een nachtgedachte als antwoord (9)

2564424797

Beste Psych.,

Ook psychisch zijn wij de optelsom van zovele mensen voor ons en tevens het bruggetje naar de volgende generaties.
Van kind naar ouder, en van grootouder naar voorouder.
U vergist zich degelijk als u zegt dat wij “tijdelijk” zijn.

Door onze verbindingen (we worden nu eenmaal uit mensenmateriaal gemaakt) zijn we IN DE TIJD.
Mochten we robotten zijn met een bepaalde werkingsduur dan waren we tijdelijk, maar we zijn nu eenmaal mensen.
Mijn onzichtbaar worden heeft dus niets te maken met het verder oplossen door het verdwijnen van mijn beperkte ik-aanwezigheid.
We zijn al geweest, zijn er even en zullen hoe dan ook blijven.

Wel hebben wij in het westen een enorme klemtoon gelegd op dat kortstondige ik alsof het het nergens met het verleden of de toekomst verbonden is, en dat verklaart onze angst voor het verdwijnen.

Mijn poging tot onzichtbaar worden is het verlies van dit beperkte soortgelijk gewicht alsof ik alle energie die in mij zit weer weer kan uitspreiden in de tijd, en dan bedoel ik zowel de verleden als de toekomende tijd.

De stilte van de mooie zomernacht zou zo’n doel kunnen zijn.

Uw correspondent,
Theodore Silverstein