dyn001_original_362_358_jpeg_20344_887b77f9fb1c7d63a63445286fa93b25

Hier zijn we inderdaad in mijn befaamde Venusstraat, 19, de poort waarachter ik twee maanden een flink stuk van de dag verblijf.

Geen deur, maar een poort.
Een poort diende eerder voor rijtuigen dan voor mensen.

Een poort is de toegang tot een domein, niet dadelijk de ingang van een huis.

dyn001_original_362_262_jpeg_20344_fc722238e12e057f53dd395f05822763

De tralies voor de ramen moeten bozerikken buiten houden, terwijl ze bij ons de bozerikken of wat daarvoor doorgaat, verhinderen die buitenkant nog te betreden.

Het is al duidelijk een mix van de 18de en de 19de eeuw, kijk maar naar de figuren in het poortvlak, figuren die de ‘rede’, het geometrische verlaten en met rondingen de stijfheid van de rechthoek doorbreken.

Duw je die poort open dan kom je in een soort tussenhal.
In 19de eeuwse herenhuizen kwamen daar de spreekkamers op uit, hier is het duidelijk een luifel, een voorgeborchte voor degenen die wel mogen zien, maar niet de volgende ruimte mogen of kunnen betreden.

dyn001_original_362_294_jpeg_20344_ccfb8330e131bae7b643a4bf59df2b57

Nu zijn huizen één blok, maar een patriciërshuis was een conglomeraat waarin de verschillende leeffuncties gecentreerd waren rond een patio.

Je vindt dat idee natuurlijk in oude Griekenland en Rome, maar het aantrekkelijke dat wij verloren, is de functie van die open ruimte, de geëigende plaats van de natuur niet alleen als tuin achter het huis, maar als centrum waarrond het huis werd opgetrokken zoals de patio het kloostercentrum was waarrond de collonades voor het ambulante gebed, een oosters idee dat echter in het middeleeuwse westen in zwang was.

Ik droomde er als jongen van om zo’n niet-huis als centrum te hebben en ik tekende mijn eerste schetsen rond die open ruimte, al dan niet een tuin- of een badplaats.

In de Griekse mythen heeft dat baden niet alleen een reinigende betekenis maar ook een meditatieve, een combinatie van het lijfelijke met het lijfelijke van de natuur.

dyn001_original_362_250_jpeg_20344_ed54891a8e0325666fb18858e7131b10

Daarnaast is het water ook een spiegel waarin Narcissus op zichzelf verliefd werd, een mythe die wij voortdurend verkeerd interpreteren als het summum van ego-centrisme terwijl ik ze altijd als een onmogelijke liefde zag, hij werd immers niet op zichzefl verliefd, maar op zijn spiegelbeeld, op zijn ‘andere’ kant, waar rechts links en links rechts is.

Zo is de wintertuin een spiegelbeeld van de buitennatuur maar ook een andere kant van het huiselijke, het verlangen om dichtbij het licht te leven.

In de oosterse tuin wordt hij zelfs het beeld van het onbewuste, de som van onze verlangens en dromen zonder hun betekenis in riten te moeten verklaren.

Ook deze binnentuin -zijn overkapping dateert van de 19de eeuw- is zo’n beeld.
Hij doet je de straat vergeten, je bent omgeven door het huis en toch buiten, het licht kan er binnen zonder omweg, je bent buitenste binnen.

dyn001_original_362_233_jpeg_20344_ea54dc0b2975104f4329339353e4efa2

En zo kom je in onze arcadia-zalen waar we de collectie bij elkaar hebben gebracht.
Ze liggen er niet te schitteren, maar ze zijn afwachtend bij elkaar gebracht.
Ze hebben al een geschiedenis, ze hebben mensen gezien, bediend, hun dorst gelest, de bloemen van het seizoen gedragen, helling voor talrijke brieven geweest, schatkamertjes en spulletjes-verzamelplaats.

Ze zijn van glas, zilver, hout en porselein, ze hebben verschillende landen en ruimtes bewoond.

Ze hebben een eigen ziel die voor een groot deel is samengesteld door de zielen die met hen zijn omgegaan, en daardoor zie je dat sommigen ‘bezield’ zijn zoals de oer-beschavingen materialen bezielden.

Een collectie is dus niet zo veel en zo verschillend mogelijk, maar plaats voor het samenbrengen van die ‘anima’, en…ze laten zich koesteren, blijven een tijdje bij jou zonder je eeuwig trouw te zweren want ze willen daarna weer naar je kinderen, kleinkinderen, antiquairs of andere mensen met hongerige ogen.

Wil je ze zelf komen bekijken?
Ze zijn niet spectaculair, hebben niet de waarden waarover de kranten schrijven, maar ik hoop dat ze ziel hebben, hoe klein ze ook zijn.

Venusstraat, 19, kom je zelf maar vergewissen tussen 14u-18u en zondags vanaf 11u.

Kopen mag, maar kijken alleen ook.
Maar pas op, het zijn verleiders.