800px-Grantchester2

Laten we door de brievenbus van het verleden kijken.
Dit is Granchester, zo’n drie kilometer van Cambridge.

Daar woont Louis Glehn, professeur Français aan de Perse school.
Marc Allégret zal er onderkomen en begeleiding vinden, begeleiding om de gewone lessen aan het college te kunnen volgen.

Door de vele verplaatsingen en bezoeken wordt het een acrobatisch organiseren, maar Marc’s merkwaardige aanpassingsvermogen (et son culot naturel) laten hem snel het Engels eigen maken.

‘Moins perfectioniste que Gide, il y sera plus vite à l’aise.’, aldus Billard.

Vreemd dat Billard met geeen woord rept over de ‘The Granchester’ group die er sinds 1909 in het Orchard house zich had gevestigd.

dyn009_original_448_310_jpeg_20344_82a4fd21c9069d745a0983e0e641a5ac

‘From 1909, when Brooke moved into Orchard House, to 1914, when the First World War began, the Orchard, with its wooden Tea Pavilion, which still stands to this day, provided a backdrop to a very remarkable group of friends – Rupert Brooke (a poet), Russell and Wittgenstein (philosophers), Forster and Virginia Woolf (novelists), Keynes (an economist), and Augustus John (an artist). It was an idyllic period. The world had been relatively at peace for nearly a hundred years, since Waterloo. It was an age of relaxed elegance – energetic and optimistic. An age of 25-mile-a-day walking tours, sleeping under canvas and picnicking on the grass.’

Natuurlijk, in 1918 is die poëzie verstoord door de bijna voorbije eerste wereldoorlog. Brooke is in 1915 gesneuveld.)
En we zien er wel de naam van Keynes waarover we eerder praatten, waarover Russel schreef:

“Keynes’s intellect was the sharpest and clearest that I have ever known. When I argued with him, I felt that I took my life in my hands, and I seldom emerged without feeling something of a fool. I was sometimes inclined to feel that so much cleverness must be incompatible with depth, but I do not think this feeling was justified.”

Een streek dus die voor grote geesten wel duidelijk inspirerend was.
(Op dit ogenblik woont er prof. Stephen Hawking!)

Rupert Brooke schreef een aantal gedichten over Grantchester, en eentje ‘The soldier’ verbindt deze plaats met de grote oorlog.

If I should die, think only this of me:
That there’s some corner of a foreign field
That is for ever England. There shall be
In that rich earth a richer dust concealed;
A dust whom England bore, shaped, made aware,
Gave, once, her flowers to love, her ways to roam,
A body of England’s, breathing English air,
Washed by the rivers, blest by suns of home.

And think, this heart, all evil shed away,
A pulse in the eternal mind, no less
Gives somewhere back the thoughts by England given;
Her sights and sounds; dreams happy as her day;
And laughter, learnt of friends; and gentleness,
In hearts at peace, under an English heaven.

dyn009_original_448_300_jpeg_20344_55d806fdf1f2d0c1cf9cf46a751df857

Het is een zijsprong, ik weet het, maar ik kan de verbindingen tussen landschap en de ontwikkeling van mensbeelden niet ontkennen.

Steeds weer, zoals Brooke dat zo prachtig beschrijft, neem je in je hart en in je aanwezigheid iets mee van de plaats waar je hebt geleefd.
En dat ‘foreign field’ was dan weer een zeer gekende streek, Flanders fields, zodat ook deze verbinding even mag belicht zijn.

Onder die ‘Engelse hemel’ laat Marc het niet aan zijn jong hart komen.
Hij is vlug thuis bij de Strachey’ s en hij wordt…

‘…la coqueluche du Cambridge non conformiste.’