1

Lieve Berliner,

Voilà, dat is onze eerste feesttafel, 19de eeuwse spullen in een 18de eeuw rococco-decor .
En wat meer is, ik zit hier in die ruimte naar jou te schrijven met de hulp van mijn laptop en zo’n darmpje met aanwas van proximus, een breedband modem die zonder enige aansluiting zijn weg zoekt op het virtuele gsm-net, een soort moederkoekje dat de vrucht van mijn schrijfsels met de grote stad Berlijn verbindt: de as Berlijn-Antwerpen.

In deze ruimte waar de rijke Duitse bankiers weigerden de soldij van de Spaanse soldaten uit te betalen en die soldaten de ‘Spaanse Furie’ ontketenden.
En in die ruimte, in die prachtig gerestaureerde grote salon uit de 18de eeuw zit ik met een proximus-moederkoekje een boodschap naar Berlijn te typen die jij binnen enkele ogenblikken zou kunnen lezen waar de vroegere bewoners enkele dagreizen nodig hadden om Berlijn te bereiken.

In het restaurant De Siechel hiernaast dwaalt de geest van advocaat De Bryune rond en zie ik Elschot glimlachen want hij vermoedt dat hier weer zo’n zot zit die zijn kelder niet vol kaas maar veel te vol met ‘antiek’ heeft gevuld, en mocht hij zijn publiciteit nog kunnen schrijven, ik vroeg hem direkt voor een flitsende campagne in ruil voor een gezamelijk avondje kletsen over de letteren en een kist sigaartjes, al weet ik niet of de man rookte.

De zeven bomen in de binnentuin zijn in het koude van de nacht onder gedoken, en in de wintertuin heerst rust.
De man die dit gebouw heeft gered en gerestaureerd, Emile Warmenbol (invoerder van kaas!) heeft zelf deze ruimtes niet meer gezien, maar enkele van zijn kinderen maakten zijn droom waar en investeerden verder in de restauratie.

dyn008_original_639_428_jpeg_20344_41dee7c42df05e0d963968f08e628521

En die schoonheid van generaties goede wil en hard werken, en vooral van durf en gezonde gekte is voor enkele tijd onze expositieruimte.

Na al het gesleur zetten we ons dan in de tweede salon en maakt Marie koffie, of schenken we ons een glas rode wijn in, en we roemen de voorgangers die zoveel moois hebben geconserveerd.

Maar hoe breng je daar nu al die mooie dingen in een zekere relatie met de immense ruimte?

Daar is maar één oplossing: de vrouwenhand en het vrouwenhart.
Wij plannen de ruimte, wij organiseren ze, maar de vrouwenharten vullen ze, brengen moeiteloos verbindingen aan en geven elk voorwerp hoe klein of kostbaar ook, een intuïtief verband met tijd en ruimte.

Ik wil ‘ten toon stellen’, maar de vrouwenharten grijpen gelukkig in en schikken de ruimte, tafels en kastjes alsof je elk ogenblik de vroegere bewoners kunt verwachten, vergezeld van een schone Antwerpse uit deze tijd, ik bedoel ze ‘verzoenen, en ’t is niet voor niets dat het woord ‘zoenen’ in dat mooie werkwoord is ingemetseld.

Voor ons is dit een ‘handelsruimte’ maar voor hen zijn de tafels en rekken uitnodigingen om graag te leven, om het alledaagse met het niet zo alledaagse (het tijdeloze?) te verbinden, dat is inderdaad een verzoening.

En voor wie het niet geloven wil, we openen morgen.
Vanaf 14u ben je welkom, want tot 18u zijn we graag uw gastheer en gastvrouw.

Welkom dus in de Venusstraat, 19 te Antwerpen, je zult ze horen ademen, de dingen die nooit voorbijgaan maar even hebben stilgestaan tot U ze komt ontdekken.