HET GEHEIM VAN DE DOOS

Of het nu geschenken zijn, of schatten, herinneringen of nutteloze voorwerpen, ze kunnen allemaal bewaard worden in een doos, een pakje.

Als kind liet ik pakjes zo lang mogelijk dicht.  Het inpakken van zo’n pakje, met vaak een fraaie dubbele plooi over heel de lengte, het fréle touwtje of strikje, het zag er allemaal zo breekbaar mooi uit dat in mijn kinderogen het pakje belangrijker was dan de onbekende inhoud.

De mogelijkheid dat er in het pakje ‘alles’ kon zitten, kon ik niet laten verpesten door de uiteindelijke bepaling van ‘dit is het, en ook maar dit’, hoe mooi ‘dit’ dan ook mocht geweest zijn.

2594499232.2

Het wonder zit hem nog altijd in de mogelijkheid dat het ene een representatie is voor al het andere, dat het gedefinieerde nog net voor zijn ontdekking ook al het andere ongedefinieerde kan zijn.

Dat is ook de reden dat loterijen en kansspelen zo’n succes hebben.  Je kunt met de meest nuchtere logica voor iemand de kansen berekenen die vrijwel nul zijn, die 1 op 1 miljoen kunnen bedragen, of erger nog, maar door het feit dat het ongedefinieerde zijn magie blijft behouden, dat het kinderlijke ‘je weet maar nooit’ bovenkomt, is de ratio verloren.

Oosterlingen hebben daarin een stapje voor.  De leegte is op zichzelf een waardevolle plaats.  Zonder leegte kun je niets vullen, kun je geen nieuwe gedachten of emoties plaats geven. Wij passen de leegte toe op onze interieurs niet omdat we daardoor nieuwe dingen zouden ontdekken, maar uit angst de ordening te verstoren, het patroon te doorbreken. Leegte als statussymbool.

Laat je dus eens vullen met herinneringen die de brug tussen onze en de verleden tijd maken.