2412762193

50.

Was het toeval de zachte meester of eerder de handig vermomde beul, de geschiedenis zou het zijn echte tronie schenken, een rol toebedelen die naarmate de tijd vorderde wel eens van wezen kon veranderen.  Tenslotte ontdekte zij zijn functie in zijn naam:  dat wat je toeviel.  Of die lotsbestemming in de zogenaamde sterren was geschreven of door eigen wil werd beïnvloed zou lang na haar bestaan onderwerp van discussie kunnen zijn, kon door haar eventuele nazaten in hun levens worden ingepast of weggedrukt, zij werd op haar beurt bewogen door wat haar voorgangers in beweging hadden gezet.
Dat daarbij de intenties wel eens anders uitpakten dan de planning van het lot bleek een wezenlijk onderdeel van het onbegrijpelijke dat haar eerder had aangetrokken dan afschrikte.

ingres_broglie_dtl
Haar moeder had het bestaan als een te mennen wild paard beleefd, de teugels strak aangespannen, waarbij noch de nukkigheid van het dier, noch de kuilen in de weg haar van haar reisdoel zouden afbrengen. In de besluiteloosheid -of beter bij het dapper volgen van het toeval- voelde zij zich eerder verwant met haar vader. Gegrepen door een zin uit een boek of een toevallige ontmoeting verliet hij de gebaande paden zonder brokken te maken maar met de ijver van een kind dat door een wonderlijke gebeurtenis is overweldigd zonder het leven van alledag op te geven. Was hij door een verhandeling of een verhaal op het spoor gekomen van het bijenleven dan rustte hij niet voor hij een imker had gevonden die hem de praktijk van het goed georganiseerde insectenleven uit de praktijk kon bijbrengen waarna hij de daaraan verbonden theoretische of poëtische tractaten doornam en ze bijvoorbeeld in zijn muzikaal spel of zijn levensfilosofie probeerde in te passen of zich minstens wekenlang te blijven verbazen over de mysteries van de taal of de bedoelingen van de natuur en haar grote omgeving te citeren wanneer hij met zijn eigen kleinmenselijheid verveeld zat.

2307726383

Bij het bezoek aan Pierre’s atelier verbaasde het haar niet dat de jonge Jean-Emile een ware meester bleek te zijn in het oplossen van allerlei technische problemen bij de orgelbouw.
‘Dat heeft hij alvast van zijn vader geërfd. Rogier-Joseph begon in Nederland als een armoedige meubelmaker, werd door de ouderen gepest omdat hij tenslotte deskundiger bleek dan zij. Op zijn twintigste vluchtte hij naar Belgïe waar hij in het atelier van Hippoliet Loret in Laken terecht kwam en er enkele jaren later meestergast werd om in vijfenzestig in Laken  zijn eigen atelier te beginnen. Acht kinderen. Zijn vrouw blijft in het kinderbed van de laatste. Hijzelf stierf vorig jaar. De enige die de stiel van Rogier wilde verder zetten is die jongeman daar. Eigenzinnig, maar geen tijd gehad om kind te kunnen zijn, Hij heeft het talent van zijn vader, maar ook les défauts de ses qualités. Temperament. Houdt zijn mond niet als hij terecht of niet op zijn vingers wordt getikt. Wil opvallen, maar hunkert naar een beetje nestwarmte. Bewondert iemand met dezelfde ijver als hij iemand veracht. Met overtuiging. Het feit dat jij het largo uit de tweede triosonate voor hem speelde heeft een diepe indruk op hem gemaakt.’
‘Onze familie heeft een zwak voor wilde engelen, cher Pierre.’
‘Kom.’

1.55
Ze liepen door het atelier naar een annex van de toonzaal. Daar stond een klein huisorgel opgesteld.
”Een eenvoudig maar degelijk huisorgel, eigendom geweest van een monseigneur die nu geen instrument meer nodig heeft om hemelse sferen op te roepen. Jouw Emile wil het voor jou kopen, en de kleine Emile zou het in de kapel van jullie landhuis monteren tenzij je verkiest het thuis, Boulevard du Nord, te installeren. Jullie vertrekken volgende week voor een tijdje platteland heb ik gehoord. Over twee weken komen wij het materiaal leveren en blijft de wilde engel achter voor de opbouw. Emile, kom je even trappen?