quandvientlanuit john kviar.jpg

Dieven, dichters en drinkebroers  logeren in de nacht, geliefden
Trekken kroonkurken van de donkerte, baden zich met huurlingen
In een overschot aan trekkebekken en woordenpraal, kliefden
Jouw uitgegroeide stilte in gemakkelijke poëtische hebbedingen.

Dansers, dromers en dijenkletsers likken de hielen van de nacht,
Verknoeien toegangswegen tot het niemandsland met verzinnen
Van amoureus hartezeer voor weinig kopergeld gratis thuisgebracht,
Op zilverschermen uitgesmeerd en eindeloos te herbeginnen.

Geen allegorie maar een alleenverkoop is de ware nacht,  duisternis
Met een afschuwelijk gehalte aan gemis, jouw dood als nom de guerre.
Wat in de donkere kamer nog zichtbaar wordt, jouw opalen beeltenis
Verbrandt het heimwee niet. Bloemetje uit het verdoemde vers van Baudelaire.

(Un soir fait de rose et de bleu mystique,
Nous échangerons un éclair unique,
Comme un long sanglot, tout chargé d’adieux ;

Et plus tard un Ange, entr’ouvrant les portes,
Viendra ranimer, fidèle et joyeux,
Les miroirs ternis et les flammes mortes.

Uit: La morts des amants, Charels Baudelaire)



Bovenste prent is van John Kviar, de onderste van Gabrielle Desrossiers



Met twee woorden spreken
Mag het ook iets meer zijn?

die uit hun verband ontsnapten,
waarmee je niets mag vuil maken,
het halve woord
voor de goede verstaander,

het woord
dat nooit te veel is,
zelfs het laatste woord
dat iedereen wil hebben;

met het gevleugelde woord
tenzij het met de p van Pegasus
en vergeet het hoge woord niet
dat eruit moet,
en het gebroken of gevoerde

Wissel woorden
ook al kun je er niet uitkomen.

Het wacht-woord

Laat het niet bij woorden  blijven.




Patricia Claro was born in Santiago, Chile (1960). She studied Visual Arts (2006) and Design (1983), both at Pontificia Universidad Católica de Chile. From 1981 to 2009, she participated in workshops by various artists where she studied painting and engraving techniques. The decision to study a second major (Visual Arts), after a long period of experimenting with different techniques, consolidated a stage of artistic and theoretic formation. This incited a painting and video work which lead to a new approach towards the theme of landscape.

She is conducting a visual investigation on the theme of landscape and water as the infinite source of images. Her personal interpretation of this scenario in movement is the result of a rigorous experimental study of the dual quality of water and its reflections. She proposes new expressive possibilities, emphasizing her particular vertical view towards landscape which demonstrate the capacity of water to reflect the environment.


Water is an infinite source of images, a stage of movement that second to second reflects its surface like a mirror. Besides, that characteristics of its materiality allows me to abstract, play and change its rules, giving me the artistic freedom necessary to follow my aesthetic objective. I fix my gaze on water with a close environment that fills with color, transparent water, with capacity to mirror and reflect. This allows me to work the duality between light and shade, achieving the unity of the image representing the landscape.



Michael Taylor was born in Sussex and studied at the Worthing School of Art (1969-70) and Goldsmiths School of Art (1970-73). He has received many awards for his paintings including The National Portrait Gallery Portrait Prize, The Holburne Contemporary Portrait Prize and The Royal Society of Portrait Painters Changing Faces Award. He has undertaken a number of important portrait commissions including from the House of Lords to paint the portrait of the last Lord Chancellor, Lord Falconer. He was recently commissioned by the Hollywood director Wes Anderson to paint a ‘renaissance’ portrait of Boy with apple for his film The Grand Budapest Hotel. The authorship of the painting was kept a closely guarded secret until the film release and has subsequently generated a great deal of press interest in the artist.

Four of Taylor’s works are in the National Portrait Gallery, London: portraits of the musician Julian Bream, the composer Sir John Tavener, the writer P D James and a self portrait in pencil. He has been represented by Waterhouse & Dodd for ten years, holding 2 full solo exhibitions and exhibiting at numerous international art fairs. Taylor produces no more than 3 or 4 oil paintings a year.






Justin Lieberman, That Part of My Life is Over 2, 2012, wooden sculpture with archive, dimensions variable; Bunker Oasis, 2011, 53 x 39 x 32 in.


Op een kundig gecamoufleerd

bed van ijs

ligt na jaren stapelen

en verzamelen

wat wij de dierbare noemen.


Eens het vuur voorbij

gaat het ons allen voor de wind.

JL_TravelFictionandSelfHelpSectionBookshelf08_detail2_S.jpgJustin Lieberman
Travel, Fiction and Self-Help Section Bookshelf (Psychological Portrait) with Gutenberg Bible Placeholder (detail), 2008
Mixed media
Collection: 55 x 33 x 15 inches 139.7 x 83.8 x 38.1 cm
Placeholder: 47 x 31 x 18 inches 119.4 x 78.7 x 45.7 cm


Er is gedruis en gedoe, maar de huizen hebben genoeg stilte verzameld om mensen te herbergen die over hun daken lopen, aan hun dakgoten hangen of op een binnenkoertje met de hond spelen.



Ellie Hesse

Ellie Hesse was born in New York in 1972 but spent most of her childhood in the Yorkshire Dales. Travel has always been an important feature of her life since then, exploring Asia and South America, as well as living and working in a number of different European countries (UK, France, Germany and more recently Italy).

Werk van haar te bekijken en zelfs te kopen op Bell Fine arts.




Soms is het detail de hoofdzaak. Zeker voor fotograaf Marcia Lippmann.

Photographer, teacher, and native New Yorker Marcia Lippman’s painterly photographs explore the passage of time and the ephemeral nature of memory. Influenced by the writings of Walter Benjamin, Rilke, and Barthes, among others, Lippman works with both traditional darkroom processes and contemporary digital techniques, and sees the photographs from her most recent series, Constellations (2014-2016), as a point of entry into painting and sculpture.

Marcia Lippman lives and works in New York


“Brushstrokes are exaggerated, emphasizing the human hand that made them…My photographs reject the false perfection of the whole, and instead lay claim to the ambiguity of a single gesture.”



Maurizio Cattelan, jaargang 1960 in Padua Italië geboren.

Hij laat Hitler bidden, de laatst gestorven paus omkomen door een meteoor, kinderen ophangen in de bomen…Eindigde met een grote tentoonstelling in het Guggenheim 2011 maar …werkt toch verder.

“Volgens mij is hij een van de beste kunstenaars van onze tijd, maar hij kan net zozeer de slechtste zijn”, laat een verzamelaar zich ontvallen in de documentaire Maurizio Cattelan: Be Right Back.





je vois l’amour comme un numéro de trapèze sans filet (I see love as a trapeze without a net), 2015
Red Ink on Archival Pigment Print
12 x 16 in.

French Moroccan photographer Carolle Bénitah, who worked for ten years as a fashion designer before turning to photography in 2001, explores memory, family and the passage of time.  Often pairing old family snapshots with handmade accents, such as embroidery, beading and ink drawings, Bénitah seeks to reinterpret her own history as daughter, wife, and mother.

The work of Carolle Bénitah has been published in magazines such as Leica World, Shots Magazine, Photos Nouvelles, Spot, Center for Photography Houston, Foto Noviny, and Lens Culture, among others.  Carolle Bénitah was born in Casablanca (Morocco) and graduated from the Ecole de la Chambre Syndicale de la Couture Parisienne (Paris).  Her series Photos-Souvenirs  was also selected to exhibit in FotoFest’s 2014 Discoveries of the Meeting Place showcase of past Biennial portfolio reviews.



à la plage (at the beach), 2009
Archival Pigment Print with silk thread and ink
16.5 x 24 in. | 21 x 31.5 in.




Waren we even in gezelschap van Thetis, moeder van de held Achilles dan bracht hij ons naar de Poolse kunstenaar, theaterschrijver, schilder, graficus Stanislaw Wyspianski die met de prent hierboven een versie weergeeft van het goddelijk bad waarin het (hier tamelijk volwassen) kind in water van de Styx werd gebaad zodat hij net als de goden onsterfelijk zou zijn.

Het is ons bekend dat de plaats van zijn hielen (waar hij werd vastgehouden) echter niet door dat wonderwater werd aangeraakt zodat de Achilles-hiel nu nog steeds de kwetsbare plaats des mensen aanduidt.


Graag echter worden we ‘gekwetst’ door de schoonheid waarmee diezelfde Stanislaw Wyspianski ons meeneemt naar een winterse straat in Krakau. De afstand tussen de mythe, de droom en het werkelijk leven is een bijna-glimlach groot.






Eerste van zeven kinderen was hij, Ingres, of voluit Jean-Auguste-Dominique Ingres met een vader die je best een creatieve duizendpoot kunt noemen: miniatuurschilder, beeldhouwer en musicus. Ontsnappen bleek onmogelijk zeker niet als je in Parijs ook nog Louis David als leermeester hebt.
Zijn stijl werd later nogal vlug als ‘academisch’ geklasseerd.
Het neoclassicisme was niet blind voor erotische elementen, zelfs niet in het pseudo-historisch werk dat we gisteren toonden.
Kijk maar eens naar de bevallige Thetis.  Hoe haar rechter grote teen diezelfde teen van Zeus raakt, en haar suggestieve hand op zijn schoot om van de mooie rondingen maar te zwijgen. 
Ook de arend zit er niet toevallig want in 1806 had de kunstenaar al een net zo reusachtig portret van Napoleon afgeleverd, en het is duidelijk dat Jupiter hier  het symbool van de keizer kan zijn.
Kijk naar zijn zin voor details.



Beide portretten werden op gemengde gevoelens onthaald.  Ingres trok voor vijf jaar naar Rome en zou pas terugkeren als hij gewaardeerd werd. Naar eigen zegggen.

In een boeiend werk ‘The censor and the nude: A tale of Morality and Appropriaton’ laat de auteur, Glenn Harcourt, een aantal werken zien, of tenminste wat er zou van overblijven nadat de censuur heeft toegeslagen.


INGRES, Jean Auguste Dominique Ingres, Baadster van Valpinçon, 1808.jpg



This hybrid book examines the art and politics of “The Nude” in various cultural contexts, featuring books of canonical western art censored in Iran. Glenn Harcourtʼs rigorous, culturally-measured and art historical approach complements artist Pamela Josephʼs appropriation of these images as feminist critique. Harcourt’s discussion of Iranian and other Middle Eastern contemporary artists focuses on censorship tropes in portraiture, including works by Aydin Aghdashloo (Iran), Boushra Almutawakel (Yemen), Ana Lily Amirpour (Great Britain/USA), Gohar Dashti (Iran), Daryoush Gharahzad (Iran), Shadi Ghadirian (Iran), Bahman Ghobadi (Iranian Kurdistan), Tanya Habjouqa (Jordan), Katayoun Karami (Iran), Hoda Katebi (USA), Simin Keramati (Iran/Canada), Mohsen Makhmalbaf (Iran/ Great Britain), Shohreh Mehran (Iran), Houman Mortazavi (Iran), Manijeh Sehhi (Iran), and Newsha Tavakolian (Iran/USA).


From the Introduction by Glenn Harcourt:
Of all the topographies that exist in the world, that of the human body is perhaps the most relentlessly contested—both the actual body comprising flesh and blood, and the virtual body as it is written and visualized in representation. This is true of the body both male and female, and of the body both clothed and unclothed. Issues of personal and cultural identity; of sexual and theological politics; of religious and political ideology are all articulated in terms of the body and its represented image. The body as it is lived and pictured serves both to instantiate and to adjudicate cultural norms as well as to facilitate their transgression. It motivates desire, fashion, and pornography. Its representation serves as a measure of artistic skill, of fealty to pictorial tradition, or of commitment to innovation and revolution.












Vandaag overal te zien

de overgang van nacht naar dag op Jupiter, foto december 2017.




Lange tijd niet meer gezien.

De waternimf Thetis komt bij Jupiter om genade vragen voor haar zoon Achilles die volgens haar en zoonlief zelf door de Grieken opzij wordt geschoven bij het beleg van Troje.

Reusachtige schilderij uit 1811 van Jean-Auguste Dominique Ingres.






Het samenbrengen van verschillende werkelijkheden

is een mogelijke weg naar een droom

die op zijn beurt

weer naar een andere werkelijkheid kan leiden.




Dialectical Landscape 3, 2107

30 x 30 inches, 76.2 x 76.2 cm
Digital printing on cotton paper mounted on Dibond and framed in white

Dionisio Gonzalez (°1965)