because I’d lived such a violent life before that. Obviously, I hadn’t experienced real warfare before. Bosnia was definitely a shock, but I wouldn’t have missed it for the world. But I suppose it had a knock-on effect.

not_ncmg_1995_51_large

ES: Has painting helped you through the darker times, or is art a source of anxiety in itself?

PH: It’s therapeutic. It’s what I like best. I love being in the studio. I love working. It’s a new experience for me to get back into it. I haven’t been in the studio working hard for a long, long time. I’ve been kneeling on a hospital floor drawing, with the nurses telling me to go back to bed. I was heavily drugged as well. They drugged me up in hospital, so it was one thing after another. I just couldn’t function.

ES: I notice there are a couple of paintings in this exhibition, done this year, that seem different; there’s a change in your work. I’m thinking especially of The Bear.

PH: Well the boxer is just an old subject. They call me the bear because I’m strong and I’m bad.

the bear

ES: Looking at that painting, it seems that, although the boxer appears tough, there’s a kindness in his eyes. Even though he has just taken a swing, there is a gentleness about the face.

PH: Well, it’s kind of the way I feel, maybe. I’m getting my strength back now. I can feel my strength coming back. I used to be really fit. I used to run lots of marathons and be very fit and then I started the drugs and the drink and all that, and then I started getting really unfit, but this is me back again. I feel like the bear again. I feel strong again.

ES: And it seems to be a hopeful picture. The sky is blue and there’s a tinge of sunlight in the clouds. It’s uplifting.

PH: It’s OK. I really can’t stand the painting myself, but everyone else seems to like it. [Laughs.] I find it embarrassing. It’s OK, people like it. I want to get better and better and better, and just really work away. The one I like is Alpha & Omega. I don’t know if many people like that, but I like it, you see. That’s the stuff I want to do.

ES: Can I ask what the title means?

PH: Well, when Jesus appeared to St John the divine on Patmos, he said: “I am the alpha and the omega; the first and the last.” He said, write down what I’m going to tell you now, and that was the Book of Revelation. Jesus appeared resurrected, but it frightened John so much he just about died. He fell on his face, but he wrote down the book. He wrote it all down and it means a lot to me for my faith. I’m obsessed by the face of Jesus and the resurrection.

51e9bc86-23e2-4152-bfdd-fb988930da88_570

ES: So you don’t need someone in front of you to do that?

PH: No, I never use people. I do every now and then use a life model if I need to practise something, but not very often. I don’t really enjoy it. I just enjoy using my imagination. I suppose my hero is William Blake because he really hated academic art. He wanted to use the imagination totally and that’s what I want to do. The thing is, he could only do small things and I can do great big canvases and I love doing them. I love cramming figures into them and I love the whole figure and the human face. To me, there’s nothing ugly in the physical world; it’s always spiritual things that are ugly for me. So the ugliest person for me would be beautiful. I love beauty, but I also see beauty in ugliness, even in the most tragic of places, of situations. You can get physical beauty, even in the worst of things, but not spiritual beauty. So obviously the rape scene is a terrible subject, but the actual painting – and this is the weird thing about art – can turn something horrible into something powerful and moving, and it changes people’s lives and there is a kind of beauty about it as well. So rape is not beauty, it’s evil, but the actual painting itself moves someone to want to buy it and there is a kind of beauty in the paint and the way it’s used. It’s very strange; it’s almost like an irony, a kind of terrible, awful beauty about things. Look at the subject matter of Bosch – they’re awful subjects of hell and yet they’re beautiful. To me, they look beautiful.

photo

ES: Is it true that you’re not a fan of Lucian Freud?

PH: No, I’m not really, no. Definitely not. I don’t know why, probably because it’s just academic for me, it’s just people and it’s not really imagination. It’s very cold and unemotional and slightly falsely bohemian and all that kind of stuff. You’re not a relation of Freud, are you?

ES: No.

PH: Thank goodness for that. I find him quite an interesting person. But he couldn’t paint anything he didn’t see. I suppose my whole philosophy is based on the Trinity theory, which relates to everything in life. For painting, it’s like three circles and in the middle is the main part. The first circle is God, which is the idea; the second circle is Jesus Christ, which is the technique; and the third circle is the Holy Spirit, which is the message. You have to balance out these things in your painting, so unless they’re all balanced, you don’t get a good painting. So you can actually tell what’s a good painting and what’s not. It’s not to do with whether or not you like it: you might like it, you might not. I like a lot of bad art as well, but I know that if it’s not good, it’s not good. I don’t like conceptual art because you can’t tell whether it’s good or bad. That’s what I try to get into my painting. I try to get the idea, and the technique has to be great, and the composition and everything, and the message. You have to convey the message. If a painting or a piece of work doesn’t convey an instant message, or even a hidden message that comes out at some point, it doesn’t mean anything

66_1_1

ES: It strikes me that you must be an incredibly resilient person to have come so far, given the challenges you have faced.

PH: I’m a survivor, I suppose. I had nothing at all in 1984, nothing. I didn’t have a penny. I was homeless for a year in Glasgow – I lived on the streets – and then suddenly I met this woman and she took me home and said: “Look, why don’t you just start drawing again.” So I started drawing and about a year later everything changed, the whole thing blew up and it was all about money coming in and fame and whatever, and then it all went wrong again. Theoretically, I shouldn’t be here because I’ve nearly died so many times, either with overdoses or with fights or violence or whatever, but I’m still here. There must be a reason for it.

05Outcast-e1457644757280

This film follows Peter over two difficult years, a journey that took him to the brink of bankruptcy, and also to the edge of his sanity. Productie van BBC Two Art Works Scotland. (uitgezonden 2011 op BBC Four )

 

 

https://www.studiointernational.com/index.php/peter-howson-in-conversation

https://www.studiointernational.com/index.php/peter-howson-a-survey-of-prints-flowers-gallery-review

saint-john-ogilvie__Crop

NAAMLOZE NAMEN (11 november)

wwi_detailpage_1200x1280_040517_v1

De dagen van het nooit voltooide.

 Schimmen:
dode jongens met hun gevolg.

Bij iedere dode soldaat
schimmen van hun nooit geboren
kinderen
kleinkinderen
achterkleinkinderen
achter achterkleinkinderen
achter achter achter achter enz.

Ze roepen stilte
loodzware stilte
de miljoenen naamlozen
van de stilste stilte.

Aftermath-Christopher-Richard-Wynne-Nevinson-Ypres-After-the-First-Bombardment-1916

Schrijf hun naamloze namen
op jullie oorlogsspeelgoed.

Voor elke F35
kun je 47 scholen bouwen:

de enige hoop
om oorlogen te vermijden.

merlin_142680912_38674fc9-01fd-4476-b86e-df2aacc1b51a-articleLarge

A painting by Zhang Xiaogang that is to be included in an exhibition at the Pace Gallery in New York in September. As a work originating in China, it could eventually be subject to new tariffs. (NY Times)

beelden boven:

-Christopher Richard Wynne Nevinson (British, 1889–1946). Returning to the Trenches (detail), 1916.
-Christopher Richard Wynne Nevinson, Ypres After the First Bombardement 1916 (museum Sheffield)

main-tomio-miki-ear-unit-106

Enkele uitreksels uit een boeiend gesprek van redacteur Wouter Woussen met Geert Mak (In Europa) in de Standaard van 10 november, met verwijzing voor betalende abonnementen (een mooie investering overigens)

Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog wordt ook vaak vergeleken met een machinerie die onhoudbaar afstevent op een resultaat dat niemand wil.

‘De grootmachten van 1914 hadden oorlogsdraaiboeken, die niet afhingen van politieke beslissingen. Zodra die in gang waren gezet, maalden ze door tot een oorlog onvermijdelijk werd. Het ziet er niet naar uit dat de Brexit tot oorlog zal leiden, wel tot een hoop ellende die niemand wil. De Britse historicus Timothy Garton Ash heeft er al voor gewaarschuwd: we krijgen aan de rand van Europa een verbitterd, verarmd land, dat nog steeds een militaire grootmacht zal zijn. Dat is vergelijkbaar met het Duitsland van de jaren dertig. Alleen als je op heel korte termijn denkt, kun je vinden dat het goed is dat het Verenigd Koninkrijk eens een lesje krijgt. Het is van geopolitiek belang om een Brexit te regelen waar het VK redelijk goed uitkomt.’

intelligenza-sociale-e-voto-Nuovo-e-Utile-1

Waarin lijkt de retoriek van de Brexit op die van de Eerste Wereldoorlog?
‘De Eerste Wereldoorlog was geïnspireerd door negentiende-eeuwse idealen van nationale trots, heldenmoed, lansen, vlaggen en cavalerie. In combinatie met de technische mogelijkheden van de twintigste eeuw leidde dat tot een slachting op industriële schaal. De idealen achter de Brexit tonen een vergelijkbare nostalgie naar een mythische Britse grootsheid. Een andere overeenkomst is dat de gewone man die enthousiast is dat er eindelijk schot in de zaak komt, er de grootste dupe van zal zijn. De Britse boer die zijn Europese subsidie kwijtspeelt, de bedrijfsleider die zijn continentale afzetmarkt verliest, ze lijken op die jonge soldaten die in 1914 enthousiast ten strijde trokken. Ik heb deze zomer in Engeland rondgereisd. De mensen denken dat een paar Europese belastingen zullen verdwijnen en dat de zaak voor de rest zowat hetzelfde blijft. Ze hebben geen idee. Ik zie maar één positieve kant: de Brexit doet de andere lidstaten inzien hoe sterk ze verbonden zijn door gemeenschappelijke belangen.’

ghost

U merkte net op dat Europa weinig militaire macht heeft. Is dat een probleem?
‘Europa moet zijn bewapening razendsnel in orde brengen, niet om andere landen aan te vallen, maar omdat we een veel te smakelijk hapje worden voor landen die wél zouden aanvallen.’

Kan bewapening ook niet tot oorlog leiden?
‘Een zwakke verdediging kan ook een oorlog uitlokken. We kunnen nog behoorlijk wat extra inspanning doen zonder dat we meegesleurd worden in een blinde wapenwedloop. En uiteraard moet je die bewapening omkaderen met verdragen en bondgenootschappen.’

Nederland heeft, net als België, Amerikaanse F-35-gevechtsvliegtuigen gekocht. Vindt u dat een goede zaak?
‘Wie wil dat het licht aanblijft, zal daar een inspanning voor moeten doen, al is het maar door verstandig te stemmen, niet als een consument die kiest wat hij het lekkerste vindt’

‘Ik spreek weleens mensen van de luchtmacht, en zij zeggen mij dat de F-35 het perfecte vliegtuig is om de vorige oorlog te winnen. Het doet denken aan een Franse cavalerieformatie die ten strijde trekt tegen Duitse machinegeweren in de Eerste Wereldoorlog. De vliegende bommen die we nu hebben, kunnen prima zonder zo’n vliegtuig om een berg heen vliegen. Waarom zou je dan investeren in een peperduur bemand toestel dat nog vijf of zes decennia mee moet gaan en dat alleen door de Amerikanen onderhouden kan worden? Gezien de veranderende verhoudingen tussen de trans-Atlantische bondgenoten kan dat nog weleens een vervelende afhankelijkheid worden, zeker met Donald Trump in het Witte Huis.’

The_Journey2

lees helemaal: http://www.standaard.be/cnt/dmf20181109_03930740 ‘Optimisme kan tot rampen leiden.’

Een boeiend en degelijk onderbouwd artikel als kanttekening bij de eeuwherdenking van de Eerste Wereldoorlog in Vlaanderen: Ingehaald door het heden? Maarten Alstein.
Te lezen op website van Streven: https://streventijdschrift.be/ingehaald-door-het-heden/

 

GUIDO GUIDI, fotograferen om te begrijpen

domus-00-guido-guidi-facciate.jpg.foto.rmedium

Net buiten Cesena woont hij, Guido Guidi, 77 jaar. Hier heeft hij altijd gewoond, een stad in het noord-oosten van Italië tussen Rimini en Bologna. Het is er plat, boerenbuiten, een landschap in rechte lijnen, beploegde velden en een brede horizon, draden boven je hoofd en de lange bedding van de oude Romeinse heirbaan, de ‘Via Aemilia, pararel met de A14 autoweg.
Dit is ook het landschap van zijn foto-werk waarin hij niet de postkaart-versie van Italië heeft gekozen, met zijn frisse platteland en middeleeuwse stadjes, maar de periferie, het vergetene en het ordinaire: de vlug opgetrokken schuren vlakbij de snelweg, het hoopje gebouwen aan de rand van de stad waar de vreemdeling snel voorbijloopt.

In zijn nieuwe boek ‘Per Strada’ (Langs de wegen) nu met een kleine tentoonstelling in Londen, brengt hij meer dan 200 foto’s bij elkaar gemaakt tussen 1980 en 1990 over zijn van dichtbij bekeken territorium.

Al jaren gebruikt hij het grote 25 x 20 cm formaat met zijn oude camera, de grootste en zwaarste die hij kan dragen. (om niet te vlug toe te geven aan de gemakkelijke digitale wijze van werken)
Zijn negatieven zijn dus net zo groot als de afgedrukte foto.
Door die kwaliteiteit van het negatief zijn de details tot en met zichtbaar, de afgebladerde verf van een deur, een detail van een klink, weerspiegelingen.

scarpa008-17142-copia-750x420

Guido Guidi (1941, Cesena, bij Ravenna) volgde in Venetië opleidingen architectuur (aan het IUAV, het Istituto Universitario di Architettura di Venezia) en industrieel ontwerpen (de Corso Superiore di Disegno Industriale). Bij het maken van foto’s raakte hij zo geboeid door het medium dat fotografie zijn leven werd. Guidi groeide uit tot een van de belangrijkste figuren van de hedendaagse Italiaanse fotografie. Zijn huis in Ronta is behalve uitgangspunt en inspiratiebron voor zijn omvangrijke werk ook de plaats waar hij zijn oeuvre archiveert. Dit laatste speelt in op de geschiedenis van de schilderkunst, de architectuur en de fotografie. Guidi’s landschappen, portretten en stillevens zijn op de meest uiteenlopende manieren visuele parallellen of tegenhangers van wat op deze gebieden te vinden is in de hedendaagse architectuur, de renaissanceschilderkunst, het Italiaanse neorealisme, de conceptuele kunst…

“The history of the city is like an egg,” he says. “The ancient city was like a boiled egg, with clear edges bound by walls. Then the city became a fried egg, its edges spread out. Nowadays, it is a scrambled egg, with no form.” When he was a student, studying design and architecture in Venice in the 50s, “we used to talk about this non-shape of the contemporary city. We were thinking about how to represent this city without form in art.” Anyway, he points out, the periphery is not an objective point: one person’s periphery is another’s centre, and “the centre is where you are”. He adds: “If you want, there is a subtle political message – though I would put it no more strongly than that – in my choosing to photograph this room, or one of my neighbour’s houses.”

In this age of the scrambled-egg town, the centre is where the old monuments are, but not, for the most part, people’s lives. And, while he acknowledges the importance of photography that captures great historical dramas – political speeches, wars – his work insists on the importance, even transcendence, of the apparently unremarkable.

55_cittadellapd-84-cmyk

Above all, the photographs argue against the idea of a “decisive moment”, to quote the title of Henri Cartier-Bresson’s most famous book – they refute the notion that the photographer’s job is to capture a turning point, a denouement, to depress the shutter at the moment that captures the essence of an event or scene. According to Guidi: “All moments are decisive – and none.” His work is not about the decisive moment but the “provisional moment” – the idea that this moment is one of a procession of many. Very often, they show some kind of aperture – a doorway, a window, the arches of a portico, even the edge of the lens itself. “It’s part of the game,” he says. “After all, a photograph is a frame, and if you put a frame in the picture, you are suggesting that this is not the whole world, that there is something outside.” It’s another form of honesty. With these gentle reminders that the picture is just a picture, he is showing his workings and hinting at his own subjectivity.

3487

One of the photographs in the book and exhibition stands apart from the others. It’s not a landscape, but a still life: a dish of impossibly scarlet cherries sitting on a copy of the newspaper La Repubblica. You can’t see the date on the paper, deliberately (though in fact the photograph was taken in 1985, and one of the headlines refers to that year’s Italian presidential election). At one point, Guidi says that he considered using the image as a kind of frontispiece for the whole book. The image is a memento mori: those cherries will rot, that paper will be out of date tomorrow. That effect is all the more accentuated because, like all of the photos in the book, it was taken several decades ago: these other things too have passed, long ago. It’s a reminder that memory and the photographic image are inextricably bound together. As Susan Sontag once wrote: “To remember is, more and more, not to recall a story but to be able to call up a picture.” Guidi says: “All photographs are monuments. If you photograph this cup on the table, for example, it gives it importance. And over time, photographs become more and more like monuments.” In the case of Guidi’s pictures, modest monuments to the dignity of the everyday. (Charlotte Higgins, The Guardian)

3880

In their transience, Guidi’s views show what common place is, sites not yet completed or in ruins, neglected spaces, where the human beings who sometimes appear in the series either pose conspicuously within a well-defined frame or pass by accidentally in the distance. Guidi uses the expression ‘momentary decision’ to describe the way he shoots, with no pretence of decisiveness, a relationship to time which is just the opposite of the ‘guillotine blade’ of photographers intent on capturing the rapid instant. Guidi’s eye is looking for something pure; in the end, he does not really know whether this is documentary or fiction but it is anchored in the real.

552e6b4570ca8

What interests him is the very brief moment when the view becomes an image; for Guidi, this is where beauty lies, when the infinite possibilities offered by peri-urban spaces take form and become visible. This is a new form of radicalism in the history of the medium, a radicalism of involvement and solidarity with what he photographs, as if it were the very expression of his genes. Indeed, Pasolini and Antonioni had already acquired the freedom of post-war Neorealism by regularly filming in these undefined spaces.

Klat_Guido_Guidi_Via_Romea_Km_246700_vicino_a_Borgo_Faina_Ravenna_1991