HET GROTE-WITTE-BUIK-BEEST, een kortverhaal

d7d0153952336538a01b79150a223539

Wie had het grote-witte-buik-beest het eerst gezien?
Wie had het voor de eerste keer in een wetenschappelijk tijdschrift beschreven, nog voor er allerlei roddelverhalen in bla-bla-bladen over het dier verschenen waren?
En wie had het-grote-witte-buik-beest beladen met alle mogelijke gevaren die de wereld en haar bewoners kunnen treffen?
En welke politieke partij, of welke godsdienst had het dier verheven tot het symbool van de verworpen en onderdrukte broeder of zuster?

Niemand zal ooit die vraag kunnen beantwoorden. En niemand stelde die vraag. Het grote-witte-buik-beest bestond. Daar was iedereen rotsvast van overtuigd.
Alleen zegden de enen dat het dier een ondier was, een bedreiging voor het goede op aarde, de duivel zelf dus. Beroemde dier-bestudeerders hadden het zelfs horen brullen van pijn en woede als ze nog maar de naam van de Allerhoogste uitspraken.

Voor anderen was het dier een voorbeeld van politiek geweld, van het extreem linkse of het extreem rechtse, en zelfs het extreem midden durfde wel eens met de vlag van het dier zwaaien.

Het grote-witte-buik-beest hield de hele wereld in zijn grote witte-buik-beestenklauw.
Mensen vielen voor het dier op de knieën of trokken in zijn naam ten strijde. Ze stichtten leefgemeenschappen om de leer en de werken van het witte-buik-beest te bestuderen en te verkondigen.
Alles wat de mensen niet op hun eigen smalle schoudertjes konden laden, legden ze met geloof en vertrouwen op de mythische schoften van het dier.

03e6a966a5a922f3a98a51a7e92c9264--kawaii-art-halloween-images

Wie in bepaalde landen ‘beest’ zei in plaats van ‘dier’ kon rekenen op een strenge gevangenisstraf terwijl in andere landen het geloof in het dier vervolgd werd en het nog maar het lispelen van zijn naam volstond om een kopje kleiner te worden gemaakt.

Vermeende aanhangers verloren hun betrekking en konden zich alleen nog aansluiten bij de duizenden splinterbewegingen die ieder op hun manier het dier wilden bestrijden.
In sommige streken vermeden de mensen met opzet elk zonnestraaltje om helemaal blank en wit te blijven zoals hun heilig dier terwijl in andere gewesten mensen zich tot op de bilnaad lieten bruinen als teken van opperste vrijheid, als lijfelijk symbool van hun misprijzen voor de regels en de wetten van het grote-witte-buik-beest.

Maar hoe zag het grote-witte-buik-beest er eigenlijk uit? Had het wel een buik, en was die dan wit? Was het wel een beest of eerder een geest?

In oude verhalen kon men de meest verschillende gedaanteverwisselingen lezen die het beest in de loop der tijden zou hebben aangenomen.
Het werd gezien als een ietwat bleke jonge vrouw in wapperende kleren, als een jonge man met schitterende gouden ogen, als zwarte hengst, als eenhoorn, als waanzinnige kluizenaar, als liedjeszanger, als profeet, als vuur, ja sommigen beweerden dat het beest zelfs een tijdje als een geliefd televisiepresentator onder hen verbleven had.

De heilige geschriften verhaalden dat heel, heel lang geleden, toen de dieren nog spraken en de mensen zwegen, het grote-witte-buik-beest werkelijk een dier was geweest.
Het zou een witte, zijige buik hebben gehad, kwetsbaar als een pasgeboren kind, maar daardoor juist zo overweldigend.

495980-2

In diezelfde boeken kon men lezen dat het dier een keer of vijf voor de mensen was gestorven omdat zoveel blankheid het kwaad niet kon verdragen.
Anderen noemden het dier een symbool en verwezen de heldhaftige sterfverhalen naar het rijk der fabeltjes.

Om zich goed van de rest te onderscheiden kozen zij een dier met een anders gekleurde buik. Hun symbool werd het grote-roze-buik-beest.
Zoals men kon verwachten waren er weldra nog andere groepen mensen, ieder met HUN eigen dier.
Kenmerk voor al deze dieren was dat zij het enige echte dier waren terwijl de rest voor valseriken en hersenspinsels werd uitgescholden.
Hun dier, en hun dier alleen kon voor het heil der mensen zorgen.

In naam van het dier werd er recht gesproken, verdwenen mensen voor altijd naar onbekende oorden, werden kinderen opgevoed en predikten de machthebbers rust en orde telkens hun onderdanen uit een diepe slaap dreigden te ontwaken.

‘Denk aan vroeger,’ zegden ze. ‘Toen hadden wij nog respect voor ons dier, toen was er discipline, wisten de mensen waar hun plaats was.’

EddiE-haRA-Do-you-like-my-kinky-underwear-we-dont-need-another-hero-150x200cm-aoc-2014

Op een dag werd er in een groot gezin een jongetje geboren. Het werd streng en degelijk opgevoed. Zijn ouders leerden hem van kindsbeen af het grote-witte-buikdier te vereren.
Ze vertelden hem de verhalen en alles wat de jongen over het heilige dier moest weten.
Maar. Ja, inderdaad. Maar.
De jongen wilde helemaal niets van het witte-buik-dier weten! Hij wilde zien wat er elders in de wereld gebeurde. Hij wilde de andere dieren leren kennen, en verre horizonten bereiken.
Hij nam een bundeltje ondergoed en een warme trui voor frisse avonden. Zijn stapschoenen trok hij aan en hij vertrok.

Eerst sloot hij zich aan bij degenen die het witte-buik-beest verketterden, die het bestreden als de onderdrukker van hun vrijheid. Maar lang bleef hij niet bij hen, want hij bemerkte dat zij nog meer wetten en straffen hadden dan degenen die ze te vuur en te zwaard bestreden.

Dus nam de jongen zijn intussen tot staatseigendom verklaarde bundeltje ondergoed, zijn warme trui en zijn stapschoenen en trok hij verder.

En zo zag hij de wereld: de landen waar het blauwe-buik-dier als ideaal gold, een dier waaraan geld en goed moest geofferd worden en waarin rijkdom het hoogste ideaal was.
Het land van het dier-met-de-vleeskleurige buik waar wellust en wilde spelletjes nodig waren om het dier te eren.
Om maar te zwijgen van het dier-met-het-voetbalshirt, een land dat om zijn brutale massazangen bekend stond.

stinkfish empty boy

Toen zijn stapschoenen versleten waren dacht de jongen:
‘De mensen moeten hun lasten en lusten op hun eigen schouders laden!’ En dat verkondigde hij overal waar hij kwam.
Hij maakte wel indruk.
Zijn gescheurde trui, zijn stuk gelopen schoenen werden een symbool voor zijn boodschap.
Een groepje jongelui met gescheurde truien en stuk gelopen schoenen sloot zich bij hem aan.
Zijn aanhang groeide. Het duurde niet lang of men sprak zelfs van een nieuwe beweging.
Door enkelen werd de jongen tot een wonderdoener uitgeroepen. Ook al beweerde hij dat hij een gewoon mens was, dat hij juist tegen de wonderen van de andere dieren wilde reageren, dat het wondere in iedere mens zelf lag, en andere goed bedoelde nederigheid, het mocht niet baten!

Nog maar één dag na zijn dood werd hij teruggezien als een wollen-buiken-dier (als herinnering aan zijn gescheurde trui!) en aldus vereerd. Wie niet in het grote-wollen-buikendier geloofde, kon niet alleen rekenen op de boze blikken van zijn medebroeders en zusters, maar wist dat hij geen plaats zou krijgen in de scholen of instellingen die door de machtig geworden aanhangers van het wollen-buik-dier waren opgericht. Kinderen die geen gescheurde truien droegen werden naar een tuchtschool gestuurd, want iedereen moest gelukkig worden, het koste wat het kost.

Zoals je kunt vermoeden zou dat nog even duren.

(GMT radio-kortverhalen voor de dinsdagmiddag op radio-1- 1977)

40938625c1e98e65799094c8617bdbe1