een suikerpotje uit 1900-1918 als antwoord (23)

935_54df1a4b20f01d8ddbf820cb207dbad2

Grappige zielezorger,

Ik leef hier tussen dozen mooi porselein, aardewerk en glaswerk, meestal uit de 19de en vroeg 20ste eeuw.
Met deze antieke spullen zitten hier al de voorgangers bij mij aan. Uit hun gebruiks- of siervoorwerpen hoor ik ze ademen, op hun foto’s (weldra in mijn winkel) zie ik ze kijken, Christmas 1894, en dies meer.
Ik stuur je hierbij de foto van een suikerpotje dat weldra in mijn winkel (timelesscollection.be) te koop zal zijn.
Het is een merkwaardig potje.
Het is hand geschilderd in de Moritz Zdekauer-porseleinfabriek te Alt Rohlau, toen en nu de Tjechische Boheemse landerijen. Ene August Franz Nowotny (uitspreken na het drinken van pruimenjenever) kocht die porseleinenfabriek en speelde ze later weer kwijt aan de M.Z. die onder dit suikerpotje staat: Moritz Zdekauer hierboven al vermeld.
Waar ik naar toe wil?
Wel, terwijl de ene porseleinbaas met de andere ruzie maakt (er komt ook nog een bankier Hutschenreuter bij kijken!) schildert de anonieme schilder dit potje. Volgens mij rond 1900, volgens de Amerikanen bij wie ik het potje kocht zal het best 1918 geweest zijn.
Terwijl de wereld van aanschijn verandert, terwijl de Victoriaanse tijd onder een wolk gas en een berg granaten voor goed versmacht, schildert deze anonieme man de prachtige decoratie op mijn suikerpotje hierbij afgebeeld.
Misschien was het seriewerk, gewoonte-arbeid, maar ..hij schildert de rozen en voor de eerste keer…zie ik ook de doornen afgebeeld!
In dergelijke genrestukjes hadden rozen meestal geen doornen, maar hier wel! (dus toch na 1917!)

Nu mag ik raden of hij die doornen al jaren lang schilderde toen er nog geen politiek vuiltje aan de Europese lucht was, maar dat doet niets ter zake, spinneman: hij schildert ze, en ik mag ervan maken wat ik wil, om het oneerbiedig met de net overleden Derrida te zeggen.
Ondanks de grote drukte, het volledig anonomie van deze porseleinschilder, bekijk ik anno 2004, en dat op de 14de oktober, zijn werk en ik word er door ontroerd.
Eerst door het ambachtelijke kunnen, dan door de details, de doornen en het geheel van de compositie in relatie met de vorm van het suikerpotje.
Dat is dus het onzichtbare dat ons een panoramisch zicht verschaft op ons eigen al dan niet chemisch innerlijk.
Deze Tjech die geduldig zijn verf aanbracht op de klei net voor het potje onder hoge temperaturen in porselein veranderen zou, heeft geen naam, buiten een vage aanduiding C.R. onder op het potje.

Wel beste zielezorger, de vraag of iemand je wil wurgen dan wel de weg tonen uit het labirint is een valse vraag, eigen aan zielzorgers.
Ik zoek de sjamaaan die mijn ziel rust kan geven en ik heb een hekel aan de priester-moraalridder, of hij zich dan vermomt in psychiater, rechter of adviseur, dat kan me gestolen worden.
Ik zoek de sjamaan die met mij naar de rozen en de doornen kijkt op het suikerpotje, en die vanuit deze nederige schilderij mij weer verbindt met mijn onzichtbare voorvader, mij dus weer heel maakt met de tijd waar ik even uit losgemaakt was.

Ik raad je verder lectuur over de spinnen aan: zij moorden niet, zij eten, net zoals wij de vruchten van aarde en zee gebruiken om in leven te blijven.

Een beetje meer sjamaan en wat minder zielezorger zou je eigen geestelijke hygiƫne misschien ook wel deugd doen.

Uw naar rozen met doornen kijkende,

Silverstein


toch maar de draad terug opnemen (22)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Waarde Silverstein,

Na een lange stilte (was ik op zoek naar aangepaste Barbiekleren nu het wicht toch al 45 is geworden?), of had ik er even genoeg van om geen stap verder te komen, of kan ik gewoon de drukte van het dagelijkse doen en laten citeren, het maakt niet uit, ik neem de draad weerop, en wil zefs die draad tot kern van mijn betoog verheffen.

De draad die Ariadne aan Theseus gaf om terug uit het labirinth te geraken nadat hij de Minotauros had gedood, of de draad van de spin die er haar kundig web mee spint om argeloze insecten te vangen en leeg te zuigen.
Leidraad of wurgwapen?
We kunnen immers zo lang bakkeleien tot we elkaar in een cocon hebben gesponnen en we alleen nog elkaar rauw lusten om in dezelfde stijl te blijven.
Of we kunnen luisteren naar elkaar, toegeven wat inderdaad toe te geven is en elkaar volgend toch uit het labyrint geraken.

Ik had immers de indruk dat we eerder aan het spinnen waren dan wel elkaar de helpende hand gaven, al is dat wellicht in een discussie niet het goede beeld.

Ik hoop dat je intussen nog een beetje zichtbaar bent.

Uw uitgeruste psychiater .