Coucou_de_malines.jpg


Ik heb iets voor jou, zei de vos.
De kip, veilig achter een dubbele laag gaas schudde meewarig haar kop.
Trap ik niet in, vos.
Kijken kost niets, kip.
Hij rolde een groot ganzenei met zijn snuit tot aan de draad.
De kip, een mechelse koekoek, bekeek het ei, ging op haar bepluimde poten staan en vergeleek het net gelegde met het aangebrachte ei.
Wel een verschil, nietwaar kip? Als je even geduld hebt graaf ik met mijn snuit een holletje onder de draad, net genoeg voor dit flinke ei.
Wat moet ik met zo’n kanjer, vos?
Daar ga jij op zitten kakelen terwijl ik jouw ei ver van het gedoe hier consumeer.
De Mechelse dacht een volle minuut na.
Dit mooie maar toch eerder kleine ei voor dat grote…
Ganzenei, vulde de vos aan.
Ganzenei, herhaalde de kip.
Je zult me niet geloven, kip, maar dat goudhalzige van jou, dat zilveren wit…
Zilverkoekoek, vos. Niet mijn soort. En goudhalzig, ik mag er niet aan denken.
Natuurlijk niet, dat is het net.
Colombia, zegt de mensvrouw. Ik ben een Mechelse koekoek in de zeldzame  vrijwel verdwenen wit – zwarte Colombia-kleur.
Colombia! Hoor ik daarin geen gelijkenis met een edele rasduif?
Oneerbiedigen hadden het over een ‘Brussels’ kieken als ze over de Mechelsen spraken.
De vos liet een afkeurend gesis horen.
Mevrouw, als vos weet ik wat er in de wereld te koop is. Uw eerder forse gestalte past beter bij dit grote ei. Vandaar.
Van waar, vos?
Euh…als ik zo vrij mag zijn, van de kant van de liefde of als dat nog een duistere kant is wil ik het ook bij waardering houden.
Wij Mechelsen zijn een rustig ras, vos, maar verwar gemoedsrust niet met domheid.
Ik zou niet durven, mevrouw Colombia.
Geef toe, een vos die het voor een kip heeft.
Een Mechselse koekoek, mevrouw. Ik heb smaak. Ik bedoel…
Hij duwde met zijn snuit de mulle grond weg en rolde het ei de ren in.
Als u zo goed wil zijn, mevrouw.
De Mechelse snavelde haar  kippenei naar de vossenkant.
Ga vlug op dit grote ei zitten en begin te kakelen, ik smul van dit heerlijk eigen-huis product, mevrouw. Morgen breng ik weer zo’n ganzenei, passend bij uw stevige gestalte die zo treffend de naam Colombia verdient. Prettige avond nog en dankuwel voor dit kunstwerkje.
De kip begreep er niets van. Het was uiteraard een prettig gevoel dat grote ganzenei onder haar te voelen. Ze kon zich de verbazing van de mensvrouw voorstellen. Haar Mechelse koekoek die plotseling extra grote eieren begon te leggen. Had de vos ingezien dat bij een zeldzame kip van haar soort ook een bijzonder legsel hoorde? Een vos kent de wereld, dat was waar.
Ze zette haar goed bespierde borst rechtop en begon zo luid te kakelen dat de duiven op het dak van het schuurtje verschrikt opvlogen.

Na de vierde dag kwam de voorzitter van de Vereniging ter promotie van Belgische Neerhofdieren uit Glabbeek-Zuurbeemde zelf kijken.
Ik denk dat u ons in het ootje neemt, mevrouwtje, zei de goedlachse man. Dit zijn duidelijk ganzeneieren.
Dat wist ze zelf ook zonder het advies van de voorzitter, antwoordde ze.
Al was ze een eind in de zeventig, ze vertoonde geen spatje ouderdomskwaal, noch was ze zo op de vereniging ter Promotie van Belgische Neerhofdieren gebeten dat ze met deze gebeurtenis hen voor schut wou zetten. Ze betaalde elk jaar trouw vijf euro lidgeld en las op de computer het driemaandelijks digitaal clubblad.  Meer nog, dank zij het VPBN had ze zich deze Mechelse koekoek aangeschaft, fier op een inlands pluimveeras dat tot vier dagen geleden alleen maar voor rust en een dagelijks morgeneitje had gezorgd.
En of er misschien een chagrijnige gebuur of familielid voor deze grap verantwoordelijk kon zijn, wilde de voorzitter weten.
De dichtbijzijnde verplaatste zich in een electrische rolstoel en zong met haar in het kerkkoor. Ze deed de was en de plas voor hem en hun relatie kon een voorbeeld voor de stroeve egoistische wereld zijn. Familieleden beperkten zich tot enkele neven die in Den Haan aan zee een minigolf uitbaatten en haar elk jaar voor een weekje frisse lucht uitnodigden maar zelfs met kerst en nieuwjaar ter plekke bleven.
De secretaris van het VPBN dacht aan een camera, zo’n ding dat in het televisieprogramma ‘dieren in nesten’ dienst deed om ongenode of ongeziene gasten te spotten.
Het ding werd op het kippennest gericht en zou elk bedrog uitsluiten.

Infinity_2.jpg
De verbazing van het voltallige bestuur en eigenares was groot. Een heuse vos die een kippenei van de Mechelse ruilde voor een ganzenei.
Een pluimvee-specialist, bioloog en zelfs een kippen-kunstenaar werden opgetrommeld om dit tafereel te bekijken.
Er werd besloten dit verschijnsel voorlopig geheim te houden tot verschillende universiteiten de aspecten van deze vreemde collaboratie grondig hadden onderzocht.
Om de Mechselse te beschermen werd ze opgenomen in de nabije collectie van de kunstenaar waar ze op zijn artistiek erf vrij kon rondscharrelen.
Het duurde enkele dagen voor de vos ontdekte waar de Mechelse verbleef. Toen hij op een nacht het artistieke hok binnensloop was er paniek.  De Mechelse stelde haar mede-kunstgenoten gerust. Deze vos kon je haar beste vriend noemen.  Zijn gevreesde driften had hij met bewondering en vurige kippenliefde omgeturnd tot dienstbaar gedrag.  Hij leverde haar het ei dat haar status vereiste.

De ravage was enorm, schreven de kranten. Vijftien artistieken waren tot kip-zonder-kop herleid. Van een tiental werd geen spoor teruggevonden. Hier was meer dan één vos aan het moordend werk geweest.
De opname verdween in stoffige archieven. Iedereen begreep dat het exemplaar op Youtube een handige montage zou zijn.
De eigenares was intussen rijkelijk vergoed en kocht haar bio-eieren in de supermarkt.
Mocht er al een zedenles aan dit verhaal kleven dan kon tevredenheid met het eigen legsel mogelijk de goede richting aanduiden. Er als de kippen bij zijn, blijkt meer dan één betekenis te hebben.
Een oud gezegde wil ik de aandachtige lezer niet onthouden: de vos groet dan alleen de heg wanneer hij in de tuin wil.
Let op voor pluimstrijkers, kind.

ganzei1_0-640x478.jpg