IMG_7130.jpg

 

Lieve Cecilia,

Een jaar lang staan ze aan de deur.  De personages. In de eerste ontwerpen van ‘Spiritus’ bewogen ze zich nog ongemakkelijk. Je hoort ze wel praten, maar kunnen ze ook kreunen, of een zin beginnen die blijft hangen in de onzekerheid van het moment?  
Hebben we nu duidelijk met soixante huitards te maken, in de negentiende eeuw waren het bijvoorbeeld de quarante huitards (1848) die (tevergeefs) aan de deuren rammelden.

Er is de ‘Geest’ (spiritus) die in de gedaante van een duif carièrre heeft gemaakt.  Hij (erg genoeg is hij mannelijk in het Nederlands) overspant het verhaal van de generaties. Tegelijkertijd het voorwerp van zweverige en kleverige ideologieën is hij de exponent van wat ons zou inspireren. De adem. Maar ook aanwezig in het woord ‘luchtig’, een idee dat ik in deze vroege zomermorgen wilde onderzoeken. Het ‘luchtige’. ‘A la légère’, niet frivool maar ‘le coeur léger’.
Het gaat dan om het niet compacte, er kan nog lucht in het gebak, een idee, kledij. De kunst van het luchtige hart is niet te vinden in een gebrek aan ernst maar aan extra plaats voor adem. (aeré)
Figuurlijk: traiter quelque chose par-dessus la jambe, survoler quelque chose.

Aero_Woods.jpg

Dat ‘er overheen vliegen’ beschouwen wij te vlug als het blind zijn voor de belangrijke elementen waar het door het ‘luchtige’ perspectief ook voor een dynamiek zorgt die net zoals de vlucht van een duif de essentie herleid tot het vinden van een weg naar huis zonder in de details van de onderliggende wereld te verdwalen. Een luchtigheid in de echte betekenis van het woord: gevuld met lucht. Dat is de adem, maar ook de afstand van het ‘opgeblazene’, of dat van (pseudo)-wetenschappelijke of van twieterige aard is laten we in het midden.

Mysteries hebben met diepte te doen: Alice valt door de diepte in Wonderland, (de hoogte is haar vertrekpunt, niet het doel), tenzij deze de weg, de route verduidelijkt of zoals mijn spreekwoordelijke grootmoeder zei: ge moet alles van op een zekere hoogte bekijken. De duik in de diepte om thuis te komen is er het eindpunt van. Wij proberen te veel ‘hoogte’ te bereiken als eindpunt, terwijl de essentie om diepte schreeuwt vanuit het wezen dat we (maar) zijn.

De Geest is dus ge-aard. Vanuit de geaardheid waait hij waar hij wil. Hij ontkent het ‘wezen’ niet dat de basis is voor het wezenlijke. Nu hebben wij een superman-beeld geprojecteerd, een moraliteit vanuit de hoogste regionen daar waar het wezen van ieder levende aanwezigheid vanuit de wortels groeit en uitwaaiert. Het wezen van het kapitalisme, maar ook van het communisme (ieder -isme dus) spiegelt zich alleen maar aan de wereld maar projecteert die spiegelingen als bereikbare werkelijkheden. De algemeenheid van elke boven-menselijke moraal of ideologie vergt offers waarin de menselijkheid net ten onder gaat.  De geschiedenis barst letterlijk van de bewijzen.

ME0000058648_3.JPG

De vurige tongen die mensen in alle talen laten spreken komen uit de spreker, niet van boven.  De mens vindt de moed om de gordijnen open te trekken, hij ervaart een evenwicht tussen de beperking en de mogelijke verdieping van zijn geaardheid in een verbinding of verbindingen met  andere ge-aarden. Dat daarbij de luchtigheid de voeten op de grond kan houden hoeft niet verder bewezen te worden.

Ik heb een gietijzeren duif in mijn collectie.  Geen groot kunstwerk maar aardig als behoeder van losliggend papier bij de kunstmatige wind van een ventilator. Ze steunt op haar staart. Lief hé. De gevleugelde geest die zou omvallen zonder staartveren. Toch hebben we samen kleine reizen gemaakt in de diepten van de verbeelding.
De spiritus met de zwaarte van metaal verbeeld wiekt vaak hoog boven dit huis.  Ik zit zelfs op zijn rug. Mijn creator spiritus. In enkele seconden zijn we in Berlijn.

 

PB200007.jpg