Na al die jaren ging er hem een lichtje op.

Met het lichtje keek hij rond in dat woelige hoofd.
Jaren lagen er genummerd maar door elkaar gestapeld.

Er was ook een raampje waardoor hij
geliefde ogen had bekeken en bekeken werd.

Ogenblikken.

Hij kon ze voorzichtig openschroeven
en dan schilderde een herinnering het onvergetelijke
op een witte (intussen vergrijsde) muur van zijn oude ziel.
Een ogenblik.

Wat tussen ogenblikken is uitgewisseld
moet nooit verrekend worden, noch verketterd.

Blikslagers sloegen de mooiste instrumenten
voor orgelluchten uit de voorbije tijd.
Evelyn Dunbar, An English Calendar, 1938, oil on canvas,The Artist’s Estate, courtesy of Liss Llewellyn Fine Art

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.