what_he_said_by_zwurbel-d50f268.jpg

Hier begon het mee: een klein boekje met citaten van Rainer Maria Rilke, ‘Denn Bleiben ist nirgends’, uitgegeven bij Insel Taschenbuch en voor zes euro bij Amazone te koop, waarop wachten, -neen, geen link, tik zelf maar amazone.de in.  Zes euro, en dus daarbij een kaart zoals hierboven die niets aan duidelijkheid overlaat en toen ik te rade ging bij Youtube, een bos stemmen, een miljoen landschappen, de ene stem al melancholischer dan de andere, en het sneeuwde, regende, de zon ging op en onder, het was nacht en …enfin de foto’s zijn bekend en daarom niet minder mooi, maar niet vandaag, gelieve het prentje hierboven gewoon als ‘illustratie’ te beschouwen want zegt de dichter:

‘Nicht an die Dinge mehr Bedeutung geben, als sie sich selber nehmen’ en ‘mehr’ staat dan cursief.

Dat is alvast heel mooi want we barsten van ‘Bedeutungen’, er gaat geen dag voorbij of iemand heeft voor een verschijnsel een ‘Bedeutung’ gevonden.  Had ik toch maar verder over Montherlant geschreven, maar eerlijk gezegd, het ontbrak mij aan moed, ik ben tenslotte een bang mens en we zijn niet meer in 1916-1921 maar bijna honderd jaar verder en elke dag is er wel ergens getoet of ge-kunst(eld) om die oorlog te herinneren, te gedenken, te, ja wat ‘te’?

Rainer Maria neemt me bij de hand.  Verder dus. ‘das Leid nicht von aussen sehen, es nicht abschätzen und gross nennen: das “grosse Leid”. Maar ik zie bootjes vol mensen, verwoeste huizen, te veel voor een mens-met-enige-emotie, en dan doe ik wat ik vaker doe:  ik ren naar de galleries in New York, kies een stadsgedeelte, druk op bijvoorbeeld Lehmann Maupin en bij de artiesten de prachtige naam: Klara Kristalova.

KK_LM18909_Keyhole_Woman_01_hr3.jpg

‘Keyhole Woman’, een van de mooie crackle-glazed stoneware figures die ze vorig jaar tentoonstelde in de gallerie Lehmann Maupin. Nieuwsgierig zoek ik naar haar bio: 1967, Czechoslovakia, studeerde at the Royal University College of Fine Art in Stockholm en wordt een ‘skilled and imaginative storyteller genoemd wiens figuren uit de sprookjes, dromen en natuurlijk nightmares zijn weggelopen. In de krantenartikels wil iemand iets gaan uitleggen over de manieren waarop zij haar vrouw-zijn uitdrukt in haar werk, maar Rilke kijkt streng en ik geef die Dinge nicht mehr Bedeutung als sie sich selber nehmen: Keyhole Woman’. Maar ik vind ze mooi.  Mag dat?

KK_LM15516_Slow_Silent_Song12.jpg

 Dit is ‘slow silent song’ en de naam vertelt wat ik voel: slow, silent, song. Ik weet dat met mij honderden onmiddellijk zo’n slow silent song in hun zielen hebben wonen, maar:

Sie wissen ja nicht, ob Ihr Herz nicht mit ihm gewachsen ist, ob die grosse Müdigkeit nicht das Wachstum des Herzens ist, Geduld, Geduld und nicht urteilen im Leiden, nie urteilen, solang es über einem ist, man hat kein Mass (maat) dafür, man vergleicht und übertreibt.’

Natuurlijk kun je vertellen dat iemand bij wie geen ‘ingang’ is gevonden omdat de geliefde geen ogen in zijn ziele-kop heeft een slow silent song een mogelijke reactie is, een lijfelijke verbinding is immers geen waarborg voor toegang tot het immense van een vrouwenziel. (ik ben een fan van loslopend wild, meer, meer aub, vrouwen ga desnoods rond met de schaal, bedel, maar zet de wereld op haar vrouwenkop)

 

KK_LM19156_Twins_01_hr3.jpg

‘Twins’. Leg dat glazig handje ook maar in de mijne, aan de andere kant is er een veelvoud aan warme handen maar tegelijkertijd ben je nog altijd op zoek naar de ontmoeting met jezelf, je eeuwige andere kant die zoek is, te laat thuiskomt, zijn mond niet kon houden, en ga zo maar verder.

‘Big girl now’ dat was de naam van haar tentoonstelling in New York. Ook dat gevoel kennen wij met zijn allen:  je bent een grote jongen, een big girl now en hoe oud ook je blijft dat wezen waarover Montherlant vertelde.  Je bent nog vaak zes, zeven, en dan weer twaalf en dertien. Dat zie je niet in de spiegel, maar kijk: Klara Kristalova heeft die andere spiegel voor ons neergezet. En als ik Rilke en Kristalova nog mag bedanken dan zit mijn taak erop.  Het is tijd voor een vieruurtje.  Met zicht op de tuin als het buiten al te fris mocht zijn. Merels, mussen, vinken en duiven. En Mieke houdt zich vast aan de takken van de bomen. The sunny side.

1620280178KK_LM15430_On_the_Sunny_Side_012.jpg