Mann_Harrington_A_Family_Portrait_of_Four_Children_1915_Oil_on_Canvas-large.jpg

 

O, maar ze wilde helemaal niet dat James een dag ouder werd en Cam ook niet.  Die twee zou ze graag altijd houden zoals ze waren, ondeugende duvels, schattige engelen; monsters. Niets kon het verlies vergoeden.  Toen ze nu net James voorlas “en er waren massa’s soldaten met trommels en trompetten” en zijn ogen donker werden, dacht ze, waarom moeten ze groter worden en dat alles verliezen?  Hij was de begaafdste, de gevoeligste van haar kinderen.  Maar allemaal, dacht ze, waren ze veelbelovend.  Prue, een volmaakte engel voor de anderen en de laatste tijd, vooral ’s avonds, adembenemend mooi.  Andrew – zelfs haar man gaf toe dat hij buitengewoon knap was in wiskunde.  Nancy en Roger, die waren allebei nog wildebrassen en renden de hele dag buiten rond.  Wat Rose betreft, haar mond was te groot, maar ze had gouden handen.  Als ze charades deden, maakte Rose de kostuums; ze maakte alles; het liefst schikte ze de tafelversieringen, bloemen, van alles. Ze vond het niet prettig dat Jasper op vogels schoot; maar dat was maar een fase, ze maakten allemaal fasen door.  Waarom, vroeg ze terwijl ze haar kin op James’ hoofd drukte, moeten ze zo snel groot worden? Waarom moeten ze naar school? Ze zou altijd een baby willen hebben.  Ze was het gelukkigst met een baby in haar  armen. Dan mochten de mensen zeggen dat ze tiranniek, dominerend en bazig was, als ze daar zin in hadden; dan kon het haar niet schelen. En terwijl ze zijn haar met haar lippen aanraakte dacht ze, hij zal nooit meer zo gelukkig zijn.  Maar ze remde die gedachten af, want ze herinnerde zich hoe verontwaardigd haar man was als ze zulke dingen zei.  Toch was het waar.  Ze waren nu gelukkiger dan ze later ooit zouden worden. Een theeserviesje van tien penny’s maakte Cam dagenlang gelukkig.  Zodra ze wakker werden, hoorde ze hen boven haar hoofd stommelen en juichen.  Ze kwamen rumoerig door de gang gerend.  Dan vloog de deur open en daar kwamen ze binnen, fris als rozen, met wijdopen ogen, klaarwakker, alsof deze binnenkomst in de eetkamer voor het ontbijt, wat ze iedere dag van hun leven deden, een ware gebeurtenis voor ze was. En zo ging het de hele dag met alles en nog wat door, totdat ze naar boven ging om hen goedenacht te wensen en ze hen onder hun tulen gordijnen in hun bedje vond als vogels tussen de kersen en frambozen en ze nog verhalen lagen te verzinnen over een of andere onbenulligheid – iets wat ze hadden gehoord, iets wat ze in de tuin hadden gevonden.  Ze hadden allemaal een verzameling… En dan ging ze naar beneden en zei tegen haar man, waarom moeten ze groot worden en dat alles verliezen?  Ze zullen nooit meer zo gelukkig zijn als nu.  En hij werd boos.

Harvey_Harold_Cornish_Children_1920_Oil_on_Canvas-large.jpg