dyn006_original_1165_900_jpeg_20344_bedbf5a7d994eac1af0bb3e92481c6b1

 

Voorbeeld en verwachtingen

Uit mijn privé-collectie (die ik graag te koop stel) deze twee wonderlijke Amerikaanse foto’s die ik via een Russische collectioneur in handen kreeg.
Klik ze maar even aan en je zult ze meer dan levensgroot kunnen bewonderen.Op de eerste kaart zie je Wiley Hamilton, vocal comedian, uitgebeeld in verschillende posities die bewijzen dat heer Urbanus van de gelijknamige Anus ook al in het verleden rondzwierf, en daarnaast een foto van zijn zoontje met dezelfde naam, 18 maanden zoals je dat zo grappig op de zool van het rechtervoetje kunt lezen, the coming comedian.

Vocal zal hij zeker geweest zijn op die leeftijd en zoals hij daar in zijn badje zit is hij alleraardigst en hoeft hij de trukendoos van zijn vader (voorlopig)niet open te trekken.

Hij is een duidelijk voorbeeld van de verwachtingen, althans men zou er waarschijnlijk prijs op stellen dat hij in het spoor treedt van zijn komieke vader.

dyn002_original_440_666_jpeg__5dd72874ac84e9d3799f8fc08b94cf89

De man op de kartonnen brug kunnen we mijn Peterburgse overgrootvader noemen terwijl mijn grootvader en zijn jongere broer hem flankeren.
Ze zien er inderdaad niet zo vervaarlijk uit als hun uniformen laten geloven, maar het was dan ook een leuke in scène gezette prent die in bepaalde tsaristische kringen erg zou gewaardeerd worden.

Hoofdingenieur bij de keizerlijke spoorwegen zijn had zo zijn consequenties.

dyn006_original_490_773_jpeg_20344_377a67c0e33ee8b0e156a4eb43bad7ff

Kijk naar deze foto en je ziet al dadelijk dat dit ernstige joch bouwkundige kwaliteiten werden toegedicht die hij in navolging van de familietraditie ook in werkelijkheid omzette zodat er nu nog menige spoorwegbrug tussen Moskou en Petersburg zijn (onzichtbare) signatuur draagt.

Wie goed kijkt, merkt zijn dromerige wezen in de ingenieurs-verwachting, en naar ik uit allerlei documenten kon afleiden was hij dat ook; zijn moeilijk liefdesleven en zijn talrijke nakomelingen in en om de nagelaten spoorwegbruggen hebben intussen voor drommen Russische staatsburgers gezorgd naar ik vermoed.

Ik moet over hen dringend beginnen te schrijven want vanuit Petersburg vind ik hun sporen terug in Berlijn en Parijs tot de hele troep nazaten de elfde september van een bekend jaar in het restaurant van een al even bekende als intussen verdwenen ‘wolkenkrabber’ de 100ste verjaardag van ’s vaders lange leven in een unieke brunch wilden laten nazinderen, wat hen inderdaad is gelukt terwijl ik als ziek mens het vuurwerk niet alleen overdreven vond maar daardoor het naarstige werk van zoveel jaren Familienarbeit met henzelf zag verdwijnen en de verantwoordelijkheid voor de genen helaas niet meer in daden kan (en wil) omzetten.

Je voelt het, het is een wild verhaal. Pure fictie dus, en laten we ’t daar maar bijhouden.
Ik wilde je gewoon nieuwsgierig maken en gebruik dit verhaal meteen om er een verzuchting aan toe te voegen.

dyn002_original_683_413_jpeg__80b7a39add8d1f965df6988494e88d75

Kijk maar naar de drie groottantes die hier ergens in de jaren 1920-30 samen poseren voor een originele uitnodiging op één van hun wilde soirées en je ziet de drie “voorbeelden” van alle kwaad en verdoemenis.

Ik twijfel er sterk aan of tante H. inderdaad niet eerder een oom mocht genoemd worden, maar dat zal de pret niet drukken want naast het prentje van de heilige Michael heb ik deze kaart net zo vurig vereerd.

Ze waren inderdaad geen voorbeeld.
Gelukkig.
Hoed u voor mensen die een voorbeeld zijn.
Zij waren de heilige drievuldigheid, moeder, dochter en geest en vulden mijn dromen met de wildste verhalen waartegen een Bond film eerder als piet piraat wordt afgedaan.

Voorbeelden!
De televisieprogramma’s barsten er van.
Een programma met de naam van de plaats waarin het verstand zou moeten zitten maar integendeel van grote leegheid getuigt, komt er voortdurend mee aandragen.
Maar zelfs in de “duidingsprogramma’s” als de dag waarop God rustte maar niet de nieuwsredactie, schuwt ook deze exempels niet.

Het voorbeeld van het verlopen meisje, de misbruikte familie, de failliet gegane makelaar, de omgebouwde schoonzus, en ga maar door, u zult de reeks naar believen kunnen aanvullen en met ‘facts’ hebben ze al evenmin iets te maken als een natte droom met de werkelijkheid, maar ze tieren (welig).

dyn002_original_488_769_jpeg__4ac777b3e826882c27329869e6cceb8b

En in hun voorbeeldfunctie verengen ze het werkelijke leven waarin ieders daden wel ergens in een rubriek thuishoren, maken ze de mensen bang met zogenaamde ‘deskundigen’ die met hun matte hondenogen ’s levens leed torsen en helen, en laten ze allerlei rillingen over het publiek lopen zodat de eigen levensloop dadelijk van elk verdacht tintje moet ontdaan worden terwijl wij tenslotte juist unieke schepselen zijn door deze verdachte roerselen.

In de middeleeuwen dienden de exempelen van heiligen tot diezelfde verenging van het levenspatroon, tot het afsnijden van de vleselijk overschotten tot iedereen in het koninklijk-kerkelijk Procrustes-bed paste, maar nu doen de massamedia het voor nog grotere scharen onder het mombakkes van ‘het werkelijke leven’, en wie zich gefrustreerd voelt springt op tijd in een diepe bergkloof nadat hij het leven van zijn medebroeders en zusters gekelderd heeft want ge moet nu eens kijken wat ze hem hebben aangedaan!

Lieve groottantes, verrijs uit jullie droevige as, verlaat deze brandplaatsen waarin de superminnaars van ‘het voorbeeld’ al degenen hebben uitgemoord die niet in das Reich pasten, en kom naar deze schijnheilige aardkloot terug.

Stel ons eerder gerust dat we ook mensen zijn en dat we met elkaar kunnen spreken, dat we onze wrevels en pijn kunnen helen niet alleen door de wederzijdse hoofden af te kappen, niet door leed bij leed te voegen, maar door de schoonzus van alle deugden, de barmhartigheid, weer een plaats in onze woelige harten te geven.

Een schoon huwelijk zou het zijn: verstand en barmhartigheid en daarboven de heilige geest van geduld in de vorm van een duif.
(ik schrik nog altijd wakker terwijl ik de brandende duiven boven jullie in de fik gestoken huis zie vliegen)

En hoe kan ik je vergeten, Misja, lieveling van mijn Russische grootmoeder.
Als ik de brieven lees waarin over jou sprake is, vliegen woorden als pure muziek, temperament en liefde voor het tedere en het wilde feest in mij op.

Geen plaats voor jou in de ingenieursscholen van vadertje Stalin, nog maar net terug uit Berlijn marcheerden jullie in één trek tot in Siberië want in de strijd der Titanen was er geen plaats voor weke zielen en fiedelende jongens.

‘Piloten en mijnwerkers sierden de biljetten van drie roebel”, schreef Brodsky.
Het begon weer naar voorbeelden te stinken, en het was een stank van verachting voor het dagelijkse potsierlijke leven dat wij allen leiden.

En jij, zoon van Pan, krijgt van Nabokov dit mooie vers:

Nee, wat een bloedig strijdtoneel het ook mag wezen,
het suikerzoete sovjetvaderland,
en wat een deernis in mijn hart mocht zijn gerezen
ik zal niet buigen, sluit geen vredeband
met alle smerigheid, hardvochtigheid en saaie tijden
van stomme slavernij-geen sprake van,
ik ben niet gek, ik kan nog wel een poosje scheiden
,
wat wil je, voor een zoon van Pan.

Dat schrijft hij in Cambridge in 1944, terwijl in Amerika de Stalin rage hoogtij viert, het jaar van mijn geboorte.

Ik adem diep en wou dat ik thuis mocht zijn.
Zoals Alexander Blok schreef:
Ik stond alleen, in mij het vreemde grote leven.

Speel Misja, speel!