Chris Killip,the closest way to make our memories seem real.

View+of+Skinningrove,+1983

The village of Skinningrove lies on the North-East coast of England, halfway between Middlesbrough and Whitby. Hidden in a steep valley it veers away from the main road and faces out onto the North Sea. Like a lot of tight-knit fishing communities it could be hostile to strangers, especially one with a camera.

Crabs+and+people,+1982

“Now Then” is the standard greeting in Skinningrove; a challenging substitute for the more usual, “Hello”. The place had a definite ‘edge’ and it took time for this stranger to be tolerated. My greatest ally in gaining acceptance was ‘Leso’ (Leslie Holliday), the most outgoing of the younger fishermen. Leso and I never talked about what I was doing there. but when someone questioned my presence, he would intercede and vouch for me with, ‘He’s OK’. This simple endorsement was enough.’

Blackie,+Mato+Smith+at+sea,+1982

We gaven de lezer al een aanduiding waar Chris Killip één van zijn fotografische verhalen vertelde in de tachtiger jaren.
We laten hem nu zelf aan het woord.
Beluister en bekijk zijn verhaal hieronder. Je kunt altijd ‘ondertiteling’ inschakelen mocht het ietsje te zacht klinken.
Het is een belangrijk verhaal, ongewoon wellicht voor een fotograaf, maar in deze ‘goede week’ helemaal wat het moet zijn: verbinding. Luister en bekijk hoe hij over zijn ‘onderwerpen’ (vergeef me de oneerbiedige benaming) mensen dus, spreekt.

‘When you’re photographing you’re caught up in the moment, trying to deal as best you can with what’s in front of you. At that moment you’re not thinking that a photograph is also, and inevitably, a record of a death foretold. A photograph’s relationship to memory is complex. Can memory ever be made real or is a photograph sometimes the closest we can come to making our memories seem real.’

Simon+Coultas+being+taken+to+sea+for+the+first+time+since+his+father+drowned,+1984

“I didn’t have a political agenda. I liked the area a lot, and wanted to photograph it as well as I could. I was aware of the sense of history, more than politics; the idea that things will change, and nothing lasts forever.”

killip_if2_37_yezerski

“That’s why you should give it your utmost to try and take the best photographs you can. It was only with hindsight that you can see things like – I am the chronicler of the deindustrialisation revolution. At the time, I was not that conscious of that, but I was focused on photographing all the industries I could, even with limited access. Because I knew it was important.”

sunday

Thatcher did not believe in society, yet of course society persisted. Killip excels at showing just that persistence: a community eking a living, even a life, from the scraps, the ruins, the flames, the waves, the dirt. More radically, our current masters do not believe in the state, whose death they are likely to be more successful in bringing about. If so, it will have the effect of rendering many effectively if not literally stateless — and thus conveniently invisible. But whoever emerges to document their tragedy could do far worse than study In Flagrante, an essential visual record of a sociopolitical disaster, which shows you probably can’t get to the heart of your subject without making yourself part of it. Just remind yourself that it comes from a time when these souls could still feed themselves without food banks, were not forced to move home for the crime of having a spare room, and when Jeremy Corbyn’s boldest ideas would have been considered meekly centrist. And then shudder.

Huck-ChrisKillip-WebC2-958x559

‘I remember speaking with Josef Koudelka in 1975 about why I should stay in Newcastle. Josef said that you could bring in six Magnum photographers, and they could stay and photograph for six weeks – and he felt that inevitably their photographs would have a sort of similarity. As good as they were, their photographs wouldn’t get beyond a certain point. But if you stayed for two years, your pictures would be different, and if you stayed for three years they would be different again. You could get under the skin of a place and do something different, because you were then photographing from the inside. I understood what he was talking about. I stayed in Newcastle for fifteen years. I mean, to get the access to photograph the sea-coal workers took eight years. You do get embroiled in a place.’

killip_if2_12_yezerski

(Feestdag koninklijke bruiloft Diana and Charles 1981)

Born in Douglas, Isle of Man in 1946, he left school at age sixteen and joined the only four star hotel on the Isle of Man as a trainee hotel manager. In June 1964 he decided to pursue photography full time and became a beach photographer in order to earn enough money to leave the Isle of Man. In October 1964 he was hired as the third assistant to the leading London advertising photographer Adrian Flowers. He then worked as a freelance assistant for various photographers in London from 1966-69. In 1969, after seeing his very first exhibition of photography at the Museum of Modern Art in New York, he decided to return to photograph in the Isle of Man. He worked in his father’s pub at night returning to London on occasion to print his work. On a return visit to the USA in 1971, Lee Witkin, the New York gallery owner, commissioned a limited edition portfolio of the Isle of Man work, paying for it in advance so that Killip could continue to photograph.

FS_10812

In 1972 he received a commission from The Arts Council of Great Britain to photograph Huddersfield and Bury St Edmunds for the exhibition Two Views – Two Cities. In 1975, he moved to live in Newcastle-upon-Tyne on a two year fellowship as the Northern Arts Photography Fellow. He was a founding member, exhibition curator and advisor of Side Gallery, Newcastle-upon-Tyne, as well as its director, from 1977-9. He continued to live in Newcastle and photographed throughout the North East of England, and from 1980-85 made occasional cover portraits for The London Review of Books. In 1989 he was commissioned by Pirelli UK to photograph the workforce at their tyre factory in Burton-on-Trent. In 1989 he received the Henri Cartier Bresson Award and in 1991 was invited to be a Visiting Lecturer at the Department of Visual and Environmental Studies, Harvard University. In 1994 he was made a tenured professor and was department chair from 1994-98. He retired from Harvard in December 2017 and continues to live in the USA.

killip2

‘Great photographers need determination not talent’

Killip1

https://www.howardyezerski.com/killip

http://www.chriskillip.com/

display of baked beans
1111-57

LOUIS STETTNER ‘Wisdom Cries Out in the Streets’

stettner louis verkeersbord met

Hij heeft veel gezien.
Drieënnegentig geworden, geleefd in de tijdspanne tussen 1922-2016, op straat te vinden vooral in Parijs en New York die hij zijn ‘spirituel mothers’ noemde.
Het dagelijkse leven van dagelijkse mensen als onderwerp voor zijn camera.
Begonnen op zijn dertiende, aangemoedigd door Alfred Steiglitz en Paul Strand vind je nu zijn collecties in het Metropolitan Museum of Art, Museum of Modern Art en in hetVictoria and Albert Museum.
Ondanks de museumtentoonstellingen bleef hij toch lang onbekend bij het grote publiek.

World-Trade-Center_-New-York_-1997

Greatly appreciated by fellow photographers and discerning collectors, the problem as photography critic Kelly Wise aptly states: “rarely is his work shown in breadth.” Which is precisely the purpose of his book Early Joys. Slowly a legend has blossomed about his early photographs (1947 – 1972) that has strongly influenced young photographers. Yet its true scope and depth has been only available to those fortunate enough to visit his print room.

Battery-Park_-New-York_-1979

There is a most stirring and perceptive Introduction by his teacher and lifelong friend, the famous French photographer Brassai (Stettner is the only photographer to be honored): “Stettner has always been fully conscious that the role of the photographer is not to turn away from all reference to reality, but on the contrary to express a profound experience with it.”

penn-girl

Mr. Stettner, a New Yorker, was a product of the ‘Photo League’ and its emphasis on socially conscious, documentary work, exemplified by members and supporters like Weegee, Berenice Abbott and Robert Frank.
“I have never been interested in photographs based solely on aesthetics, divorced from reality,” he wrote in his photo collection “Wisdom Cries Out in the Streets,” published in 1999. “I also doubt very much whether this is possible.”
While living in Paris after World War II, he also found inspiration in a new wave of French photographers, including Robert Doisneau, Brassaï and Henri Cartier-Bresson, whose outlook seemed to dovetail with the league’s. (William Grimes NY Times)

(Hieronder Christmas Eve 1950)

louis-stettner-christmas-eve-1950

He began studying photographs at the print room of the Metropolitan Museum of Art and observing, through the camera’s lens, the streets around him. New York was his subject, the place he described as “a city I love, a city that forgives nothing but accepts everyone — a place of a thousand varied moods and vistas, of countless faces in a moving crowd, each one silently talking to you.” (ibidem)

louis-stettner-american-street-photographerr-07

Stettner’s elaborate shrug is typical of the masters of his form and kind. Photographers tend, vocationally, to understate the intellectual preparation necessary to their work, as other visual artists tend to overstate theirs. The myth of accident – I was there, that’s what I saw, you would have seen the same – remains essential to the form, in part because the element of serendipity really is essential to its beauty: if we try to make photographs too artful, we miss what makes them art. (Adam Gopnik)

20161015stettner-obit-slide-K6XI-superJumbo

Terwijl nu iedereen te beginnen met de lagere school-kinderen minstens één camera op zak heeft, vraag je je af of er van het dagelijkse leven nog foto’s overblijven die niet ontsierd worden door het gezicht van de selfie-fotograaf.
(Voor het tegendeel verwijs ik je graag naar het ‘dagboek’ van Luc Dewaele)
https://lucdewaele.com

20161015stettner-obit-slide-NLP2-superJumbo

Het ogen-blik in elke foto vastgehouden mag zich blijven uitstrekken voor al de ogen die er  later hun blik op richten, en dank zij de kunde van de fotograaf de ruimte herkennen, alsof ze ooit de onze was, en voortaan inderdaad van ons geworden is en zal blijven.

Ons lot aan elkaar verbonden, waar we ook ter wereld verblijven.

20161015stettner-obit-slide-JZU5-superJumbo

(met Franse ondertiteling)

VANDAAG 83 JAAR GELEDEN WAS HET EEN MOEILIJKE DAG VOOR G. EASTMAN

george-eastman.jpg

‘Be it known that I, GEORGE EASTMAN, of Rochester, in the county of Monroe and State of New York, have invented certain new and useful Improvements in Cameras; and I do hereby declare the following to be a full, clear, and exact description of the same, reference being had to the accompanying drawings, forming a part of this specification, and to the figures and letters of reference marked thereon. ‘ (04/09/1888)

US388850-0.png

 

In 41 punten beschrijft de uitvinder van dit foto-apparaat, Georges Eastman, het patent  dat hem wereldberoemd zal maken.  ‘Duw op de knop, wij doen de rest.’
Hij noemt het een ‘Kodak’ want hij vond de letter K een mooie letter en experimenteerde met een aantal woorden die met een K begonnen en eindigden.
Vier jaar eerder, in 1884 had hij een patent op een nieuwe drager van beelden genomen:

 ‘I also made experiments by using paper as a temporary support and coating the Cellulose immediately upon the paper, and afterwards coating with the emulsion. I had no difficulty stripping the Cellulose from the paper, the cellulose adhered to the emulsion and separated from the paper.’

Voeg daarbij het patent op een rol waarrond de film werd opgedraaid.

Daardoor kwam fotografie in het bereik van meerdere mensen. In 1890 verschijnt de eerste camera, verkocht met filmrol en die ging $ 25 kosten omgerekend naar nu toch nog $ 640, een vijfhonderd euro. In 1900 echter verscheen de Brownie camera, kostprijs 1 dollar. (20 euro) Hij zou een voorbeeld zijn voor de talrijke ‘box-camera’s die tot in de zestiger jaren van de 20ste eeuw in menig huishouden dienst deden.

 

Kodak_Brownie_Flash_III.jpg

 

Op 14 maart 1932, nadat hij zijn testament had herschreven waarin hij zijn grote villa aan de stad Rochester naliet en $34 miljoen in hedendaagse dollars voor de universiteit van Rochester bestemde, gaf hij ook een aanzienlijke som aan de tandklinieken van de streek want geen kind in Rochester mocht met een slecht gebit blijven rondlopen. Zijn liefste nichtje Ellen kreeg een kleine 3,4 miljoen.
Hij schreef daarna een briefje:


To my friends,
My work is done.
Why wait?
GE


Hij ontgrendelde zijn revolver en schoot zichzelf in het hart, 74 jaar oud.
Net zoals zijn moeder leed hij aan een ruggemerg-aandoening die hem het lopen of staan vrijwel onmogelijk maakte en hem vreselijke pijn bezorgde.

‘God keep me from being like them (referring to family and friends who he had seen succumb to illness). Doesn’t it seem strange that the clearest minds I have ever known should be taken this way? That is the sad thing about illness.’

(In memoriam matris die met haar kleine box-camera ons leven vastlegde waardoor wij de verste herinneringen als kostbare schatten nog steeds kunnen koesteren.)

 

guido03004.jpg

 

http://graphics8.nytimes.com/bcvideo/1.0/iframe/embed.html?videoId=100000003538108&playerType=embed 

KALEIDOSCOPISCH DENKEN!

black and pink kaledio image

kaleidoscope-collage

Waarde vriend ex-patient,

Terwijl hier een opgezwollen stem Carmen aan ’t vermoorden is, wil ik je terugvoeren naar onze jonge jaren.

Herinner je een kaleidoscoop, (Carmen is gelukkig door een mooi trio vervangen), dat eenvoudige voorwerp dat met één handomdraai van het ene beeld naar het andere tuimelde terwijl de inhoud, enkele gekleurde steentjes, steeds dezelfden bleven.

Er zit zelfs een wiskundige kant aan vast als je bepaalde vormen onder ‘de fractalen’ kunt klasseren, maar ik wil het hebben over die ene handbeweging en steeds dezelfde kraaltjes.
Als ik dat soort denken toepas op je bedenkingen bij de foto’ s van Wei’ s werk en andere fotografen, dan kom je met die dezelfde eenvoudige handgreep weer bij totaal andere oplossingen uit, het flexibele denken ter ere.

De foto als monumentje, als schrijntje waarin je die schoonheid van de 1/60 seconde als een genezende zalf kunt uitmasseren in de verstijfde denkwijzen die we ter eigen veiligheid (denken we) bij het verloop der jaren wel eens durven aannemen.

Een andere functie is het aanvullen van je eigen (beperkt) geheugen.
Foto’s uit je kindertijd vullen je herinneringen aan, zelfs daar waar je zelf nog onbewust was en je nu als besnord mens nog moeilijk het gestoei op de schapenvacht voor de geest kunt halen.

Als jullie samen foto’s kijken, een geliefde bezigheid van de achtjarige kleine mus, hebben we het over de totaal onbekende tijden waarin haar grootouders nog klein waren en er duidelijk ook weer anderen de rol van grootouders vervulden.
Het historisch besef vindt een dankbare weg via dit ‘lichtprentjes’ kijken, en ik begrijp de dichter Gezelle goed als hij het heeft over zijn moeder waarvan helaas geen lichtdrukmaal is achtergebleven.

Ik wil je dus graag meenemen naar de mooie tentoonstelling in de Metropolitan, ‘Framing a century’ waarin tussen 1840 en 1940 grote fotografen hun kijk op de wereld hebben nagelaten

Dit maar in het besef waarop later weer anderen zullen kijken naar het beeld van de mooie jongen uit de 19de eeuw, bekeken door een jongen uit het begin van de 21ste eeuw.
En met één handomdraai zal de kijker de kaleidoscoop deze lang voorbije jongen vergelijken met zijn kindertijd.

Tot weldra.


Example (vi) Cabinet photograph outdoor portrait c.1900 of William Ernest Howard Billing (1888-1984) taken by his father W.R.Billing, whose name is on the mount. This is a black and white scan of a dark green personalised mount identical to (i) above. Reproduced with the permission of David Hurst.

UW PLAATS KENNEN EN ZE NIET VERLIEZEN (4)

Alle voorbeelden heb ik dicht bij huis gevonden.
Uit eigen collectie zoals dat zo mooi heet.

Het was ene DISDERI die zijn atelier had op de Boulevard des Italiens in Parijs die op het idee kwam foto’ s te maken in vorm van een ‘carte de visite’ (CDV).
Dat waren goedkope afdrukken die je op een kartonnetje plakte en makkelijk kon verspreiden.

Het succes had twee kanten.
Enerzijds werden de foto’ s van beroemde tijdgenoten verspreid en verzameld (links in beeld) en anderzijds kon je je eigen foto voor bijna geen geld laten maken in veelvoud zodat de familie-albums van jouw beeltenis werden voorzien.( rechts)

Beard, een voormalige kolenmarchand, opende in Londen de eerste fotostudio in 1841, maar zijn concurrent Claudet had het meer op personen van aanzien voorzien en mocht zelfs Queen Victoria en nazaten in beeld brengen.

Hij maakte vooral stereoscopische afbeeldingen: dubbele foto’s zoals later de viewmaster-plaatjes, zodat er via een kijker een gevoel van diepte ontstond.

Zo had in 1858 de London Stereoscopic company zo’n 100.000 beelden in stock, landschappen, monumenten, mensen, beroepen, kortom de hele zooi van wat het oog kon waarnemen werd nog eens stereoscopisch overgedaan.

Uit de afdeling “Comic and Groupes’ zie je volgend huiselijk tafereeltje.

stereo

Iedere Victoriaanse familie had zijn eigen kijker, en het spreekt vanzelf dat ook de afdeling ‘adults’ en dies meer erg in trek was. (als de kinderen slapen waren)

dyn005_original_600_450_jpeg_20344_0eca4f0ea020afbe46658c7263c98131

Victoriaanser kon niet: de wereld bekijken via de dubbele prentjes.
Maar tegelijkertijd was het een stap naar voren in weer eens in dubbele richting (jaja, alles was dubbel, enigmatisch maar waar.)

Iemand schreef dat die foto’ s van jezelf op de CDV een oefening in sociale demarcatie waren voor de Victorianen.

Ze konden er hun sociale positie in de maatschappij mee zichtbaar maken, en herkenden duidelijk hun plaats en die van de anderen.

Die ‘anderen’, dat waren meestal de hogeren in rang, de regerenden, adelijken, wetenschappers, theater- operalieden, enz.
Dat was de andere kant van de spreekwoordelijke medaille.

J.E. Mayal, een Amerikaan die zich in Londen vestigde (Regent street, 224), bracht een heuse “cartomania’ op gang rond de jaren 1860.

Van de prinses van Wales met haar baby werden zo maar eens eventjes 300.000 copies verspreid, en de Queen had haar eigen foto- en ontwikkelstudio in Windsor Castle.

Je eigen beeld “an eel-pie and your likeness for sixpence’ en de fascinatie van diegenen die werkelijk ‘in de picture’ stonden, het duidde de Britse zin voor hiërarchie aan, en daar voelden de meeste Engelsen zich veilig bij.

Victoria werd de eerste koningin die meer gefotografeerd dan geschilderd werd.

Maar nu komen we terug bij die “angst”, dat not so happy-gevoel waar we ons verhaal mee begonnen.

Wat immers kon er een einde maken aan dat vaste wereldbeeld, die hiërarchie?
De voorbeelden waren legio.

In Europa braken grote revoluties uit in 1830 en 1848, en als de Britten nu ergens bang voor waren, dan was het inderdaad voor zo’n soort ‘revolutie’ waarin vooral het privé-bezit zou worden aangetast en niemand nog wist waar hij/zij stond of lag.

Burke’ s “Reflections on the French Revolution” van 1790, Southey’ s “Collequies on the Progress and Prospects of Society” van 1829 en Carlyle’ s “French Revolution” van 1837, tot zelfs Charles Dickens “Tale of Two Cities” van 1859 hadden het over die diepe angst voor een omwenteling via een revolutie.

Iedereen gelijk, je mocht er niet denken!

dyn005_original_362_397_jpeg_20344_423bab6b6790c30c72a0c525f1cee17b


DE ONTDEKKING VAN DE FOTOGRAFIE (3)

dyn001_original_512_359_jpeg_20344_8b6c8bb3a73c795f0c17b723217e625d

Met enig dedain zadelde ik de Duitsers met vergaande mythomanieën op terwijl ik de Engelsen als moederloze reizigers klasseerde, en daarmee bewees ik inderdaad mijn tekort aan nuances en gaf ik toe aan halve waarheden die altijd leugens blijken te zijn.

Want terwijl ik dit schrijf staan koene Engelse ridders uit diezelfde Duitse Gründerzeit zich af te vragen wat ze in de 19de eeuw komen doen, en laat ze dan nog getekend zijn door een vrouw, Elizabeth Rigby, oftewel vanaf 1849 lady Easterlake, eens ze met de schilder Easterlake is gehuwd.

dyn001_original_361_512_jpeg_20344_6152dd4b84ece7cf3e79586a972c8e1e

Deze merkwaardige vrouw zag het licht in Norwich, 1809, begon in de twintiger jaren te tekenen en te schilderen en trok als single naar Sint Petersburg en vandaar naar Letland waar ze haar zus ging bezoeken.

Meteen bleek ze ook een vaardige pen te hebben , ze schreef “Letters from the Baltic”, en in 1846 “Livonian Tales”, en ook uitvoerige literaire besprekingen (over Bronte’s werk bv.) waren haar niet vreemd.

Pen en penseel.

dyn001_original_512_367_jpeg_20344_eb889089b4ff51a431c7899ab06729fa

Easterlake was een beminnelijke echtgenoot, een aardige schilder, technisch heel knap, maar het ontbrak hem aan spirit, aan creativiteit.
Zijn beelden hebben alles wat ze moeten hebben, en zijn in hoge mate mooi gecomponeerd, maar het onverwachte, het vragende blijft achterwege.

Soms denk ik dat hij nog in de achttiende eeuw is gebleven, maar wat te zeggen van al die minnestrelen en Romeinse prenten waarmee Engeland wordt overspoeld?

Dromen van een onbestaande wereld.
Het hoort bij het prentje van een industriële explosie, dat heimwee, of zoals Schubert enkele dagen voor zijn dood zuchtte: ‘Er is geen plaats meer voor mij op deze wereld’, en het woord unheimlich zou hier zeker op zijn plaats zijn.

Het heimwee naar de zogenaamde zuiverheid.
Wat Rafaël (een notoire vrouwenloper overigens) kon uitdrukken, dat heimwee leven inblazen door een nieuwe mytholgie, een innerlijke mythologie te creëeren waarvan het decor aan de geschiedenis werd ontleend, maar de spelers de verdwaalde zielen van het nieuwe industriële Engeland waren.

Mevrouw Rigby, alias lady Easterlake stond erbij, keek ernaar en gaf het leven in haar werk.
Tot ze het nieuwe medium ‘fotografie’ ontdekte.

Ze schrijft het zelf in het aprilnummer van de LONDON QUATERLY REVIEW van 1857:

dyn001_original_362_481_jpeg_20344_bfd53371f60bc505e9e9d0e4c9e1be54

‘It is now more than fifteen years ago that specimens of a new and mysterious art were first exhibited to our wondering gaze.
They consisted of a few heads of elderly gentlemen executed in a bistre-like colour upon paper. The heads were not above an inch long, they were little more than patches of broad light and shade, they showed no attempt to idealise or soften the harshnesses and accidents of a rather rugged style of physiognomy–on the contrary, the eyes were decidedly contracted, the mouths expanded, and the lines and wrinkles intensified.

Nevertheless we examined them with the keenest admiration, and felt that the spirit of Rembrandt had revived.

Before that time little was the existence of a power, availing itself of the eye of the sun both to discern and to execute, suspected by the world–still less that it had long lain the unclaimed and unnamed legacy of our own Sir Humphry Davy.

Since then photography has become a household word and a household want; is used alike by art and science, by love, business, and justice; is found in the most sumptuous saloon, and in the dingiest attic–in the solitude of the Highland cottage, and in the glare of the London gin-palace in the pocket of the detective, in the cell of the convict, in the folio of the painter and architect, among the papers and patterns of the millowner and manufacturer, and on the cold brave breast on the battle-field.’

Deze mevrouw heeft stijl!
En het Engelse ‘household’ blijkt erg ruim te zijn als ik haar beschrijving lees waarin ze de plaatsen beschrijft waar de fotografie haar terrein heeft gevonden.

We zien haar trouwens hier op beide calotypes poseren, want ze speelde graag en vaak voor model voor David Hill en Robert Adamson.
In 1857 schreef ze een essay over de relatie tussen fotografie en kunst.

dyn001_original_313_360_jpeg_20344_63fed95c4d170ec610f18a97ec354ed3

En wie Engelse vroege fotografie zegt, mag de naam van alweer een vrouw niet vergeten: Juffer Julia Margaret Pattie, een van de zeven dochters van een gegoede Britse familie, in India gestationeerd, huwde met ene Charles Hay CAMERON, eigenaar van een koffieplantage in Ceylon.

After settling in Freshwater on the Isle of Wight Cameron began her career in photography using a camera given to her by her daughter in 1863.
Regarded by some as one of the greatest portraitists in the history of photography, although her portraits of famous men comprise only a small part of her total output during the fifteen years she practiced photography.

En dat blijkt al dadelijk als je de foto hieronder bekijkt.

dyn001_original_388_480_jpeg_20344_9a739467082a4c3c1471713d9cfac7aa

Valt je ook de houding op van de modellen?
Is het toevallig weer net diezelfde ‘vermoeide’ bijna ziekelijke houding?
Of lag het aan de techniek waarbij stilzitten nog raadzaam was?

En ontwijk ik hiermee nog altijd de oorzaken van die vermeende angsten en ziele-moeheid?
Neen, neen, de stukjes gaan alvast op hun plaats vallen.

We zullen op zoek gaan naar het wonderlijke verschijnsel van de ‘cartes de visites’ (CDV) die zich vanaf 1860 over gans Engeland en daarna over Europa gaan verspreiden (de uitvinder ervan was trouwens een Franse, Parijse fotograaf) en die afbeeldingen van beroemde mensen tot een waar verzamelobject maakten.

Een volk met idolen is altijd een volk dat zekerheden mist, of niet soms?

dyn001_original_328_480_jpeg_20344_f207573a1425122e5bba9dcd61c09f6b