Er vielen harde woorden
zoals woorden vallen
als glazen knikkers
of diep gekoelde stukken ijs
in doodse goede vrijdag-stilte
in scherven
aan de voeten van dobbelende soldaten liggen.

En zie,
geen steekgrage brokken
noch gladde projectielen
of verborgen vijlen
vond ik in gebroken woorden
maar
het schuim van zachte golfjes die
’s nachts ongezien over elkaar aan land rollen
lucht
door wuivende handen nagelaten
bij betraande achterblijvers
geur
van gestreken hemden waarin jij woonde,
dat waren enkele
dingen
die van harde woorden overbleven,

maar vooral het open raam
met een schijfje
sterrenhemel
in het doorzichtig glas
en daarin misschien jouw vleugelslag.