tannhauser-tischbein-1845

53.

Ze zou zich later verbazen over de vanzelfsprekendheid waarmee ze zich die dagen tussen de belangrijke gasten had bewogen, hen aandachtig beluisterde en ze in hun eigen taal te woord stond. (met uitzondering van de Berlijnse delegatie die zich echter ook in een soort ‘gehakt’ Engels kon verstaanbaar maken.)
Ze zag de blije verbazing in de goedkeurende blikken van Emile en vader Jean Philippe, ze voelde hun opluchting nu de artistieke aanwinst uit het stugge noorden een jonge vrouw van de wereld  bleek te zijn, een verlengde van hun eigen gecompliceerde voorname opgewektheid, waar een tikkeltje zelfspot en een luchtige kennis van elkaars familie-initimiteit een zekere band van vertrouwen schonk en een ideale voedingsbodem voor degelijke, zij het gedurfde investeringen mocht blijken.

Na een Bach concertje kwam de Engelse ambassadeur naar haar toe, drukte haar langdurig de hand en prees openlijk haar interpretatie.
Uiteraard was het moeilijk kunstenaars met elkaar te vergelijken.  Maar hij herinnerde zich graag een volledige uitvoering van Handels Messias in negenzestig toen het Brusselse Zuidstaton werd ingehuldigd en duizendvijfhonderd uitvoerders een massa van bijna achtduizend aanwezigen in vervoering brachten.

3148508371
Nu had iedereen de mond vol van het Duitse wonder Wagner, een man die zelfs in de ‘Concerts Populaires’ van de hoofdstad opgang maakte. Tanhäuser was in de Munt ‘the biggest box-office’ geweest van het seizoen 72-73 naar hij uit goede bron had vernomen, om maar te zwijgen over Hans Richters versie van Lohengrin in 1870. 
In Parijs hadden ze het over ‘la maladie Wagenérienne’ (the Wagnerian disease!), een kwaal die in alle Europese landen woedde, Frankrijk begrijperlijkerwijze uitgezonderd, en overal tot het symbool van de moderniteit werd uitgeroepen.
‘U echter,’ -hij liet nu eindelijk haar hand los- ‘u plaatst uzelf met de composities van de grote meester duidelijk boven de mode.  En of hij nu een Duitser zou zijn of een Slavische ziel, zijn muziek oversteeg de naties zoals de aangename ontmoetingen in dit oord geschiedenis zouden schrijven eens de landen van Europa hun nationale belangen in een nieuw gevoel van samenhorigheid konden muteren.’
‘Dat heeft u mooi gezegd,’ wilde ze hem tegemoetkomen, maar ze glimlachte alleen maar en knikte hem vriendelijk en vrouwelijk verlegen toe.

Sprak Emile zijn verbazing uit over het feit dat Meyer in Engeland naar paralelle financiers zocht voor Krupp’ s staalbedrijf, meneer Jules Dodemont van Cockerill legde graag contacten met de concurrentie, enigzins gedekt door het fortuin van de Graaf van Vlaanderen die meer dan vierduizend hectaren, dépendances van de abdij van Postel, had verworven, land dat zich uitstrekte over de gemeenten Rethy, Geel, Mol en Dessel.
‘Een Coburger als gebuur,’ spotte Jean Philippe graag, ‘Duitse prinses inbegrepen, liefhebber van dure boeken en nog duurdere paarden. Faut aimer ses voisins.’
Met Simon Philippart en de Duitse staalgigant deelde hij een voorzichtige afkeer van adel en koninklijke huizen al nam hij hen graag in zijn klantenbestand op.
‘Het kapitaal moet het van kennen en kunnen hebben, van afzien, en niet van geërfd aanzien om een woordspeling uit de streek te gebruiken.’

Op 25 augustus werd Simon voor de tiende keer vader. Adrienne Pecher beviel van een flinke jongen die ze zonder zijn goedkeuring Georges noemde.