Na al die jaren ging er hem een lichtje op.

Met het lichtje keek hij rond in dat woelige hoofd.
Jaren lagen er genummerd maar door elkaar gestapeld.

Er was ook een raampje waardoor hij
geliefde ogen had bekeken en bekeken werd.

Ogenblikken.

Hij kon ze voorzichtig openschroeven
en dan schilderde een herinnering het onvergetelijke
op een witte (intussen vergrijsde) muur van zijn oude ziel.
Een ogenblik.

Wat tussen ogenblikken is uitgewisseld
moet nooit verrekend worden, noch verketterd.

Blikslagers sloegen de mooiste instrumenten
voor orgelluchten uit de voorbije tijd.