keramiek – In de stilte

Geplaatst op 1 februari 2024 door Gmt

To create a global village: Akio Takamori (1950-2017)

Considered one of the most inventive and expressive artists to emerge in contemporary ceramics, Akio Takamori focuses on human relationships and an ongoing search for personal and cultural identity in an era of increasing global influences and contradictions. Born in Nobeoka, Japan in 1950, the artist has spent more than half of his life living in the United States. Informed by a dual citizenship, Takamori’s sculptures are liberated from their social context and grouped to suggest the artist’s belief in a collective memory representing the shifting historical, cultural, and racial perspectives that create individual and group identity. (Barry Friedman Ltd)

Akio Takamori wordt beschouwd als een van de meest inventieve en expressieve kunstenaars in de hedendaagse keramiek. Hij richt zich op menselijke relaties en een voortdurende zoektocht naar persoonlijke en culturele identiteit in een tijdperk van toenemende wereldwijde invloeden en tegenstellingen. De kunstenaar werd in 1950 geboren in Nobeoka, Japan, en woonde meer dan de helft van zijn leven in de Verenigde Staten. Geïnformeerd door een dubbel staatsburgerschap, zijn Takamori’s sculpturen bevrijd van hun sociale context en gegroepeerd om het geloof van de kunstenaar te suggereren in een collectief geheugen dat de verschuivende historische, culturele en raciale perspectieven vertegenwoordigt die individuele en groepsidentiteit creëren.

With Alice / Venus, Takamori explores the fundamental difference in adolescent girls before and after puberty. His figures may represent the same young woman, but at different times in her life. “Alice,” with her ruffled collar and dress directly appropriated from a Velasquez painting represents the younger child, while the post-pubescent girl is depicted as “Venus” whose nude body resembles a Roman marble interpretation complete with missing arms. The theme of assimilation runs through both series of work with the decidedly Japanese features of the heads contrasted with their Western torsos. (ibidem)

Alice in black dress and Alice in white dress

Met Alice / Venus onderzoekt Takamori het fundamentele verschil tussen adolescente meisjes voor en na de puberteit. Zijn figuren kunnen dezelfde jonge vrouw voorstellen, maar op verschillende momenten in haar leven. “Alice,” met haar kraag met ruches en haar jurk die rechtstreeks afkomstig is van een schilderij van Velasquez, stelt het jongere kind voor, terwijl het meisje na de puberteit wordt afgebeeld als “Venus”, wiens naakte lichaam lijkt op een Romeinse marmeren interpretatie, compleet met ontbrekende armen. Het thema van assimilatie loopt als een rode draad door beide series, waarbij de onmiskenbaar Japanse trekken van de hoofden in contrast staan met hun westerse torso.


Takamori’s sculptures are inspired by memories of his childhood and the people who surrounded him: nurses, students, fishmongers, and gossiping women. These are not specific individuals, but types of people that are contrasted with figures borrowed from paintings by Old Masters, Greek Mythology, history and photography highlighting differences of class, culture, and politics. As both an insider and an outsider in Japanese and American cultures, the artist warps time and history to create a global village.

(Barry Friedman Ltd)

Altijd op zoek naar liefde en schoonheid in de duisternis, sprak Takamori ooit over kunstenaars als doorgeefluiken. Hij vergeleek ze met regen die op de grond valt, waarbij elke regen geleidelijk wordt opgenomen en de grond verrijkt, zodat er nieuw gras kan ontspruiten: “Kunstenaars zijn als regendruppels – stuk voor stuk. Je moet dit erkennen als de natuurlijke rol van het beïnvloeden van de samenleving door middel van kunst.” Takamori zelf biedt zo’n catharsis door kwetsbare momenten uit te beelden die de feilbaarheid van onze menselijke ziel laten zien. De werken in deze tentoonstelling wijzen op onze fouten, maar Takamori herinnert ons er ook aan dat kunst kan helpen om de strijd te verlichten. (Judy Anderson)



The simplified volume and form of the musculature along with Akio’s painterly glazing echo his interest in classical sculpture of the East and West. The nuance of gesture references Greek Kouros, Renaissance sculpture, and Buddhist sculpture. While creating this work, Takamori was also influenced by photography. Edward Weston’s photograph of his son Neil and a photograph of three boys taken by John Swope, one of the first American photographers to set foot on Japanese soil at the end of World War II, are of particular influence. Takamori continues to push the boundaries of the ceramic medium through his subject matter and scale of the work. All of his works are personal investigation of cross-cultural attitude about family, sexuality, and relationships. (James Harris Gallery)

Akio Takamori, installation view of *“People / Alphabet,”* 2012.

Akio Takamori, *Innocence*, 2005. Coil built stoneware clay with painted underglazes, height varies 35-38 inches.

Takamori’s childhood in Japan was both idyllic and unconventional. His father, a dermatologist and urologist, specialized in treating venereal diseases and victims of the nuclear bombing. His small medical clinic was attached to the family house creating a bustling environment where nurses and members of Takamori’s extended family lived. Takamori’s artwork has been influenced by the many stories he heard from the nurses and the wide range of patients his father treated. The young Takamori also took great interest in browsing through his father’s vast library which contained not only graphic medical texts, but also an extensive array of books on Western and Japanese art.

Titled Willy B, the sculpture memorializes a single action by Chancellor Willy Brandt, who in 1970 became the first German leader to visit Poland since 1939, when the country was invaded by Nazi Germany. Words are often times insufficient, and the Chancellor instead opted to act: he laid a wreath upon the monument to the thousands of Jews killed in the 1943 Warsaw Ghetto Uprising. As captured in the documentation of the event, Brandt knelt and solemnly bowed his head. This gesture—one of humility, deference, and respect—was seen and felt throughout the world, understood as a pivotal step by the German government towards healing the traumas of World War II.

“The artist demonstrates his painterly approach to the three-dimensional with his glazes by layering patterns upon patterns in bold colors that imbue his work with a baroque sensibility. The intense hues evoke a feeling of joy and youthful inventiveness. These painted figures have only an implied connection to the young, perhaps as their siblings or as symbolically related, representing the next stage of development and again referencing notions around aging and the cycle of life”. (James Harris Gallery Seattle)

Akio Takamori, Boy in Blue Shorts, 2015, stoneware with underglazes,

Akio Takamori, Girl in Yellow Jacket, 2015, stoneware with underglazes

Akio Takamori, Girl in Black Dress, 2015, stoneware with underglazes

Net voor deze werken werden tentoongesteld vertelde Akio dat deze vrijstaande kinderen geïnspireerd waren op de spookachtige, pijnlijke foto hier onderaan. De foto komt uit de serie ‘Photographing the Bomb’ van de Japanse fotograaf Yosuke Yamahata. Op 9 augustus werd hij uitgezonden om de vernietiging vast te leggen. In 1952 schreef hij over deze ervaring de tekst onder de foto.

From the series “Photographing the Bomb” by Yosuke Yamahata.

A warm wind began to blow. Here and there in the distance, I saw small fires, like elf-fires, smoldering: Nagasaki had already been completely destroyed. Higashi, Yamada, and I progressed quickly along the prefectural road that ran down the middle of the plain. Stepping carefully in spite of our hurry, we nearly tripped on the human and animal corpses lying in our path.

The photograph here is of a child carrying his brother as they searched for the parents amongst the rubble of what once been a city and villages. This is one of those images I wish I could un-see, scrub it from the mind. It is now scorched into my memory, as it was with Takamori, and hopefully it now resides your brain as well because it is something that should never be forgotten, a ghostly shadow to his ceramic sculpture.

(Garth Clark is the Chief Editor of CFile.) (Cfile.Capsule. 08.06.15)

Akio Takamori exhibition view at the James Harris Gallery, Seattle.

En dit jaar zal het acht jaar geleden zijn sinds Akio Takamori stierf aan pancreaskanker. Zijn website wordt nauwelijks bijgehouden, je moet steeds dieper onderduiken in de tijd om bronnen en besprekingen te vinden. Deze wereld heeft helaas bijzonder weinig met het voorbije. Tik zijn naam in en ga verder zelf op zoek mochten deze beelden en woorden je nieuwsgierig hebben gemaakt.

Hij laadde zijn laatste oven in, de dag voor hij stierf.

Ayumi Horie, a potter who studied with Takamori as a graduate student at the UW, agreed that Takamori’s work was always evolving.

“He was the kind of artist we as students aspired to be,” she said.

Zo lang je naar dit intense, liefdevolle werk kunt kijken weet je dat hij inderdaad een weg vond om bij ons te blijven.

Geplaatst op 11 juli 2023 door Gmt

Op zoek naar vorm en kleur in klei: Doyle Lane (1923-2002)

Doyle Lane Weed Pot circa 1960 Sold for $22.680 Philips Auctions 2021

LOS ANGELES — One afternoon in the early ’90s, the banking consultant Rudy Estrada returned to his mansion in Pasadena, Calif., to find two members of the local sheriff’s department standing over a lightly built African-American man spread-eagled on his front lawn.

Mr. Estrada immediately recognized the man as his friend Doyle Lane, a mild-mannered ceramic artist whom he had known since childhood. Growing up in the 1950s and ’60s in the working-class neighborhood of El Sereno, in East Los Angeles, Mr. Estrada and his schoolfriends used to visit Mr. Lane at his hillside home studio to watch him throwing pots.

Now Mr. Estrada was a collector of Mr. Lane’s work, and Mr. Lane had come to his house to install a tile mural. In this affluent, predominantly white neighborhood, the officers had assumed he was an intruder. (A few months later, Mr. Estrada’s father, who is Hispanic, was similarly harassed.)

Once the sheriffs had departed, Mr. Estrada was astonished to find Mr. Lane apologizing to him. “To this day it bothers me,” he told me recently by phone from his home in San Marino. “He was such a humble man.”

(NY Times Jonathan Griffin July 29, 2020)

Doyle Lane (1925-2002) werd geboren in New Orleans en kwam in 1946 naar Los Angeles. Hij studeerde keramiek aan het East Los Angeles City College en aan de University of Southern California en kreeg tot zijn grote geluk een felbegeerde baan als glazuurtechnicus bij het industriële chemische bedrijf L.H. Butcher, waar hij acht jaar werkte. Daar formuleerde en testte Lane honderden verschillende glazuren en deed zo ervaring en kennis op die maar weinig andere naoorlogse kunstenaar-pottenbakkers bezaten.

Lane heeft de “wietpot” niet uitgevonden, maar hij heeft hem geperfectioneerd. Het was zijn podium. Hij werkte alleen met twee kleine ovens in zijn atelier in El Sereno in Oost-Los Angeles. Een van de grootste hier heeft een bijna tijdloze kwaliteit; het zou archaïsch kunnen zijn, net opgegraven in Peru of China, maar het is ook hedendaags. Het heeft een dubbel glazuur: een licht mat groen onderglazuur en daarbovenop een bros geel glazuur, bijna doorschijnend, dat bladert tijdens het bakproces, waardoor gaten ontstaan die het groen blootleggen. (NY Times 6 juli 2023)

A green underglaze in this Doyle Lane pot (circa 1960-1978) shows through a yellow top glaze where blisters formed.Credit…via David Kordansky Gallery; Photo by Jeff McLane

In mijn documentatie heb ik al jarenlang mooie dingen bewaard van Doyle Lane. De ‘behandeling’ die hij onderging terwijl hij in een witte buitenwijk een keramiektegel installeerde tot de prijs die er momenteel voor zijn werk wordt betaald is al een story op zich.

Net als nu vulden veel van Lane’s collega’s uit het midden van de eeuw hun artistieke inkomen aan met inkomsten uit een ander beroep, zoals lesgeven. Hoewel Lane ook ander werk aannam, zoals het adviseren over glazuren voor lokale keramiekleveranciers, voorzag hij in zijn levensonderhoud door zijn artistieke inspanningen en expertise. Hoewel hij grote opdrachten binnenhaalde, moest Lane vaak creatief nadenken over hoe hij zijn werk kon promoten en verkopen. Hij verkocht op ambachtelijke beurzen en liep rond in chique buurten van Los Angeles of bezocht architectenbureaus, op zoek naar nieuwe klanten.

Zijn toewijding om zich op zijn kunst te richten had ook invloed op de verhalen die hij promootte. In een interview in 1981 zei Lane : “Ik heb nooit de drang gehad om met mijn kunst een sociaal statement te maken. Het is leuk als je dat kunt doen. Sommige kunstenaars die dat soort dingen doen hebben andere inkomsten; ze leven niet alleen van hun kunst.”

The pots are ravishingly seductive. Some are smooth as river rocks; others are cracked or lumpen, like overripe fruit from otherworldly trees. Credit…Rozette Rago for The New York Times

Extreme cracking in this glazed ceramic recasts part of an orange glaze as land masses.Credit…via David Kordansky Gallery; Photo by Jeff McLane

From this seemingly modest beginning, Lane (1925-2002), who was African American, created a dazzling universe of color, shape, texture and proportion. He also made ceramic tile, pendant jewelry, paintings and murals, but the “weed pot" is his signature. Kordansky’s generous display of 100 pots is Lane’s first solo show in New York. It is also a refresher course in close looking, and reminder of the power of form. (New York Times  6 juli 2023)

Bezoek: Doyle Lane: Weed Pots, curated by Ricky Swalow (tot 4 augustus)

https://www.davidkordanskygallery.com/exhibitions/doyle-lane4

The weed pots fascinate as condensed statements of shape and color that are as straightforward as they are sophisticated. They are also expressions of technical ingenuity, an intuitive sense of balance, and careful dedication to the multiple stages of ceramic production. A round, turquoise blue pot with rough-hewn sides and a smooth, dome-like top, for example, synthesizes the earthiness and ethereality that find equal billing in Lane’s work. About the size of a softball, it feels both like an enlarged model of a floral bulb and a hand-held version of a planetary globe, with its glazing simultaneously communicating depth and focusing the eye on the varied surface of the clay. 

(David Kordansky Gallerie)

Naast zijn wietpotten (zo genoemd naar de kleine opening waar slechts plaats is voor één stengel, ze hebben dus niets met marihuana te maken) staat Lane bekend om zijn innovatieve bouwwerken die hij “kleischilderijen” noemt. Deze muurschilderingen hebben, in de woorden van kunstenaar Ricky Swallow, “een meer gezaghebbende aanwezigheid, zowel fysiek als expressief”. De kleischilderijen werden samengesteld uit geglazuurde kleiplakken die onder intense hitte werden aangebracht om variaties in textuur en kleur te creëren (zodat ze buiten konden worden tentoongesteld). Misschien wel het beroemdste voorbeeld bevindt zich nu in de Huntington Library. De muurschildering is 17 voet breed en 8 voet hoog (520cm x 244cm) en is even monumentaal als minutieus onregelmatig. Lane bracht zorgvuldig de unieke kleuren, texturen en lichtinval van elke afzonderlijke tegel naar voren. Zoals James Glisson, voorheen hoofdconservator Amerikaanse kunst van Virginia Steele Scott in het Huntington, schreef: “Lane maakte van elke kleine tegel een abstract schilderij”.

(5 Things to Know About Doyle Lane Philips Auctions)

https://www.phillips.com/article/76362139/5-things-to-know-about-doyle-lane-design-new-york-auction

A mural made by Mr. Lane for the Mutual Savings and Loan Association in Pasadena, Calif., has been restored in a courtyard at the Huntington Library, Art Museum and Botanical Gardens in San Marino.Credit…David Wakely

*Doyle Lane’s signature on* Mutual Savings and Loan Mural. The Huntington Library, Art Collections, and Botanical Gardens.

"Ik denk dat ik niet goed zou zijn als leraar, want ik denk niet dat er zoveel zijn die de staat van perfectie willen die ik wil," legde Doyle Lane in 1993 uit. "Maar dan zeg ik ook: 'Waarom zou je het doen als je het niet tot in de perfectie doet?'"

The ceramicist Doyle Lane in his home studio, around 1976, in the El Sereno neighborhood of Los Angeles. His pots were as complex as paintings; he also made color-field tile murals and mosaics that observed no delineation between fine art, folk art and design.Credit…Ben Serar (NY Times)

Lane once said that many of his colors did not exist until he figured out how to make them. Their originality is just one way that his weed pots surpassed craft to become art. They form a historical high point that reaches across mediums and cultures. They are period pieces that have outlived their period. (The New York Times )

The Los Angeles-based independent curator jill moniz (she writes her name in lowercase letters), formerly head curator at the California African American Museum, to which Mr. Lane left his archive, suggests that this resourcefulness alone makes him remarkable. “It’s wonderful that he could sell his work and live doing this thing that he loved,” she said. “For a lot of Black artists at the time, that was an almost impossible consideration.”

She has little patience with the patronizing, pitying narrative that is often attached to Mr. Lane, who died alone, without family. “You know — ‘He was alone, poor Doyle Lane,’” she said. “But not poor Doyle Lane! Doyle Lane had a community, he had friends, he had collectors, he had commissions. He lived a full life.” She added, “This is the thing for me that’s so important right now; there is a community of Black makers and thinkers and collectors who were friends with Doyle who supported him, who were interested in him long before he became the purview of white institutionality.” His legacy, she insists, does not need saving by anyone.

(The New York Times, Jonathan Griffin, July 29, 2020)

Doyle Lane
Group of ceramics (12)
Studio
c. 1958-65
Glazed ceramics

Geplaatst op 3 juni 202211 juli 2023 door Gmt

Kunst, materiaal en functie: Ann Agee (1959)

Ann Agee: Madonna’s and Handwarmers Pow Gallerie 2021 NY

Art in America critic Lilly Wei describes Agee's later work as "the mischievous, wonderfully misbegotten offspring of sculpture, painting, objet d'art, and kitschy souvenir."

Ann Agee is een Amerikaanse beeldend kunstenares wiens praktijk zich concentreert op keramische beeldjes, objecten en installaties, handgeschilderde behangtekeningen en omvangrijke tentoonstellingen waarin installatiekunst, huiselijke omgeving en showroom samensmelten. Haar kunst viert alledaagse voorwerpen en ervaringen, decoratieve en utilitaire kunst, en de waardigheid van werk en vakmanschap, en houdt zich bezig met kwesties rond gender, arbeid en beeldende kunst met een subversieve, feministische houding. Agee’s werk past binnen een verschuiving van meerdere decennia in de Amerikaanse kunst, waarin keramiek en overwegingen over ambacht en huiselijk leven van een tweederangs status opklommen tot erkenning als “serieuze” kunst.

Agee was born in Philadelphia in 1959. Her mother, Sally Agee, earned an art degree at Syracuse University and exhibited art late in life; her treatment of the home as an ongoing project—rearranging furniture, painting floral designs on bathroom walls or an Abstract Expressionist action-work on the floor—had a strong influence on Ann. Agee studied at the Cooper Union School of Art (BFA, 1981) and Yale School of Art (MFA, 1986) and earned prizes for painting at both. Despite this, she felt stifled by the male-dominated, painting-centric culture at Yale, which conferred presumed status and seriousness on painting over other forms of expression. She turned to work in clay in 1985, drawn by its feel, greater connection to the world, provisional status, and potential as a medium she could lay claim to as a woman.

The impetus for Agee’s Madonna series is the rather simple idea she had, years ago, to create an alternative world to that of medieval statuary, which privileges the male child. What if the child were a girl? Agee’s mother was an artist, as is her daughter, and the show is something of a generational tribute, as her daughter has recently left home and her mother passed away. Consequently, all the children in the show are girls, with their sex discreetly marked. They sleep, fidget around, and suckle their mothers, elongated women who convey a barely contained balletic energy and poise. (Faye Hirsch A feminist tale on Medieval Syatuary Hyperallergic)

Sommige Madonna's, zonder kinderen, bieden in plaats daarvan een groot open gat, zoals in "Raised Curtain Madonna" (2020); gemaakt van porselein met een mat blauw glazuur, ze buigt voorover terwijl ze haar rok opent. Het geopende gat suggereert de ruimte van een verdwenen relikwie, of misschien het verdwenen kind, maar toch is ze even robuust als Picasso's portret uit 1906 van Gertrude Stein. Picasso is inderdaad voortdurend aanwezig in de tentoonstelling, in zijn pure speelsheid en vindingrijkheid - of het nu gaat om de lachende, scheve gezichten van "Gesluierde Madonna" en "Volkspietà met druppel" (beide 2020), die doen denken aan zijn keramiek, of de scherp gevouwen verbindingen, in deze en elders, die doen denken aan zijn sculpturen van geslepen metaal, die Agee bewondert. Er zit een macho bravoure in een van de meest serene en mooie werken van de tentoonstelling, de monumentale, hemelsblauwe "Cult of the Penis Madonna" (2021), die een talismanische ketting draagt met een fallusbola, een vorm die gebaseerd is op vruchtbaarheidsvoorwerpen uit het oude Rome die Agee maakte en aan de muren van een eerdere tentoonstelling hing.(ibidem)

Ann Agee, “Cult of the Penis Madonna” (2021), 33.75 x 12 x 9.75 inches

Many of Agee’s works are stamped with Agee Manufacturing Co., a signature of sorts, exemplifying Agee’s desires to replicate, copy and mimic pre-existing forms. The stamp creates a mirage that the work is a multiple and not unique when in fact, replicated or not, all of Agee’s works are unique. This play between art, material and function, is a constant point of exploration for Agee, and much of her work playfully tows the line between object and artwork, form and function, handmade and readymade.

Courtesy of Locks Gallery, Philadelphia “Gross Domestic Product.”

‘Producten’ in en om het huishouden zijn voor haar dankbaar werkmateriaal. Ze gebruikt hun bekende atmosfeer maar door hun nieuwe vormgeving stellen zij vragen naar het individuele van onze ervaringen. Agee’s kunst verstoort het onderscheid tussen kunst en ambacht, tussen decoratief en utilitair. Ze herdenkt werk, het lichamelijke en aspecten van het gewone leven, zoals huishoudelijke voorwerpen, karweitjes, omgevingen en verhalen, fabrieksarbeid en handwerk, industriële processen en consumentenverpakkingen. Schrijvers en curatoren suggereren dat haar werk put uit decoratieve kunst uit verschillende eeuwen (vaak ontdekt door museumstudie), zoals 17de-eeuws Delfts aardewerk met Aziatische invloeden, 18de-eeuwse Meissen beeldjes en Frans textiel, en Rococo ornamentiek, maar ook modernistische en Pop art toe-eigening en industriële keramische technieken. (Wikipedia)

Ann Agee, Lake Michigan Bathroom 1992 2015, detail, porcelain, dimensions variable

De materialen zijn vertrouwd, je denkt ze te herkennen uit de rijke ‘postuurtjeswereld’ waarmee huiselijke decors werden gedecoreerd, maar hun vormgeving doorbreekt vaak de verwachtingen. De verbeelding verlost ze uit hun louter decoratieve atmosfeer. Ze verliezen hun ‘beeldjes-imago’ en worden flitsen uit herinneringen of verwachtingen.

Bezoek haar website: https://www.annageestudio.com

Geplaatst op 3 augustus 202011 juli 2023 door Gmt

WAYNE NGAN (1937-2020): The clay body, like a soul in a person.

White Vase
Stoneware
19x17x13 cm
Photo © Goya Ngan

'I am looking for life…Like ashes are very good materials for glazes. But the glaze on a pot is only a coat; the beauty that’s behind is the clay body, like a soul in a person. Sometimes the person who makes the pot is also a contributing factor. And the fire too. If you have an electric kiln it only radiates fire; it is not live fire. It doesn’t matter how hard you try, what comes out..is artificial. The kiln is like a womb, like a mother.' (Quoted in Judy Thompson Ross, Down to Earth. Canadian Potters at Work, 12-15).

Yellow Vase
Stoneware
13x16x9 cm (Photo © Goya Ngan)

In juni 2020 overleed de 83-jarige Chinees-Canadese kunstenaar Wayne Ngan. De schoonheid van zijn werk zal hem lang overleven. Woorden zijn vluchtiger dan klei, maar in de oven van de verbeelding raken ze elkaar.

When Wayne Ngan arrived in Vancouver from his native China at the age of thirteen, he was encouraged to go on to the Vancouver School of Art. Although Ngan was especially interested in painting, he enrolled in the least expensive studio course, pottery. Graduating with honours, Ngan set up his own pottery and sculpture studio, began to teach, and gave pottery workshops. Later, he settled on Hornby Island, off the west coast of British Columbia. This move signalled a turning point in Ngan’s development as a craftsman, since it established his dedicated commitment to ceramics and initiated the process of integrating his craft with his environment. Within this stimulating island environment, Ngan renewed his interest in his Oriental heritage, and began experimenting with raku pottery, salt glazes and Chinese brush techniques.

Preferring the spontaneity and directness of ancient Oriental pottery, Ngan studied in China and Japan and was particularly impressed by the pure forms and etched decorative surfaces of China’s Song dynasty and Korea’s El dynasty. On his return to Hornby Island, he adapted these pottery styles and techniques to his own ceramic vessels.

Five Sculptures Painted Plate
Stoneware; slip painting
8x37x37 cm

Pottery is at once the simplest and the most difficult of all the arts. It is the simplest because it is the most abstract.

[T]he art is so fundamental, so bound up with the elementary needs of civilization, that a national ethos must find its expression in this medium.

Pottery is pure art; it is art freed from any imitative intention … pottery is plastic art in its most abstract essence.

-Herbert Read, The Meaning of Art (1931)

Sculptural Vase with Black Decoration and Orange Circle
Stoneware
34x36x14 cm
Photo © Goya Ngan

Many potters state that one of their first memories of working with clay was as a youngster. Wayne Ngan is no exception. The celebrated artist remembers that as a child he dug clay with his own hands creating objects to amuse him while his mother worked in the rice paddies. At the age of fourteen, he immigrated to Vancouver with his grandfather. Some years later he briefly studied at the Vancouver College of Art before leaving the city to build a home and studio on Hornby Island in 1967. Over the years he traveled to China and Japan studying ancient ceramics and the secrets of wood firing kilns. Back in his studio he repeatedly threw the shapes he admired until he had perfected them. His goal then, as now, is to create pure shapes with minimal decoration based on those from the Sung Dynasty and the Yi of Korea that are alive.

Sculptural Bottle
Stoneware; Yukon black glaze
33x27x9 cm
Photo © Goya Ngan

‘Working with clay is, I think, part of my nature. It is easy, the most flexible medium I can imagine. Through clay I can touch all four basic elements: earth, water, fire and all, and bring those four elements back to life.’

Hakeme Bottle
Stoneware; white glaze on dark slip
27x18x16 cm
Photo © Goya Ngan

Het staartje van de academie, o ja, pottenbakken, weggezet als naarstige bezigheid van de dames die ook iets artistiek willen. Inderdaad een vrouwelijke kentrek: aarde en vuur verenigen maar vaak tot het utilitaire herleid omdat het resultaat eerder de keuken en het huiselijke zou oproepen dan het artistieke. Te weinig vertrouwd met het direkte contact van handen en aarde spreekt voor het mannelijke element in de expressie deze kunstvorm een vrouwelijke taal en net daardoor ontstaat het onverdiende wantrouwen.

Bottle
Stoneware; wood-fired
13x9x9 cm
Photo © Goya Ngan

Ook de tijd
vang je
in de met vuur
gestolde klei.
Het ogenblik
duurt duizend jaar
en langer.

Clam
Stoneware; cast iron, metallic, orange and blue glaze
10x30x15 cm
Photo © Goya Ngan

Rond de leegte
de ronding
zonder begin of einde,
een vuren vorm
van tederheid.

Two-tone Grey Vase
Stoneware
16x13x13 cm
Photo © Goya Ngan

Jar with Bronze Glaze 2, 2017, Jar thrown and altered, bronze glaze, sculpted lid, 9.7″H x 18″W, 2017

Ga naar: https://www.waynengan.com/ en https://www.nathaliekarg.com/artists/wayne-ngan

Geplaatst op 26 februari 200617 november 2025 door Gmt

tot de schoonheid (500)

Tot de schoonheid

Dat gij zoals deze raku-kom:
de handen waaruit de dorstige drinkt
nog in uw loodglazuren buiging hebt bewaard.

Dat gij de onverschrokkenheid
van die U werkelijk zoeken
met een druppel uit de bron belonen moogt.

Dat gij in al uw eenvoud
ons uw dochters: ‘waarheid’ en ‘nuance’ toont,
al zal het blaffen van de bange honden
uw fluisterstem onhoorbaar maken.

Dat wij, de raku-kom gelijk,
vaak verweerd en ook gesplinterd
in uw moederhanden mogen rusten
waar melk en honing zure wijn vervangt,

geperst uit oude gramschapsdruiven,
de oogst die de bachanten dronken voert,
en het getoeter van hun grove woorden
uw zangers in duizend stukken scheurt.

Maar met hun tranen begint de klei te zingen
en vormt gij steeds weer nieuwe bekers
waarin het levend water laaft wie dorstig is
en wiegt wie in uw poreuze ronding woont.

Deze forse Japanse raku-kom (uit Kyoto, Honshû) is bedoeld voor het drinken van thee.
De wand van de kom is dik en poreus.
Daardoor kunnen lucht en water gemakkelijk in een poreus voorwerp dringen.
Een aardewerken pot is uiterst poreus en neemt snel water op. Een laag glazuur sluit de poriën af en maakt het oppervlak ondoordringbaar..Zo blijft de thee langer warm en wordt de buitenkant niet te heet.

Het doorzichtige loodglazuur, dat alleen het onderste deel van de buitenkant onbedekt laat, heeft fijne barstjes.
Dit craquelé is de enige versiering van de kom.
In de hand is de kom opvallend licht en voelt het glazuur zijde-achtig glad.

De raku-kommen werden gebakken bij lage temperatuur in kleine ovens, die eenvoudig te bouwen waren op het erf of in de tuin.
De klei werd met de hand gemodelleerd. Er werden opzettelijk deuken en onregelmatigheden in aangebracht.
Zo ontstond het ruwe, boerse uiterlijk dat kenmerkend is voor raku-aardewerk.

(uitleg en afbeelding: Rijksmuseum Amsterdam)

Geplaatst op 21 april 200511 juli 2023 door Gmt

china (164)

Ik kan moeilijk zwijgen over Kircher, vooral nu ik overal weer zijn ziel tegenkom.
Wat hij zeker gemeen heeft met Michael Sweerts en Peitro del Valle was hun drang om het verre Oosten te verkennen.
Zo schreef Kircher een boek

Toonneel van China, door veel, zo geestelijke als werreltlijke, geheugteekenen, verscheide vertoningen van de natuur en kunst, en blijken van veel andere gedenkwaerdige dingen geopent en verheerlykt : met een groot getal van kunstige kopere platen versiert, nieuwelijks door Athanasius Kircherus in ’t Latijn beschreven, en van J.H. Glazemaker vertaalt.
Plaats van uitgave ’t Amsterdam
Uitgever by Johannes Janssonius van Waesberge en de wede. Elizeus Weyerstraet
Jaar van uitgave 1668

In dat zelfde Amsterdam bekijk ik in het Rijksmuseum deze prachtige theekom.
“De Jian-ovens, in de Zuid-Chinese kustprovincie Fujian, waren beroemd om theekommen van steengoed met een donker, bijna zwart glazuur.
Deze kom is daar een prachtig voorbeeld van.
De belangrijkste kenmerken van de Jian-kommen zijn de lage smalle voet, de wijd uitlopende kom en het dikke glazuur dat net boven de voet eindigt in een druiprand.
De dikke laag werkt isolerend. De thee blijft langer warm én de kom wordt aan de buitenkant niet te heet.”
We zijn tussen 960-1279. In Europa beginnen kreten om de heilige plaatsen te bevrijden op te stijgen.

Als groot liefhebber van het mooie porselein (een Chinese uitvinding overigens) voel je hier de essentie van het mooie: eenvoud, functionaliteit, vakmanschap.
En dat we weer met zijn allen de blik naar China richten zal in de komende decennia nog duidelijker worden.

Laat het niet te vlug nacht worden in het avondland.