bifurcation point by Halyna Kruk (Ukraine) in wartime Lviv, (they’ll write later) there was a strong literary milieu, most likely, they published as a group (like those modernists in “Mytusa”) or gathered for readings (because what else would poets do in wartime!) there were so many there: the internally-displaced and the externally-dysfunctional like briefly during the first world war, and the second, on their way through Europe, before the iron curtain tore the modern world’s voluptuous naked body wide open back then it was more about Prague and Podebrady, Warsaw and Munich, but this time they’ll talk about Warsaw and Lviv, Chernivtsi and Uzhhorod, Ivano-Frankivsk and Ternopil, where there were so many of those poets it seemed at every step one could wind up in someone else’s poem in nightmares, in history, in the news, on the floor where you share a mattress, under a single borrowed patchwork quilt (what a perfect metaphor for human coexistence in wartime, too bad it’s worn out!), for one family, fractured and incomplete… then explain to someone how in those first months we only crossed paths accidentally for a few minutes just on business, sometimes on the street, not acknowledging each other at first, startling, as if recalling something hopelessly lost and irretrievable hugging instead of words to hide streaming tears: —how are you—how are you (not a word about literature)—hang in there—hang in there silent and focused, like the first Christians who witnessed Christ’s miracles with their own eyes and had no idea how to fathom it and how to tell others so they’d believe and wouldn’t mock them, how not to twist or muddle things, because it’s never clear which are the important details and which can be disregarded then in each account we omit the parts about ourselves, like apostles on opposite ends of the world, each preaching our own version of the gospel because any faith depends on a million eyewitness accounts, on countless private stories from that point in reality, where no one knows anything yet, or understands what that man did beside the dead Lazarus, and how he did it, how everyone saw, but not everyone immediately believed… especially if this faith in victory comes from a point not yet visible this is how they’ll describe it in the early ’30s in the relevant chapters on Ukrainian literature the main thing is not to forget that none of this was about literature Translated, from the Ukrainian, by Amelia Glaser and Yuliya IlchukFrom A Crash Course in Molotov Cocktails, forthcoming with Arrowsmith Press
Image by picture alliance / ASSOCIATED PRESS | Libkos ©
op de tweesprong Halyna Kruk (Oekraïne) in Lviv in oorlogstijd, (schrijven ze later)… was er een sterk literair milieu, waarschijnlijk publiceerden ze als groep (zoals die modernisten in "Mytusa")... of kwamen ze bijeen voor lezingen (want wat zouden dichters anders doen in oorlogstijd!) er waren er zoveel: de intern ontheemde en de extern disfunctionerende zoals kort tijdens de eerste wereldoorlog, en de tweede, op weg door Europa, voordat het ijzeren gordijn het voluptueuze naakte lichaam van de moderne wereld wijd open scheurde toen ging het meer over Praag en Podebrady, Warschau en München, maar deze keer praten ze over Warschau en Lviv, Chernivtsi en Uzhhorod, Ivano-Frankivsk en Ternopil.., waar er zoveel van die dichters waren dat het leek dat je bij elke stap in een gedicht van een ander terecht kon komen. in nachtmerries, in de geschiedenis, in het nieuws, op de vloer waar je een matras deelt, onder een enkele geleende lappendeken (wat een perfecte metafoor voor menselijk samenleven in oorlogstijd, jammer dat ze versleten is!) voor één familie, gebroken en incompleet... leg dan iemand uit hoe in die eerste maanden onze paden zich slechts toevallig kruisten voor een paar minuten alleen voor zaken, soms op straat, elkaar aanvankelijk niet erkennend, opgeschrikt, alsof we iets hopeloos verloren en onherstelbaar terughalen. omhelzing in plaats van woorden om stromende tranen te verbergen: -hoe gaat het met je- hoe gaat het met je (geen woord over literatuur) -hou vol daar -hou vol daar stil en geconcentreerd, zoals de eerste christenen die de wonderen van Christus met eigen ogen zagen en geen idee hadden hoe het te doorgronden en hoe het anderen te vertellen zodat ze zouden geloven en ze niet zouden spotten, hoe de dingen niet te verdraaien of te verwarren, omdat het nooit duidelijk is welke details belangrijk zijn en welke te negeren dan laten we in elk verslag de delen over onszelf weg, als apostelen aan weerszijden van de wereld, die elk hun eigen versie van het evangelie verkondigen omdat elk geloof afhankelijk is van een miljoen ooggetuigenverslagen, op ontelbare persoonlijke verhalen van dat punt in de werkelijkheid, waar niemand nog iets weet, of begrijpt wat die man deed naast de dode Lazarus, en hoe hij dat deed, hoe iedereen het zag, maar niet iedereen meteen geloofde... vooral als dit geloof in de overwinning van een nu nog niet zichtbaar punt komt dit is hoe ze het in de vroege jaren '30 zullen beschrijven in de relevante hoofdstukken over de Oekraïense literatuur het belangrijkste is niet te vergeten dat dit alles niet over literatuur ging.
and Jesus ascended at the Mount of Olives in the city of Bucha, in the city of Irpin, in the town of Hostomel, in the village of Motyzhyn in the town of Borodianka in the city of Chernihiv, in the city of Kharkiv, in the long-suffering city of Mariupol and prayed to the Father– let this cup stop with me, crucified on a bodily cross on an unidentified mortal’s body 2022 the year of our Lord in a soulless world heaven and earth walk on by Halyna Kruk Translated, from the Ukrainian, by Amelia Glaser and Yuliya Ilchuk From A Crash Course in Molotov Cocktails, forthcoming with Arrowsmith Press
en Jezus klom op bij de Olijfberg... in de stad Bucha, in de stad Irpin, in de stad Hostomel, in het dorp Motyzhyn... in de stad Borodianka in de stad Chernihiv, in de stad Kharkiv, in de lankmoedige stad Mariupol... en bad tot de Vader- laat deze beker bij mij ophouden, gekruisigd aan een lijfelijk kruis op het lichaam van een ongeïdentificeerde sterveling... 2022 het jaar van onze Heer in een zielloze wereld hemel en aarde lopen voorbij Halyna Kruk
These stunning poems of witness by one of Ukraine’s most revered poets are by turns breathless, philosophical, and visionary. In a dark recapitulation of evolution itself, Kruk writes: “nothing predicted the arrival of humankind..../ nothing predicted the arrival of the tank...” Her taught, lean lines can turn epigrammatic: “what will kill you will seduce you first,” or they can strike you like Lomachenko’s lightening jabs: “flirt, Cheka agent, bitch.” Leading readers into the world’s darkest spaces, Kruk implies that the light of language can nevertheless afford some measure of protection. Naming serves as a shield, albeit a wooden one. The paradox is that after the bullets have been fired and the missiles landed, the wooden shield, the printed book, reconstitutes itself. From A Crash Course in Molotov Cocktails, forthcoming with Arrowsmith Press
Verzet begint niet met grote woorden
Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden
zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in zijn kop krijgt
zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud
zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die een sigaret aansteekt
zoals liefde met een blik
een aanraking iets dat je opvalt in een stem
jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet
en dan die vraag aan een ander stellen
Remco Campert
