escalier de cristal.jpg

In de gesloten intimiteit van een salon séparé ontwikkelden zich de gesprekken omtrent de levenskansen van de republiek, de politieke gebeurtenissen in het Duitse rijk en de tweede regering Disraeli in Engeland, tot de dalende prijs van het zilver, de opening van de Brusselse beurs en de verwoestende brand van de Salle Pelletier, een onderwerp dat de  gasverlichting en de eindeloos opgebroken straten met de aanleg van de sporen voor de Parijse tramway verbond.

Of Simon Philippart heel Europa van deze nieuwe Amerikaanse vinding wilde voorzien? Ja, er zouden weldra ook in Brussel onderhandelingen van start gaan waarin hij, -en als hij  over zichzelf sprak dan had hij het over de maatschappij die hij vertegenwoordigde-, waarin zijn toekomstige maatschappij dus, de ‘Voies ferrées belges’ van Morris, ‘The Belgian Street Railways and Omnibus Company Limited‘ van Vaucamps, de maatschappij van de gebroeders Becquet en de ‘Compagnie brésilienne de Tramways’  probeerde te fusioneren.  Het was toch te gek dat op het Brussels grondgebied vier verschillende bedrijven het vervoer organiseren, elkaar voortdurend kruisen of overlappen, het in één woord onmogelijk maken een ordentelijke openbare dienstverlening te verzorgen. Brussel, Rijsel, Parijs, drie grote steden waarin hij, naast zijn fusies bij de spoorwegen in dezelfde landen, het moderne vervoer wilde bevorderen met de financiële mogelijkheden die een kapitalistisch systeem hem bood.violet.jpg Of het dan niet om enorme bedragen ging? Inderdaad. Eerst probeerde hij bij het publiek aandelen en obligaties van zijn maatschapijen uit te geven. Maar om die titels te plaatsen en opbrengsten voor het opvolgen van de werken te kunnen ophalen was de hulp van financiële instellingen noodzakelijk.  ‘De l’ argent frais’. Zijn ‘Bassins houillers‘ hadden zich voor duizenden emissies geëngageerd en de Franse overheids-belangstelling ging eerder naar de grote publieke lijnen dan naar zijn secondaire verbindingen. Daar kwam nog eens bij dat hij, ter ere van hun financiële vrijheid, vorig jaar het gebruik van zijn kapitaal-obligaties niet eerder kon vrijmaken dan na het verbruik van vier-vijfde van de kapitaal-aandelen. In veel gevallen konden dus projectontwikkelaars waaronder hijzelf de kapitaal-aandelen niet volledig vrijmaken en moesten zij op de uitgiften van obligatie-emissies vertrouwen om studies en werken te betalen. Vanuit de Franse banken die met de grote maatschappijen verbonden waren, moest hij op niet veel steun rekenen, dus kon hij alleen maar zelf een voetje en daarna zijn hele hoofd binnensteken bij de kredietinstellingen die hem toegang tot de kapitaalmarkten konden verlenen. Hij was dus nu druk bezig met het verwerven van vier kredietverleners waaronder het gevierde Crédit Mobilier. Hij wilde ook nog graag de Franco-Autrichienne-Hongroise bank en de Franco-Hollandaise bank vernoemen. Hij kocht zoveel mogelijk van hun aandelen op, kon daardoor een bijeenroeping van de algemene vergadering uitlokken en daarin het ontslag van het dagelijks bestuur mogelijk maken en hen door zijn mannetjes vervangen. Dat was hem al aardig gelukt met de eerste en zou weldra ook met de Franco-Hollandaise gaan gebeuren, bank waarin hij zijn twee schoonzoons aan de leiding wilde hebben.

voorkant.jpg
Hij excuseerde zich bij de lieftallige dame in dit gezelschap waarvoor zijn uitleg wel eens vervelend en prozaïsch kon overkomen. De dame vond het best boeiend, begreep dat hij enorme risico’ s wilde nemen en vroeg zich af of hij nog tijd vond om van het toch vrij kortstondig leven te genieten. ‘L’ argent est un bon serviteur, mais c ‘est un mauvais maître, chère Emilie. Zo lang ikzelf de baas kan blijven en niet het geld, geniet ik van elk moment. Mag ik jullie de champagne van het huis aanraden, champagne Grand Hôtel, très recherchée des amateurs.’