P5010014.jpg

 


Je dacht dat de zuiderse tengels van el niño de eerste maanden van het jaar hadden omgetoverd tot een intro naar het zoele van een magische lente waarin de dagen zich als mooie mensen zouden uitrekken in een overdaad aan vroeg groen en verse ontluikende bloemen. Eens echter februari zijn korte staart had ingetrokken draaide de aardse adem naar noord-oost en bleef daar tot op deze eerste mei geblokkeerd, strooide overvloedig licht op de ongeduldige seringen die zich nu in bevend paars gekleed  afvragen waarom de merels desondanks elke tuin met hun prachtig geroep blijven versieren.

 

P5010017.jpg
Maar kijk. De varens, mijn oude uitwaaierende gedachten, ontrollen zich. Ze weten dat er de volgende zondag stemmen in de tuinen zullen hangen, keuvelende geluiden van winterkinderen die hun verhalen vertellen waarin de woorden ‘eindelijk’, en ‘ge zoudt denken dat’ weerklinken waardoor de maandag minder grijnzend om de hoek van de nieuwe week komt kijken.

Onze engel-zonder-naam bekijkt het glimlachend. Hij is de tijd ontstegen, woont hier sinds jaren en zingt geluidloos over het licht dat zich steeds weer door de donkere tijden boort.
Echte engelen hebben een mysterieuze glimlach. Hij strekt zijn armpjes voor zich uit, en het lijkt alsof hij met een onzichtbare smartphone een selfie wil maken.

1.jpg


Maar dat is een vergissing.  Engelen hebben geen zelfbevestiging nodig. Hun aanwezigheid heeft een hoog tussen-hemel-en-aarde-gehalte. Hij meet de maat. Kijk maar. Hij meet onze maat maar verlangt niet dadelijk een hemels resultaat. Ook het ‘dicht-bij-de-grond’ is hem niet vreemd.  Zijn innerlijke voorraad licht weet dat de eenvoudige lieden die bij nacht in de velden lagen de eerste waren om de geboorte van een goddelijke kind te vernemen.

Ja, de nachten in de velden waar we wakker liggen van de schaapjes die maar niet op het droge willen inslapen. We hebben vaak samen in de nachten van ons kort bestaan naar de hemel geloerd waar alleen het lichtje van het internationaal ruimtestation voorbijtrekt.

P5010018b.jpg

 
Wat doet een schaapje op het droge, vraagt onze engel. Een echt schaap staat met zijn vier poten in het malse natte gras. Vang het licht in een mooie fles uit je antiek-winkel, kijk hoe het op zondag 1 mei 2016 overvloedig gratis en voor niets de koude dag vulde en nu, rond half vijf nog geen goesting heeft om achter de horizon weg te kruipen.
Voilà, onbekende lezer: hier is dat licht, een scheutje licht van wat er in het einderloze schuilt. Ja, einder-loos.
Vanwaar we komen en waarin we weer oplossen.
Hij blijft glimlachen, onze houten engel met de glazen-ogen.

3.jpg