chateau-d-armentieres-aisne_c.jpg

In de voorbije geschiedenis beroemden koningen zich op overwinningen. Deze kleine koning had tijdens zijn leven lang nederlaag op nederlaag geleden.
Van het voorouderlijk territorium was niet veel meer dan een heuveltje met een vervallen kasteeltje overgebleven.
Andreas met de IJzeren Arm, Lodewijk met het kleine lontje, Kristina de bloeddorstige en Michael, de ongenadige poenpakker, het waren maar enkele illustere namen van veroveraars in wiens uitgestrekte landerijen de zon nooit onderging.
Met listige verdragen en brutaal geweld was het land van de kleine koning ingenomen en verdeeld onder de getrouwen van de hierboven geciteerde vechtjassen. Het heuveltje met schamele burcht lag dichtbij een wilde onbevaarbare zee, waarin uitstekende rotsen slechts trekvogels even soelaas boden op hun tocht naar warmere streken.

De kleine koning was niet groter dan één meter vijftig.
Hij werd bijgestaan door een dove kokkin en een gepensioneerde generaal die zijn memoires schreef.
Elke morgen wandelde de koning naar het strand.  Hij luisterde er naar de grollen en grillen van de golven. Na het ontbijt werkte hij in zijn groententuintje en beperkt boomgaardje. Eens zijn middagslaapje voorbij beschilderde hij de hoge grensmuren die zijn heuveltje scheidden van het uitgestrekte land dat voortdurend van eigenaar veranderde.
Rond de kerst bevolkte hij grote vlakken met beminnelijke schaars geklede engelen in diepblauwe luchten. Tijdens de lentetijd dartelden mooie jongens en meisjes in het overdadig bebloemde gras. ’s Zomers verschenen zijn vroeg gestorven ouders begeleid door faunen en nimfen. In de vroege herfst verbleekten zij. Daarna kwamen de weken van de witte muren waarop weer de kerstengelen te voorschijn kwamen.

110317-berlin-fresque-sur-le-mur.jpg


De verven voor dit voortdurend kunstwerk werden geleverd door een ambachtelijk bedrijfje aan de andere kant van de muur. In betere tijden verdienden zij de naam ‘hofleverancier’. Eens de muur was opgetrokken werd dit de ambassade van het kleine koninkrijk. Hier kwam hij als kind wel eens logeren om met de oudste zoon composities voor vier handen op de vleugel te vertolken. Als jeugdvrienden hadden ze van een eigen opera-gezelschap gedroomd. Maar de muur en de voortdurende oorlogen slokten al het geld op.  Het schildersbedrijfje kon enkel overleven dank zij de werken aan hun kant van de muur. Ze moesten spotprenten en uitroepen verwijderen. Een eentonig strak grijs doodde elke inspiratie.

De generaal op rust had het na het middagmaal over onderhandelingen:
‘On est en pourparler d’ égal à égal, sire.  Op voet van gelijkheid.’
De kleine koning dacht niet dat er nog veel te onderhandelen was.
‘Sire, des ma plus tendre enfance, j’ ai été maladif, mais je me défend bien pour mon âge.’
De kleine koning knikte. De generaal was een beetje rood aangelopen in zijn gezicht. Een jongetje.  Niet de oude man zag hij, maar het kind dat gekoesterd wilde worden.
‘Très bien, ça nous permet de reprendre notre soufle.’
Hij liep naar buiten, zocht in het schuurtje naar de grootste pot witte verf en begon voorzichtig aan de afdaling.

September kon weemoedig zacht zijn. Dit jaar echter geselden wind en regen week na week de hoge muur. Nog voor het einde van de maand zouden zijn ouders onzichtbaar worden.
Van deze dreigende maar droge dag wilde hij gebruik maken om de witte weken te beginnen. Traagjes bij de resten van hun lachende gezichten maar met hevige streken over de bebloemde weide verbleekte hij het grote gebogen vlak. Treurnis  met het verdwijnen, maar ook het kinderlijke ongeduld voor het toekomstig verschijnen vervulde hem. Vanuit zijn slaapkamertje kon hij ’s morgens de grote witte muur zien. Onder het strakke wit bewogen de voorbije personages. Hij hoorde hun kreetjes. Hun gesprekken ver weg. Het langzame veranderen. Nog voor hij ze had uitgetekend waren er engelen onder het wit aanwezig. Koortsig probeerde hij de eerste omtrekken.
‘Qui veut durer doit endurer.’ zei de generaal tegen de dove kokkin die echter uitstekend kon liplezen. Ze knikte, schonk een extra whisky in en bleef knikken tot de generaal het glas op haar gezondheid had geleegd.

Uit de resten van zijn herinneringen zouden  de engelen verschijnen . Kinderen kwamen met veel gestommel de trappen af terwijl zijn vader de lichtjes in de grote kerstboom ontstak.
Er waren ogen. Ogen van vele vergeefse liefdes. Het lachwekkende van geweld was er. Opgeblazen woorden uit een verdrag. Machteloosheid van de angst voor het donker.  Zij die het hart verdonkerden ontbraken niet.
Het is tijd, zei hij dan.
Tijd om de engelen los te laten.

 

sam3_barcelona-2.jpg