Freud_the_village_boys_1942.jpg

De dorpsjongens van Freud in hun gestuikte volwassenheid, zonder de franjes die kerk, staat en ouders in de nabije kroost projecteren. Er is ‘de portret-houding’, ja zelfs het pelsje waarop de baby ooit in zijn naaktheid zich presenteerde.

Er zijn de anderen, soms alleen de ogen, het ‘komen kijken’ waarmee wij hen afweren: je komt nog maar net kijken, en waarmee waardering en jaloezie zich in elkaar verstrengelen.

Lucian-Freud-Boys-Head.jpg

Er zijn ook gedeelde herkenningen: afgewend van de wereld en haar verwachtingen, een moeheid die ons verenigt. Je kunt makkelijk schuldbewustzijn wakker maken, bepaalde -ogen, -euten, en -aters zijn daar bedreven in terwijl net barmhartigheid het zou moeten halen:  we zijn elkaar bekend. We verschillen in jaren en hebben minder of meer ervaring, maar vergis je niet zoals Erik Ericson schreef: het zijn geen grote burgers in hun kleine wereld waarin we Disneyland en Plopsaland situeren maar kleine burgers in dezelfde grote wereld waarin wij van hun verwondering kunnen leren en zij de onze als geruststelling mogen ervaren als we gezamenlijk aan dezelfde moeheid lijden.

Pierre_Auguste_Renoir_Jeune_garcon_sur_la_plage_d_Yport.jpg

Auguste_Renoir_-_Fernand_Halphen_as_a_Boy_-_Google_Art_Project.jpg

Renoir met zijn ‘jeune garçon sur la plage d’ Yport’  en zijn portret van Fernand Halphen als jongen had nog net de kans om niet met het begrip ‘jeugd’ te moeten worstelen.  Hier staan ‘les garçons, ‘ kleren bedacht door de toenmalige gegoede kinder-industrie, matroosjes die tot in de late jaren vijftig hun opwachting bleven maken, maar tegelijkertijd stralend van zelfzekerheid: je doet me wat.

(Fernand (1872-1917) studeerde bij bekende musici, schreef een symfonie en kamermuziek en sneuvelde op de slagvelden van de eerste wereldoorlog. Het andere matroosje was de tienjarige Robert Nunès, neefje van Pissaro en zoon van de burgemeester van Yport.  Zijn zusje Aline werd ook door Renoir geportretteerd.  Het jonge meisje met de parasol. )

De bekende complotten die wij als opvoeding catalogiseren: do ut des en vice versa zonder daarover oordelen of zedenpreken te moeten uitstorten. Een balans. Zoals Kairos net als Chronos een balans bij heeft: de werkelijkheid heeft haar gewicht en wie denkt dat het om zwaarte en belangrijkheid gaat moet maar eens in de ogen van Alice kijken of naar het wezen van de jongen uit 1956 toen wij dezelfde leeftijd hadden om te beseffen dat hun wonder- en donderland aan het onze grenst.

 

alice-and-okie.jpg

 

freud_ex_2010_3_92.jpg