LOS ANGELES — One afternoon in the early ’90s, the banking consultant Rudy Estrada returned to his mansion in Pasadena, Calif., to find two members of the local sheriff’s department standing over a lightly built African-American man spread-eagled on his front lawn.

Mr. Estrada immediately recognized the man as his friend Doyle Lane, a mild-mannered ceramic artist whom he had known since childhood. Growing up in the 1950s and ’60s in the working-class neighborhood of El Sereno, in East Los Angeles, Mr. Estrada and his schoolfriends used to visit Mr. Lane at his hillside home studio to watch him throwing pots.

Now Mr. Estrada was a collector of Mr. Lane’s work, and Mr. Lane had come to his house to install a tile mural. In this affluent, predominantly white neighborhood, the officers had assumed he was an intruder. (A few months later, Mr. Estrada’s father, who is Hispanic, was similarly harassed.)

Once the sheriffs had departed, Mr. Estrada was astonished to find Mr. Lane apologizing to him. “To this day it bothers me,” he told me recently by phone from his home in San Marino. “He was such a humble man.”

(NY Times Jonathan Griffin July 29, 2020)

Doyle Lane (1925-2002) werd geboren in New Orleans en kwam in 1946 naar Los Angeles. Hij studeerde keramiek aan het East Los Angeles City College en aan de University of Southern California en kreeg tot zijn grote geluk een felbegeerde baan als glazuurtechnicus bij het industriële chemische bedrijf L.H. Butcher, waar hij acht jaar werkte. Daar formuleerde en testte Lane honderden verschillende glazuren en deed zo ervaring en kennis op die maar weinig andere naoorlogse kunstenaar-pottenbakkers bezaten.

Lane heeft de “wietpot” niet uitgevonden, maar hij heeft hem geperfectioneerd. Het was zijn podium. Hij werkte alleen met twee kleine ovens in zijn atelier in El Sereno in Oost-Los Angeles. Een van de grootste hier heeft een bijna tijdloze kwaliteit; het zou archaïsch kunnen zijn, net opgegraven in Peru of China, maar het is ook hedendaags. Het heeft een dubbel glazuur: een licht mat groen onderglazuur en daarbovenop een bros geel glazuur, bijna doorschijnend, dat bladert tijdens het bakproces, waardoor gaten ontstaan die het groen blootleggen. (NY Times 6 juli 2023)

In mijn documentatie heb ik al jarenlang mooie dingen bewaard van Doyle Lane. De ‘behandeling’ die hij onderging terwijl hij in een witte buitenwijk een keramiektegel installeerde tot de prijs die er momenteel voor zijn werk wordt betaald is al een story op zich.

Net als nu vulden veel van Lane’s collega’s uit het midden van de eeuw hun artistieke inkomen aan met inkomsten uit een ander beroep, zoals lesgeven. Hoewel Lane ook ander werk aannam, zoals het adviseren over glazuren voor lokale keramiekleveranciers, voorzag hij in zijn levensonderhoud door zijn artistieke inspanningen en expertise. Hoewel hij grote opdrachten binnenhaalde, moest Lane vaak creatief nadenken over hoe hij zijn werk kon promoten en verkopen. Hij verkocht op ambachtelijke beurzen en liep rond in chique buurten van Los Angeles of bezocht architectenbureaus, op zoek naar nieuwe klanten.

Zijn toewijding om zich op zijn kunst te richten had ook invloed op de verhalen die hij promootte. In een interview in 1981 zei Lane : “Ik heb nooit de drang gehad om met mijn kunst een sociaal statement te maken. Het is leuk als je dat kunt doen. Sommige kunstenaars die dat soort dingen doen hebben andere inkomsten; ze leven niet alleen van hun kunst.”

From this seemingly modest beginning, Lane (1925-2002), who was African American, created a dazzling universe of color, shape, texture and proportion. He also made ceramic tile, pendant jewelry, paintings and murals, but the “weed pot" is his signature. Kordansky’s generous display of 100 pots is Lane’s first solo show in New York. It is also a refresher course in close looking, and reminder of the power of form. (New York Times  6 juli 2023)

Bezoek: Doyle Lane: Weed Pots, curated by Ricky Swalow (tot 4 augustus)

https://www.davidkordanskygallery.com/exhibitions/doyle-lane4

The weed pots fascinate as condensed statements of shape and color that are as straightforward as they are sophisticated. They are also expressions of technical ingenuity, an intuitive sense of balance, and careful dedication to the multiple stages of ceramic production. A round, turquoise blue pot with rough-hewn sides and a smooth, dome-like top, for example, synthesizes the earthiness and ethereality that find equal billing in Lane’s work. About the size of a softball, it feels both like an enlarged model of a floral bulb and a hand-held version of a planetary globe, with its glazing simultaneously communicating depth and focusing the eye on the varied surface of the clay. 

(David Kordansky Gallerie)

Naast zijn wietpotten (zo genoemd naar de kleine opening waar slechts plaats is voor één stengel, ze hebben dus niets met marihuana te maken) staat Lane bekend om zijn innovatieve bouwwerken die hij “kleischilderijen” noemt. Deze muurschilderingen hebben, in de woorden van kunstenaar Ricky Swallow, “een meer gezaghebbende aanwezigheid, zowel fysiek als expressief”. De kleischilderijen werden samengesteld uit geglazuurde kleiplakken die onder intense hitte werden aangebracht om variaties in textuur en kleur te creëren (zodat ze buiten konden worden tentoongesteld). Misschien wel het beroemdste voorbeeld bevindt zich nu in de Huntington Library. De muurschildering is 17 voet breed en 8 voet hoog (520cm x 244cm) en is even monumentaal als minutieus onregelmatig. Lane bracht zorgvuldig de unieke kleuren, texturen en lichtinval van elke afzonderlijke tegel naar voren. Zoals James Glisson, voorheen hoofdconservator Amerikaanse kunst van Virginia Steele Scott in het Huntington, schreef: “Lane maakte van elke kleine tegel een abstract schilderij”.

(5 Things to Know About Doyle Lane Philips Auctions)

https://www.phillips.com/article/76362139/5-things-to-know-about-doyle-lane-design-new-york-auction

"Ik denk dat ik niet goed zou zijn als leraar, want ik denk niet dat er zoveel zijn die de staat van perfectie willen die ik wil," legde Doyle Lane in 1993 uit. "Maar dan zeg ik ook: 'Waarom zou je het doen als je het niet tot in de perfectie doet?'"

Lane once said that many of his colors did not exist until he figured out how to make them. Their originality is just one way that his weed pots surpassed craft to become art. They form a historical high point that reaches across mediums and cultures. They are period pieces that have outlived their period. (The New York Times )

The Los Angeles-based independent curator jill moniz (she writes her name in lowercase letters), formerly head curator at the California African American Museum, to which Mr. Lane left his archive, suggests that this resourcefulness alone makes him remarkable. “It’s wonderful that he could sell his work and live doing this thing that he loved,” she said. “For a lot of Black artists at the time, that was an almost impossible consideration.”

She has little patience with the patronizing, pitying narrative that is often attached to Mr. Lane, who died alone, without family. “You know — ‘He was alone, poor Doyle Lane,’” she said. “But not poor Doyle Lane! Doyle Lane had a community, he had friends, he had collectors, he had commissions. He lived a full life.” She added, “This is the thing for me that’s so important right now; there is a community of Black makers and thinkers and collectors who were friends with Doyle who supported him, who were interested in him long before he became the purview of white institutionality.” His legacy, she insists, does not need saving by anyone.

(The New York Times, Jonathan Griffin, July 29, 2020)