I imagine how birds see it:
the black branch of a river,
rooftops in winter,
perplexed pedestrians on the sidewalk.

I imagine it’s scary for birds to fly over the river.

Still, they look at the city from above.
At the depot beyond the station,
the backyards,
the library on the other side of the river,
the full pages of the streets.

They repeat this February poem,
knowing it from gates to attics,
knowing where it’s going to stop finally,
and they know, by the way, how it’s going to end.

The soil emerges
the way facial features become clear,
fish will arrive in the floodplains of the Dinets river,
a bit of blackness will appear on the horizon,
there will be happiness,
there will be cattails.

The point is to warm up among people,
to love this artel work of winter,
this inaudible breath of soil,
its seal.

You have to scream about it.
And so they scream. 

Ik stel me voor hoe vogels het zien:
de zwarte tak van een rivier,
daken in de winter,
verbijsterde voetgangers op de stoep.

Ik stel me voor dat het eng is voor vogels om over de rivier te vliegen.

Toch kijken ze van bovenaf naar de stad.
Bij het depot achter het station,
de achtertuinen,
de bibliotheek aan de andere kant van de rivier,
de volle pagina's van de straten.

Ze herhalen dit februari gedicht,
ze kennen het van de poorten tot de zolders,
wetend waar het uiteindelijk zal stoppen,
en ze weten, tussen haakjes, hoe het gaat eindigen.

De grond komt tevoorschijn
zoals gelaatstrekken duidelijk worden,
vissen zullen arriveren in de overloopbekkens van de Dinets rivier,
een beetje zwartheid zal aan de horizon verschijnen,
er zal geluk zijn,
er zullen kattenstaarten zijn.

Het punt is om op te warmen onder de mensen,
om van dit kunstwerk van de winter te houden,
deze onhoorbare adem van de bodem,
zijn zegel.

Je moet er om schreeuwen.
En dus schreeuwen ze

As if this winter never happened,
as if we had no expectations, no worries,
hadn’t listened carefully
to the loudspeakers of December,
hadn’t halted motionless
before the orchestral truth of blizzards.

As if it wasn’t us who prepared
for the power of ice
born out of lovelessness.

As soon as the damp cursive of thaw
appears in the air,
the world explodes
like a crowd shown
the severed head of a tyrant.

Eternal the fire above the meadows.
Eternal our devotion to
the open heart of the river.

And the first to wake up are always
the booksellers at street markets,
and they lay out their treasures along
the city’s bridge.

And poets are already looking around
in the wind from their old wet anthologies
swollen like pillows,

chucked out of the school program,
but not banished from life,

they react to the laughter,
to the farewell rustle
of snow under boots,

they adjust their ties,
warm up between
covers.

Poets whom no one trusts,
poets from the history of literature.

Betrayed by lawyers,
left by wives,
those who drowned, hanged themselves, suicides:

they tell their biographies,
cultivate in us the love
of life.

(translated from the Ukrainian by John Hennessy and Ostap Kin)

Alsof deze winter nooit gebeurd is,
alsof we geen verwachtingen hadden, geen zorgen,
niet goed hadden geluisterd
naar de luidsprekers van december,
niet roerloos hadden stilgestaan
voor de orkestrale waarheid van de sneeuwstormen.

Alsof wij het niet waren die ons voorbereidden
op de kracht van ijs
geboren uit liefdeloosheid.

Zodra het vochtige cursief van dooi
in de lucht verschijnt,
explodeert de wereld
als een menigte die
het afgehakte hoofd van een tiran toont.

Eeuwig het vuur boven de weiden.
Eeuwig onze toewijding aan
het open hart van de rivier.

En de eersten die wakker worden zijn altijd
de boekverkopers op de straatmarkten,
en zij leggen hun schatten uit langs
de brug van de stad.

En dichters kijken al rond
in de wind van hun oude natte bloemlezingen
opgezwollen als kussens,

uit het schoolprogramma gegooid,
maar niet verbannen uit het leven,

ze reageren op het gelach,
op het afscheids-geritsel
van sneeuw onder laarzen,

ze passen hun dassen aan,
warmen zich op tussen
dekens.

Dichters die niemand vertrouwt,
dichters uit de geschiedenis van de literatuur.

Verraden door advocaten,
verlaten door vrouwen,
zij die verdronken, zichzelf ophingen, zelfmoordenaars:

zij vertellen hun biografieën,
cultiveren in ons de liefde
van het leven.

Headphones
By Serhiy Zhadan
Translated by Virlana Tkacz and Wanda Phipps from the Ukrainian

Sasha, a quiet drunk, an esoteric, a poet,
spent the entire summer in the city.
When the shooting began, he was surprised —
started watching the news, then stopped.
He walks around the city with headphones on,
listening to golden oldies,
as he stumbles into burned-out cars,
blown-up bodies.

What will survive from the history 
of the world in which we lived
will be the words and music of a few geniuses
who desperately tried to warn us,
tried to explain, but failed to explain anything
or save anyone; 
these geniuses lie in cemeteries
and out of their ribcages
grow flowers and grass.
Nothing else will remain —
only their music and songs, a voice
that forces you to love.

You can choose to never turn off this music.
Listen to the cosmos, shut your eyes.
Think about whales in the ocean at night.
Hear nothing else.
See nothing else.
Feel nothing else.
Except, of course, for the smell, 
the smell of corpses.

https://www.nytimes.com/2021/08/26/magazine/poem-headphones.html

Koptelefoon

Sasha, een stille dronkaard, een esotericus, een dichter,
bracht de hele zomer door in de stad.
Toen de schietpartij begon, was hij verrast -
begon naar het nieuws te kijken, en stopte toen.
Hij loopt door de stad met een koptelefoon op,
luisterend naar golden oldies,
terwijl hij struikelt over uitgebrande auto's,
opgeblazen lichamen.

Wat zal er overblijven van de geschiedenis 
van de wereld waarin we leefden
zullen de woorden en muziek zijn van een paar genieën
die wanhopig probeerden ons te waarschuwen,
probeerden uit te leggen, maar er niet in slaagden iets uit te leggen
of iemand te redden; 
deze genieën liggen op begraafplaatsen
en uit hun ribbenkast
groeien bloemen en gras.
Niets anders zal overblijven -
alleen hun muziek en liedjes, een stem
die je dwingt lief te hebben.

Je kunt ervoor kiezen om deze muziek nooit uit te zetten.
Luister naar de kosmos, sluit je ogen.
Denk aan walvissen in de oceaan 's nachts.
Hoor niets anders.
Zie niets anders.
Voel niets anders.
Behalve, natuurlijk, de geur, 
de geur van lijken.