3232527326

Mijn vriend, de koning

Als koning had hij één onderdaan en zijn eigen nabijheid.
De onderdaan was hijzelf.
De nabijheid was ook van hem.
Niet dat hij meester was van de nabijheid.
Of baas over zichzelf.
Dat is een ouderwetse opvatting van koning zijn.

Een koning ben je
als je telkens weer jezelf kunt uitvinden.
Door dat uitvinden ontstaan allerlei vormen van nabijheid.
Bezit staat meestal dat uitvinden in de weg.
Nabijheid heeft ook ruimte nodig.  
Denkruimte om te beginnen.

Koning zijn
stelt verder niets voor.
Net zo makkelijk had hij zichzelf herder of zetelbekleder kunnen noemen.
Een herder hoedt.
Een bekleder maakt het zitten aangenaam.
Hij vond graag zichzelf uit.
Maar om zichzelf niet verloren te leggen
was het makkelijk koning te zijn.
Het stond niet op zijn naamkaartje.
Hij was het gewoon,
en dan moet je dat niet meer op een kaartje zetten
tenzij je wel heel vergeetachtig bent.

1003306748
Liep hij de trappen op naar zijn werkkamer
dan zei hij luidop: de koning.
Er begonnen dadelijk trompetten te spelen
en hij knikte minzaam links en rechts.
Eens de deur van zijn kamer dicht was,
werd hij weer een gewoon mens.
Het publiek houdt van koningen die gewone mensen kunnen zijn.

Ik wist dadelijk dat hij een koning was.
Niet alleen had hij er de leeftijd voor, maar ook de minzaamheid
waarmee de vooravond uit de dag glijdt en zich
beetje bij beetje in avonddonker kleedt.
Prinsen die ik ken dragen het morgenlicht in hun ogen,
honing en melk nog voor het rauwe van de schooltijd.
Zij rapen de dag op terwijl mijn vriend, de koning hem neerlegt
zoals een moeder een kindje in de wieg legt, of bloemen giet
na een te warme dag en de tuin naar koelte begint te ruiken
net voor de eerste sterren verschijnen en je met vrienden
onder de bomen een glas Falernische wijn drinkt, of je je geliefde
kust terwijl ze het woord ‘roos’ zegt, waarbij lippen graag een kus ontvangen.
(probeer het nog vandaag ook al regende het, bij het open raam hoor je muziek
en roepen kinderen die de slaap niet kunnen vatten
 terwijl beekjes in de diepe riolen wegstromen.)

103057843

Oei, zeg je, nu ben je toch wel een beetje afgedwaald.  

Neen, goede lezer-luisteraar, dat is nu net wat je met een vriend als koning meemaakt.
Hij opent geheimen zonder dat je er erg in hebt.
Hij maakt zichtbaar wat je al jaren niet meer zag.
Hoe lang is het geleden dat je naar de regen luisterde of iemand kuste die ‘roos’ zei?

Ook de koning weet het,
het is niet van de tijd -je zou hier gescheurde zielen en ontdaan gejammer moeten horen.
Gezucht, gezeik, sympathiek misprijzen, stoer wegslikken en uitgebeend ge-google,
slachtafval of het kraken van nekwervels.

-roos-roos-roos, een wijf met roos in d’r ongewassen haar,-
-mijn moeder mikte mij in de wieg waarin de kat net had gejongd.-
-als het regent, stinken de slecht onderhouden riolen naar stront.-

Maar…hij glimlacht.
De glimlach van het machteloze.

De prinsen en prinsessen komen terug van school.

(de kunstwerken zijn van Mark Kostabi (1960) die oa. voor Guns ‘N’ Roses -Use Your Illusion- een cover ontwierp.)