SPIRITUS (53)

tannhauser-tischbein-1845

53.

Ze zou zich later verbazen over de vanzelfsprekendheid waarmee ze zich die dagen tussen de belangrijke gasten had bewogen, hen aandachtig beluisterde en ze in hun eigen taal te woord stond. (met uitzondering van de Berlijnse delegatie die zich echter ook in een soort ‘gehakt’ Engels kon verstaanbaar maken.)
Ze zag de blije verbazing in de goedkeurende blikken van Emile en vader Jean Philippe, ze voelde hun opluchting nu de artistieke aanwinst uit het stugge noorden een jonge vrouw van de wereld  bleek te zijn, een verlengde van hun eigen gecompliceerde voorname opgewektheid, waar een tikkeltje zelfspot en een luchtige kennis van elkaars familie-initimiteit een zekere band van vertrouwen schonk en een ideale voedingsbodem voor degelijke, zij het gedurfde investeringen mocht blijken.

Na een Bach concertje kwam de Engelse ambassadeur naar haar toe, drukte haar langdurig de hand en prees openlijk haar interpretatie.
Uiteraard was het moeilijk kunstenaars met elkaar te vergelijken.  Maar hij herinnerde zich graag een volledige uitvoering van Handels Messias in negenzestig toen het Brusselse Zuidstaton werd ingehuldigd en duizendvijfhonderd uitvoerders een massa van bijna achtduizend aanwezigen in vervoering brachten.

3148508371
Nu had iedereen de mond vol van het Duitse wonder Wagner, een man die zelfs in de ‘Concerts Populaires’ van de hoofdstad opgang maakte. Tanhäuser was in de Munt ‘the biggest box-office’ geweest van het seizoen 72-73 naar hij uit goede bron had vernomen, om maar te zwijgen over Hans Richters versie van Lohengrin in 1870. 
In Parijs hadden ze het over ‘la maladie Wagenérienne’ (the Wagnerian disease!), een kwaal die in alle Europese landen woedde, Frankrijk begrijperlijkerwijze uitgezonderd, en overal tot het symbool van de moderniteit werd uitgeroepen.
‘U echter,’ -hij liet nu eindelijk haar hand los- ‘u plaatst uzelf met de composities van de grote meester duidelijk boven de mode.  En of hij nu een Duitser zou zijn of een Slavische ziel, zijn muziek oversteeg de naties zoals de aangename ontmoetingen in dit oord geschiedenis zouden schrijven eens de landen van Europa hun nationale belangen in een nieuw gevoel van samenhorigheid konden muteren.’
‘Dat heeft u mooi gezegd,’ wilde ze hem tegemoetkomen, maar ze glimlachte alleen maar en knikte hem vriendelijk en vrouwelijk verlegen toe.

Sprak Emile zijn verbazing uit over het feit dat Meyer in Engeland naar paralelle financiers zocht voor Krupp’ s staalbedrijf, meneer Jules Dodemont van Cockerill legde graag contacten met de concurrentie, enigzins gedekt door het fortuin van de Graaf van Vlaanderen die meer dan vierduizend hectaren, dépendances van de abdij van Postel, had verworven, land dat zich uitstrekte over de gemeenten Rethy, Geel, Mol en Dessel.
‘Een Coburger als gebuur,’ spotte Jean Philippe graag, ‘Duitse prinses inbegrepen, liefhebber van dure boeken en nog duurdere paarden. Faut aimer ses voisins.’
Met Simon Philippart en de Duitse staalgigant deelde hij een voorzichtige afkeer van adel en koninklijke huizen al nam hij hen graag in zijn klantenbestand op.
‘Het kapitaal moet het van kennen en kunnen hebben, van afzien, en niet van geërfd aanzien om een woordspeling uit de streek te gebruiken.’

Op 25 augustus werd Simon voor de tiende keer vader. Adrienne Pecher beviel van een flinke jongen die ze zonder zijn goedkeuring Georges noemde.

SPIRITUS (52)

portrait-of-mrs-v-mrs-herman-duryea.jpg

52.

‘L’ amitié des banquiers’, waarbij namen als Brugman, Mendel en zelfs Bleichschröder, vriend en persoonlijke bankier van Bismarck, mensen van vlees en bloed werden, net als zijzelf, vrolijk en charmant la princesse de Lunden genoemd, in de tijd en dus in de geschiedenis verankerd was.
Alsof ze bij de plannen betrokken was geweest participeerde zij aan het genoegen dat de heren aan het verdrag van Berlijn (11 juni 1872) hadden beleefd waarbij de Duitsers (La Commission Impériale) weer toegang tot Elzas Lotheringen kregen onder de voorwaarden van de Compagnie de l’ Est zodat de neutraliteit van het Groothertogdom gewaarborgd scheen en de Belgen de verbinding tussen Spa en de Luxemburgse grens terugkochten  en de spoorverbindingen van de diverse betrokken naties het Groothertogdom als knooppunt gebruikten, niet tot algemene vreugde van zijn bewindvoerders. 
Het was Simon Philippart geweest die alle partijen in Brussel bij elkaar bracht om de voorziene kopen en terugkopen in goede banen te leiden en daarna in Frankrijk aan het werk te gaan om de verbinding Orléans-Rouen te realiseren waarbij het verlies dit jaar tot 700.000 franken was opgelopen, een resultaat dat de goede verstandhouding tussen de grote Compagnies en hemzelf niet had bevorderd. Op zoek naar vers geld was hij nog steeds in Parijs waar hij la Banque Franco-Autrichienne-Hongroise gesticht door Emile Erlanger en de Banque Franco-Hollandaise  van Wertheim en Gompertz in zijn bezit kreeg en het Crédit Mobilier onder zijn hoede nam.

pink-gladiolus

Natuurlijk bewonder ik zijn durf, had papa Jean Philippe meermaals geponeerd, maar wie veel wil dragen heeft sterke armen nodig. Het verzamelen was één, mais il faut déposer la richesse, het in goede handen geven. Niets mis met familie, maar – en hier werd hij door de Duitse Carl Meyer bijgestaan, familie en nauwe vrienden moeten op de eerste plaats investeren. Wo der Fuchs sein Lager hat, da raubt er nicht.’
Met herr Meyer kwam de naam Krupp meermaals ter sprake. De Pruisische staatsbank had aan deze staalhandelaar uit Essen tien miljoen thalers uitgeleend en nam een vertrouweling uit de leiding van het bedrijf -zij noemden het de Prokura- als controleur op de besteding van deze som. Een bijzonder aardige constructie om bankbetutteling te voorkomen.
Net zoals Jean Philippe zag Alfred Krupp financiers te veel als rivalen. Industriële expansie werd best door familie en vrienden  gefinancierd. Meyer noemde een zekere Sölling en de Waldthausens, Jean Philippe wilde zijn ‘bekenden’ nog niet prijs geven.
De dames kwamen binnen met een aperitiefje. Muzikanten speelden buiten onder de lampions.
‘Waar de muziek klinkt zijn de tafels gedekt. De zomeravond mag even de crisiswolken uit ons hoofd verdrijven.
‘We hopen u vlug in Essen te mogen ontmoeten, lieber Jean Philippe,’ zei meneer Meyer.
‘Graag. Die uitspraak over vossen vond ik erg treffend.  Wij zeggen:  ‘Avec le renard, on renarde.’ Vossen moet men met vossen vangen.’
‘Mag ik beide heren vergezellen. In vossengezelschap voel ik me thuis.’
Emilie bood beide heren een arm.
‘En sluwe vrouwen wakkeren de eetlust aan,’ een net gevonden gezegde dat we zo dadelijk met een uitstekende champagne kunnen besprenkelen,’ antwoordde Jean Philippe.

Het orkestje speelde met zwier La Varsoviana.