OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Waarde Silverstein

Grote drukte in je winkel naar ik zie. De tijd van de feesten komt aangestormd, en ook het verleden kan dienst doen als presentje, al zul je mijn uitlating wel ongepast of minstens ongenuanceerd noemen.
Ik las je brief met het mooie einde “je weet maar nooit”.

Dat stevige geloof van jou blijft me verbazen want ik zie je ook als een redelijk rationeel mens, maar jij zult me weer de klassieke tweedeling tussen emotie en verstand verwijten, dus hou ik het gewoon bij een constatering, en daarbij: de verbazing is voor een psychiater een gerede stap in het donker, zoals dat zo mooi heet.

Ik stuur je daarom ook iets van de bossen waar jij met de jouwen verbleef.
Kijk naar mijn fotootje en dan zou je kunnen denken: dit is een bos, een juist idee, maar wanneer houden die groepering bomen op bos te zijn, dacht ik terwijl ik onder hen door wandelde.
Drie bomen zijn te weinig, tien toch al een bosje. En negen?
Ik bedoel dit: onze begrippen steunen vaak op veronderstellingen die niet nauwkeurig kwantitatief te duiden zijn, en dan zou jouw geloof van “je weet maar nooit” te pas kunnen komen om de onzekerheid tussen het juiste getal en het vage begrip te overbruggen.

Onzichtbaar worden zou dus kunnen betekenen dat je als boom niet meer opvalt in het begrip “bos”. We nemen de totaliteit waar die echter uit eenheden bestaat maar ze verdwijnen in het begrip van het geheel.

Toen ik uit het bos kwam en nog eens achterom keek, voelde ik jou plotseling veel dichterbij.De boom Silverstein lost op in het bos.
Je ziet dat we toch elkaar naderen, denk je niet?

Je trouwe,Psych.