keel-billed-sokak.png

 

 

Boven in de toren van zijn gammel kasteeltje was er een kamertje met een raampje dat uitzicht gaf op het land achter de muur.
Als hij op een bankje stond kon hij met de kijker van zijn vader zaliger de mensen in de nauwe straatjes observeren. Misschien was het de noorderwind of de vroege avond die hen, het hoofd naar beneden, gehaast liet verder lopen. Botsten ze tegen elkaar, dan keken ze niet op, werden ze niet boos.  Ze schudden het hoofd, weken zo ver mogelijk uit en liepen snel verder.
Ook als hij voortijdig boven hen groenblauwe vuurwerk-pijlen liet ontploffen reageerden ze niet. Bij het openknallen van de boeketten doken ze nog dieper met hun hoofd tussen de schouders. Niemand zag de traag vallende lichtende strepen naar de aarde trekken.
Hij besefte dat zelfs kerstengelen onzichtbaar zouden blijven mochten ze al hun heilige hoofden naar deze bange herders hebben gezet.

tuxbord.jpg

Vroeger. Voor de tijd van de muur. Gelig licht in de etalages die nooit zonder kindervingertjes waren. Mensen herkenden elkaar, liepen een eindje mee en zwaaiden tot iedereen binnen was. Nu werden de kinderen met geblindeerde wagens naar leslokalen gebracht. Kampioenen mogen niet worden afgeleid.
C’ était au temps où les rois épousaient les bergères, zei de generaal.
De koning kon zich echter geen ‘bergères’ herinneren maar wel lange zomers waarin hij incognito rondreisde, en zich als monsieur d’ Entrain in een goedkoop hotelletje liet inschrijven. Hij droeg extra dikke zolen om niet onder de voet van de gemiddelde volwassene te worden gelopen. Kinderen herkenden in hem een gelijksoortige. Met zijn één meter vijftig bekeek hij de wereld zoals zij die zagen maar helaas, in hun drang om erbij te horen, vlug wilden vergeten.

Angsten zijn het beste voer voor alleenheersers ook al vermommen ze zich in democratische bewindvoerders. Ze stelden hem voor grote delen van zijn koninkrijk te verhuren en eindigden met ingewikkelde procedures waamee deze gebieden al eeuwen hun eigendom bleken te zijn. Er kwam een tijd van wat zij ‘ no nonsens’ noemden. Geen tijd voor emoties.  Hard werken. Daar was nog niemand ziek van geworden. Aanleunen bij leiders, je eigen problemen opbergen en nog beter je best doen. Het politiek correcte als nieuwe religie. Persoonlijke voorkeuren waren nergens goed voor. Geen bloemetjes in de wilde haren maar een lik op stuk beleid. Naar de buitenkant kon je dit beleid vermommen als oprechte bezorgdheid voor het algemeen welzijn terwijl in de harten van de mensen het persoonlijk welzijn verschrompelde.

street-art-hd-wallpaper-images-029.jpg

De kleine koning besloot de kostbare grootmoederlijke diademen te verkopen. Met dit klein fortuin huurde hij de andere kant van duizend meter grensmuur en kreeg hij de toelating om ze te gebruiken ter promotie van crèmes, tandpasta en bacteriedodende huishoudelijke producten.
Nachtelang bleef het licht branden in het hoogste torenkamertje. Op lange vellen papier ontwierp hij een wereld van intense schoonheid waar de vrolijkheid, de levensgoesting en het avontuur de boventoon voerden. Hij herinnerde zich de talloze gesprekken, de vriendschappen en verzuchtingen van zijn vroegere onderdanen en probeerde hun dromen in diverese vormen gestalte te geven.
Helaas heb ik alleen de letters en is mijn vermogen om zelfs maar een centimetertje van de sluier op te lichten tot mislukken gedoemd.
Maar elke lezer kan de ogen sluiten en zijn tekeningen waarin schoonheid, vrolijkheid, levensgoesting en avontuur volop aanwezig zijn censuurloos op de koninklijke wand achterlaten. Jaja, ook dat. (wat ‘dat’ dan ook mag zijn)

brooklyn-street-art-valentines-faile-jaime-rojo-02-11-web-19.JPG

Met goed betaalde leerlingen en leraars van diverse kunstscholen liet hij zijn ontwerpen uitvoeren nadat hij hen op  notarieel papier had verzekerd van hun louter uitvoerende taak.
Achter snel opgetrokken schuttingen werken zij zeven dagen en zeven nachten aan hun taak.
Wat daarna gebeurde laat ik hem zelf vertellen. De verhalen van de kleine koning eindigden met deze zin:

‘…en het duurde tien dagen eer de bewindvoerders ontdekten dat er noch tandpasta, noch rimpelwerende crèmes of bacteriedodende huishoudelijke producten werden aangeprezen. Omdat bepaalde afbeeldingen gevoelige landgenoten konden ‘kwetsen’ werd de grensmuur nog voor kerstmis overschilderd met taferelen die grote overwinningen uit het verleden herdachten. (ook al hadden die nooit plaats gevonden).
Tot mijn grote vreugde werden die heldendaden dezelfde nacht door onbekenden ‘aangepast’ en doken op diverse plaatsen copies van mijn ontwerpen op. Maar…’

Ik beloof jullie op zoek te gaan naar wat er toen gebeurde. Intussentijd probeer ik een aantal andere waar gebeurde verhalen bij de pellet-kachel te vertellen. Wintertijd ter ere.

 

street-graffiti-hd-11.jpeg