800px-Narcissus-Caravaggio_(1594-96)_edited.jpg

Ach, zei Narcissus,
het feit dat ik geen minnaars wil
ligt aan de lat die ik hoog leg,
het zou immers storm lopen
mocht ik al degenen die mijn schoonheid
hongerig maken hier vermelden
terwijl ik meer verlang,
diepte bijvoorbeeld, aandacht voor mijn zielenleed.

Wie zou met mijn gestalte niet mensenschuw worden,
Weten dat mijn aanblik jongens en meisjes laat verbleken,
dat ik schoonheid met een hoofdletter vertegenwoordig
en ik de onschuld dronk met melk uit de moederborst.

Zij was een nimf, mama Leriope, en vader heerste
als een god over elke rivier en was in elke haven thuis.
Waarom mij mengen onder morrend volk,
mij meten met hun luid geschreeuw op elke zomerweide?

Ik heb het voor de groene stilte waarin dieren het leven
met woordeloze eenvoud vieren en bloemen zich geen
vragen stellen noch de loop der sterren iemand zorgen baart
terwijl ik op eenzame hoogte volkomenheid presenteer.

En ja, van goede huize was juffrouw Echo en lief dat wel,
maar soms helpt onverschilligheid beter dan een knikje
of een handtekening, maakt een rug duidelijker dan een glimlach
dat ik het hogere ben toegewijd, gehijg niet bij schoonheid hoort.

De hoofdrol in een tragedie of een uitstap naar onbetreden streken
beloofde zij, ze wilde zelfs mijn Attisch gratis corrigeren en liet
bij een gekende toondichter een moderne elegie componeren,
elke avond uitgevoerd door het puikje van een opera-huis.

carla van de puttelaar1998_1_20.jpg

Hooghartig was ik niet,maar bij zoveel zieligheid past kijken
naar een andere kant dan vanwaar zij nog slechts de laatste woorden
kon herhalen van elke menselijke zin en dit geluid het enige bleek
dat van haar overbleef, sindsdien ter nagedachtenis ‘echo’ genoemd.

De nimfenclub  nam het voor haar op en deed bij Afrodite haar verhaal.
Ik was de macho doof voor het gezucht van verliefde zielen.
Kan ik nu donder en bliksem verwachten of een aanstormende rivier,
Word ik weldra met een lans doorboord of krijg ik gif als nagerecht?

Integendeel, het laatste restje wolken verdampte snel en
ik begon te geloven dat deze ega van een stevige godensmid
mij net als Ares op het aambeeld van haar vurige liefde wilde:
al ben ik Ganymedes niet, ik ben een jongen die best van wanten weet.

Geen zuchtje wind, alleen het rimpelloze vijver-oppervlak,
een mooie plek, nog door geen mensenvoet betreden naar ik meen.
Laat me mijn lippen vochtig maken,een glans van  waterparels
verhevigt wellicht haar verlangen om mij intens en lang te kussen.

O…

Narcissus-and-Echo-960x463.jpg

En zie hoe hij zich verlangend buigt over de rimpelloze waterspiegel,
hoe hij, naar het listig plan van de godin, verliefd wordt op de jongen
in de diepte van het heldere water en hij bezeten door zijn eigen beeld
hem kussen wil, maar bij ’t rimpelen van de vijver hem niet vinden kan
en wacht tot hij weer zichtbaar is en dan opnieuw hem doet verdwijnen,
wel honderd, neen meer dan duizend maal  en elke dag opnieuw van
bij het eerste licht tot de sterren en de maan hem uitgeput verlossen.

Is liefde soms verwoestend, eigenwaan verscheurt de ziel, verbrandt
de laatste restjes hoop. De enge cirkels rond het eigen ik verlammen
vlug het hart en wie het overleeft wil dat anderen  oorzaak van dit
lijden zijn: wie alleen leegte kent, denkt dat iedereen uit leegte handelt.

Dictators allerhande en moederskinderen weten wat ik bedoel.
Blijf er ver vandaan.

the-beautiful-narcissus-honore-daumier.jpg