Spiegelend, op zoek naar een andere werkelijkheid?

Sky Mirror, Nottingham
Sky Mirror is a public sculpture by artist Anish Kapoor. Commissioned by the Nottingham Playhouse, it is installed outside the theatre in Wellington Circus, Nottingham, England. Sky Mirror is a 6-metre-wide (20 ft)-wide concave dish of polished stainless steel weighing 10 tonnes (9.8 long tons) and angled up towards the sky. Its surface reflects the ever-changing environment. 

Spiegelt de wereld zich in geschriften, beelden, klanken en bewegingen? In de stilte van een wateroppervlak, in de ogen van een geliefde, de Sky Mirror van Anish Kapoor vangt op verschillende plaatsen in de wereld luchten en omgeving in zijn cirkel.
Sky Mirror, Kensington Gardens, London

Het was een mooi beeld om vanuit die spiegeling terug te keren naar verfomfaaide blaadjes papier waarop tussen voorjaar 1921 en augustus 1923 Federico Garcia Lorca zijn ‘Suite van de spiegels’ neerschreef temidden van de andere suites. Hier uit de ‘Suite van de spiegels’

CAPRICHO (Suite de los Espejos)

 Detrás de cada espejo
 hay una estrella muerta
 y un arco iris niño
 que duerme.

 Detrás de cada espejo
 hay una calma eterna
 y un nido de silencios
 que no han volado.

 El espejo es la momia
 del manantial, se cierra,
 como concha de luz,
 por la noche.

 El espejo
 es la madre-rocío,
 el libro que diseca
 los crepúsculos, el eco hecho carne.

In de mooie vertaling van Bart Vonck:

Capriccio

 Achter iedere spiegel
 een dode ster
 en een regenboog-kind
 dat slaapt.

 Achter iedere spiegel
 een eeuwige rust
 en een nest vol stiltes
 die niet zijn opgevlogen.

 De spiegel is de mummie
 van de bron, hij gaat dicht
 als een schelp van licht,
 's nachts.

 De spiegel
 is de moeder-dauw,
 het boek dat schemeringen
 opensnijdt, de vleesgeworden echo.
Uit ‘Mirror’ Film van Andrei Tarkovsky 1975
Capriccio

 Derrière chaque miroir
 il y a une étoile morte
 et un enfant arc-en-ciel
 qui dort.

 Derrière chaque miroir
 il y a une paix éternelle
 et un nid de silences
 qui n'ont pas volé.

 Le miroir est la momie
 de la source, il se ferme,
 coquillage de lumière,
 pour la nuit.

 Le miroir
 est la mère-rosée,
 le livre qui dissèque
 les crépuscules, l'écho fait chair.
Alice in Wonderland

Daarbij de woorden van Tsjechov, geciteerd door Michel Krielaars in het NRC, uitstekend geschikt bij het in-de-spiegel-kijken:

„Alles wat ons nu zo serieus, zo betekenisvol, zo ontzettend belangrijk voorkomt – het vergaat met de tijd, het wordt vergeten, het is niet belangrijk meer. En het merkwaardige is dat wij nu niet kunnen weten wat ooit groot en belangrijk zal worden genoemd, en wat erbarmelijk en belachelijk zal worden gevonden.”

Alsof grootte en belangrijkheid van enig belang zijn in de spiegel die zowel in het antieke lachpaleis op de kermis als aan het meisje na een ernstig ongeval gegeven wordt om de resultaten van een ingewikkelde herstel-operatie te bekijken. ‘Ben ik het nog?’

Een mooi vers van Federico Garcia Lorca uit de Suite van de spiegels, vertaling Bart Vonck:

Aarde

Wij lopen
over een spiegel
zonder kwik,
over een ruit
zonder wolken.
Als de lelies omgekeerd
werden geboren,
als de rozen omgekeerd
werden geboren,
als de wortels
naar de sterren keken,
en de dode zijn ogen
niet sloot,
zouden wij als zwanen zijn.
Harlequin met een spiegel, Pablo Picasso 1921