En in de meanders van het internet -kiezels en lichtinval, het geschuurde licht- drie onbekende foto’s:
Het onderschrift bij de collectie waarvan de foto’s hierboven en -onder een onderdeel waren: A hint of menace and corruption stalks these vintage photos of people on the beach.
Een zweem van dreiging en corruptie hangt rond deze vintage foto's van mensen op het strand.
The ever-great Robert E. Jackson once again has opened his superb collection of snapshots and pulled together an album for our entertainment. He calls this gallery of images ‘Beach Noir – The Dark Side Of Summer’. There’s a witty hint of menace, love gone bad and peace in peril in what might be seaside idylls of tranquility and contentment. We wonder what mischief and melancholy lurks in the mind behind the eye behind the camera? The images are stylish and laced with expressionism. Don’t try to understand them; just imagine the stories behind them. (ibidem)
De altijd geweldige Robert E. Jackson heeft zijn prachtige collectie snapshots weer eens opengetrokken en een album voor ons vermaak samengesteld. Hij noemt deze beeldengalerij ‘Beach Noir – The Dark Side Of Summer’. Er is een geestig vleugje dreiging, liefde die verkeerd afliep en vrede in gevaar in wat idylles van rust en tevredenheid aan zee zouden kunnen zijn. Wij vragen ons af wat voor onheil en melancholie er schuilt in het hoofd achter het oog achter de camera? De beelden zijn stijlvol en doorspekt met expressionisme. Probeer ze niet te begrijpen; stel je gewoon de verhalen erachter voor.
Vind je nog een paar schoenen, achteloos verlaten, net voor hij zijn werkkamer binnenstapte, de foto’s dan waarvan de eerste het aas was : een sterk beeld, de vrouw op de achtergrond die zich schoort tegen de wind, het kleine kind op de voorgrond, de enige aanwezige op de verlaten strandvlakte. Beweging van een jongen die door een hoepel springt en net hierboven vrouw in mantel tegenover de zee. Drama’s à volonté. Even de andere kant opkijken, ook een reeks snapshots en een intense nabijheid. Yo-Yo Ma, Bachs cello suite nr 1. Iets meer dan drie minuten.
Find another pair of shoes, carelessly abandoned, just before he entered his study, the photographs then of which the first was the bait : a strong image, the woman in the background bracing herself against the wind, the small child in the foreground, the only presence on the deserted beach plain. Movement of a boy jumping through a hoop and just above woman in cloak facing the sea. Dramas à volonté. Looking the other way for a moment, also a series of snapshots and intense closeness. Yo-Yo Ma, Bach's cello suite No 1. Just over three minutes.
Robert E. Jackson Owns over 15,000 snapshots. The collection was featured in the 2007 exhibition at the National Gallery in D.C.: "The Art of the American Snapshot."
Tussen wat wij zouden weten en wat wij dwingend willen, -borgtocht voor het exclusieve, chantage à l’ amour- tussen verscheuren en elkanders honger stillen, -lenigheid of telkens weer een heksentoer- tussen schone schijn en wat de ziel laat trillen, -de jungle in of eindeloos, ’t bekend parcours- tussen weerloosheid en fraai verpakte grillen, -de prinsenstoet en ik de schoppenboer- tussen woordenvloed en het beklemmend stille -het blijven botsen op de koude vloer- gebroken glazen in een kast vol roze brillen. (uit 'Gevallen Woorden') Gmt
Spreek de wereld uit en verbeeld haar waar zichtbaarheid vervormd of opgeblazen was. Elk beeld heeft zijn zusjes en broertjes nodig, of ook zijn/haar (be)kijker die het zacht zijlicht over harde herinneringen duldt of fluitend de gekheid onderlijnt: er is een overschot aan plaats, er is altijd weer dat andere waar de zee ook na vijftig jaar gelukkig onder je vermoeide voeten het strand verzacht. Nabijheid neemt haar tijd.
Speak out and depict the world where visibility was distorted or inflated. Every image needs its sisters and brothers, or also its (be)viewer who tolerates the soft sidelight over hard memories or whistles underlining the madness: there is a surplus of place, there is always that other where the sea softens the beach happily under your tired feet even after fifty years. Proximity takes its time.
