672_1094379415

Beste Theodore Silverstein,

Natuurlijk deel ik de gevoelens die de paarse luchten bij jou hebben opgeroepen, althans ze zijn geen tegengestelde aan hetgeen ik probeer duidelijk te maken.
Willen we wetenschap bedrijven dan is deelname aan dat zogezegde leven vaak een hindernis.
Het gaat over objecten, objectiviteit terwijl onze emoties, hoe kostbaar ook, erg subjectief zijn en dus voortdurend het waarnemen in de weg kunnen staan.
Ik geef toe dat de totale objectivering niet mogelijk is, we blijven tenslotte mensen, maar als we het over wiskunde hebben of beschrijvende meetkunde dan spreken we over de geobjectiveerde werkelijkheid.
Op zichzelf zijn de driehoeken ook niet zichtbaar, kunnen we eeuwig evenwijdigen niet waarnemen, maar deze objectiviering maakt het juist mogelijk om in de wel waarneembare wereld algemeeen geldende wetten te ontdekken, te beproeven en te formuleren.

Ik stuur je hierbij een mooie rode engel.
Hij is uit hezelfde brein ontsproten als de mooie woorden over de paarse luchten, en ze zijn beide op zichzelf werkelijkheden omdat wij ze bedacht of/en ervaren hebben.
Al hebben we geen engelen waargenomen, het geloof erin volstaat vaak om hun zogenaamde helende of beschermende werking te bevestigen.
Maar geloof is net zoals schoonheidservaringen, een chemisch proces en dus in formules te vatten. Al lijken deze chemische processen ver van paarse luchten en engelen verwijderd te zijn, hun objectiverende werking bevrijdt ons van wanen en angsten, sterkt ons in de zoektocht naar de ultieme formule die een verklaring voor alle wetmatigheden zal zijn.

In feite benaderen we elkaar maar gebruiken we vaak andere woorden, denk je niet?

Uw psychiater en vriend,
G. Dumortier