BEELDEN EN BOEMANNEN

 

dyn008_original_466_311_jpeg_20344_6dd6629dbaf561516e53960a8b91f732

Grote hedendaagse kunstenaars zoals Beuys of in dit geval de Koreaan Nam June Paik (1932-2006) begrijpen dadelijk elkaars taal.
Samenwerking met John Cage, Stockhausen en Fluxus lagen dan ook voor de hand. Al heel vroeg was hij met de kreet ‘The medium is the medium’ (and not the message) bezig met de fysische kant van het medium: verkleuringen en vervormingen in het televisiebeeld door het gebruik van electromagneten samen met Charlotte Moorman. (1963!)

 

Wellicht ken je zijn intussen befaamd geworden televisiebed terwijl Atilla, de Hun aan de andere kant een combinatie is van beelden, petroleum en snelheid.

Boven zie je ‘The Watchdog’ en  ‘The reclining Buddha’.
Die rustende boeddha (in feite een stervende boeddha) is de enige boeddha die overigens lacht, en je vindt deze afbeeldingen vooral in Thailand.
We hebben een mooi houten exemplaar in oogbereik zodat hij in ogenblikken van wanhoop en vreugde telkens weer door zijn stille glimlach je op het belangrijkste wijst: laat los, zoals ik gisteren mijn gestorven vader hoorde zeggen.

‘Vasthouden aan woede is als het grijpen van een gloeiende kool om die naar een ander te gooien; jij bent degene die je brandt.’

Om bij de echte boeddha te blijven met deze uitspraak, (het was immers ook mijn bijnaam op de kostschool omdat ik niet graag aan sport deed, theater schreef en er blekerig uitzag) ze is zo helder dat ze recht in je trillend hart kruipt.

Omgeven door watchdogs en schermen waarop ongevraagd je huis prijkt, een ongeletterde enkele beelden uit de 10.000 beelden van mijn blog haalt om op mijn geaardheid te wijzen, een gebeten krant laat doorklikken naar je winkel op internet zodat ik aankopen helemaal kan vergeten (koop niet bij joden) en een redacteur uit de onverantwoorde kwaliteitskrant tussen de 5000 bijdragen er het enige uitpikt dat expliciet naar het onderwerp verwijst terwijl een grote afwzigheid boven je hoofd hangt, terwijl je al zes jaar je onder de mensen begeeft en ik soms 2-3 keer per maand de stad inga, meestal met kleinkind en je dan nog iemand de daver op het lijf zou jagen, het zijn enkele elementen die me wel eens naar de gloeiende kool doen verlangen.

dyn008_original_480_320_jpeg__faf36ac195bdb9187dc897c79420f593

Maar dan is daar die lachende, die stervende wijze die mijn gedoe met die eeuwige glimlach beantwoordt, en zoals Eleaonor Roosevelt zo mooi zei:

‘Zonder jouw instemming kan niemand ervoor zorgen dat je je minderwaardig voelt.’

Maar Beuys Voice zegt dan met de woorden van een Griekse wijze, de aloude en eeuwig jonge Aristoteles:

‘Om kwaad te zijn op de juiste persoon in de juiste mate en op het juiste moment en met de juiste bedoeling en op de juiste manier -dat valt niet mee.’

In het houten kooitje van Joseph knikt mijn arme Zelf instemmend.
Aan de andere kant beschouwt de Boeddha zichzelf, ‘Enlightement compressed’

Het is een lang en geduldig proces, vergeven en vergeven worden.
Toch is dit de enige uitweg uit de schijnwaarheid: spreek, en uw mond gaat open, zei mijn grootvader.

dyn002_original_307_459_jpeg__3fe37e4d83d903f1fbe238f321d6e211

De hevige geur van de blauwe regen waarvan de druppels in de vijver vallen, de uitgebloeide seringen, de ontluikende liguster, ‘laat je niet bang maken, ook niet van jezelf’, om deze spreukenrijke bijdrage met één van mijn zalige grootmoeders te beëindigen.