In de New York Times van 10 oktober 2023 verscheen een artikel van hun ‘Foreign Fairs opinion columnist Thomas L. Friedman die sinds 1981 bij deze krant werkt, met als titel: ‘Israel has never needed to be smarter than in this moment.’ Ik maakte een vertaling en vat het hier samen.

Thomas L. Friedman became the paper’s foreign affairs Opinion columnist in 1995. He joined the paper in 1981, after which he served as the Beirut bureau chief in 1982, Jerusalem bureau chief in 1984, and then in Washington as the diplomatic correspondent in 1989, and later the White House correspondent and economic correspondent.

“Ik doe al bijna 50 jaar verslag van dit conflict en ik heb Israëli’s en Palestijnen veel vreselijke dingen met elkaar zien doen: Palestijnse zelfmoordterroristen die Israëlische disco’s en bussen opblazen; Israëlische gevechtsvliegtuigen die buurten in Gaza raken waar Hamas-strijders wonen, maar die ook massale burgerslachtoffers maken. Maar ik heb nog nooit zoiets gezien als wat er afgelopen weekend gebeurde: individuele Hamasstrijders die Israëlische mannen, vrouwen en kinderen oppakten, hen in de ogen keken, hen neerschoten en, in één geval, een naakte vrouw door Gaza lieten paraderen onder kreten van “Allahu akbar”.

De laatste keer dat ik getuige was van een dergelijk niveau van persoonlijke barbaarsheid was de massamoord op Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen door christelijke militieleden in de Sabra en Shatila vluchtelingenkampen in Beiroet in 1982, waar het eerste slachtoffer dat ik tegenkwam een oudere man was met een witte baard en een kogelgat in zijn slaap.

Hoewel ik me geen illusies maak over de reeds lang bestaande inzet van Hamas voor de vernietiging van de Joodse staat, vraag ik me vandaag toch af: Waar komt deze ISIS-achtige impuls voor massamoord als hoofddoel vandaan? Niet het innemen van grondgebied, maar gewoon moord? Er is hier iets nieuws dat belangrijk is om te begrijpen.”

Hij wijst daarbij op een foto die hem opviel, vooral omdat hij zowel in Beiroet als in Jeruzalem heeft gewoond. De foto werd genomen door het team van de Israëlische minister van Communicatie, Shlomo Karhi, die een postconferentie van de VN bijwoonde in Riyad, terwijl ze een gebedsdienst hielden in hun hotelkamer voor de Joodse feestdag Sukkot. Een van hen nam een foto van een collega die een traditionele Joodse gebedsmantel en keppeltje droeg terwijl hij een Torah-rol omhoog hield met de skyline van Riyad in het raam daarachter.

"Maar diezelfde foto ontsteekt een krachtige en emotionele woede bij veel Palestijnen, in het bijzonder bij degenen die gelieerd zijn met de islamitische Moslimbroederschap, waaronder Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad. Voor hen is die foto de volledige uitdrukking van het hoogste doel van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu: bewijzen aan alle neezeggers, en hen zelfs het feit inwrijven, dat hij vrede kan sluiten met alle Arabische staten - zelfs Saoedi-Arabië - en de Palestijnen geen centimeter hoeft te geven."
Wat diplomatie betreft, dat is de levensmissie van Netanyahu geweest: aan iedereen bewijzen dat Israël zijn stuk van de taart kan krijgen - dat door alle omringende Arabische staten wordt geaccepteerd - en ook het gebied van de Palestijnen" kan opeten.

“Ik heb geen idee of de leiding van Hamas dat specifieke beeld heeft gezien, maar ze zijn zich volledig bewust van de voortdurende evolutie die het weerspiegelt. Ik denk dat één van de redenen waarom Hamas niet alleen nu deze aanval lanceerde – maar er blijkbaar ook opdracht toe gaf om zo moorddadig mogelijk te zijn – was om een Israëlische overreactie uit te lokken, zoals een invasie van de Gazastrook, die zou leiden tot massale Palestijnse burgerslachtoffers en op die manier Saoedi-Arabië zou dwingen om terug te krabbelen van de door de VS bemiddelde deal die nu wordt besproken om de normalisatie tussen Riyad en de Joodse staat te bevorderen. En ook om de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein en Marokko, die deel uitmaakten van de Abraham-akkoorden van de regering Trump, te dwingen een stap terug te doen ten opzichte van Israël.

De essentie van de boodschap van Hamas aan Netanyahu en zijn extreemrechtse regeringscoalitie van joodse supremacisten en ultraorthodoxen is deze: Jullie zullen je hier nooit thuis voelen – ongeacht hoeveel van ons land onze Arabische broeders uit de Golf aan jullie verkopen. We zullen jullie dwingen om je verstand te verliezen en gekke dingen te doen in Gaza waardoor de Arabische staten jullie zullen mijden.

Let op: Hamas stuurde geen agenten naar de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever (en het heeft er genoeg) om Joodse nederzettingen aan te vallen. Het richtte zijn aanval op Israëlische dorpen en kibboetsboerderijen die geen deel uitmaakten van de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever.

Dit waren de huizen van de mensen van het Israël van vóór 1967, het democratische Israël, het liberale Israël – die in vreedzame kibboetsen leefden of naar een levenslustig discofeest gingen,” merkte de Israëlische schrijver Ari Shavit op. Voor Hamas is “alleen al het bestaan van Israël een provocatie,” zei hij. Alleen al in één kibboets, Be’eri, werden onlangs minstens 108 mensen, waaronder kinderen, neergeschoten.”

Wat moet er nu gebeuren, behalve door achter het recht van Israël te staan om zichzelf te beschermen?

Ten eerste hoop ik dat de president Israël vraagt om zichzelf de volgende vraag te stellen als het overweegt wat het nu moet doen in Gaza: Wat willen mijn ergste vijanden dat ik doe – en hoe kan ik precies het tegenovergestelde doen?

Wat de ergste vijanden van Israël – Hamas en Iran – willen, is dat Israël Gaza binnenvalt en daar verstrikt raakt in een strategische overrompeling die Amerika’s verstrikking in Falluja zou doen lijken op een verjaardagsfeestje voor kinderen. We hebben het over huis-aan-huisgevechten die de sympathie die Israël op het wereldtoneel heeft verzameld, zouden ondermijnen, de aandacht van de wereld zouden afleiden van het moorddadige regime in Teheran en Israël zouden dwingen om zijn troepen uit te breiden om Gaza en de Westelijke Jordaanoever permanent te bezetten.

Hamas en Iran willen absoluut niet dat Israël heel diep of lang afziet van een invasie in Gaza.

Hamas wil ook niet dat de VS en Israël in plaats daarvan zo snel mogelijk doorgaan met onderhandelingen om de betrekkingen met Saoedi-Arabië te normaliseren als onderdeel van een deal die ook van Israël zou vereisen om echte concessies te doen aan de Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever, die Israël heeft aanvaard als onderdeel van de Oslo-vredes-akkoorden.

Maar om ervoor te zorgen dat Israël doet wat het meest in zijn eigen belang is, en niet in dat van Hamas en Iran, zal er waarschijnlijk wat harde liefde nodig zijn tussen Biden en Netanyahu. Men mag nooit vergeten dat Netanyahu altijd liever leek om te gaan met een Hamas dat onophoudelijk vijandig stond tegenover Israël dan met zijn rivaal, de meer gematigde Palestijnse Autoriteit – waar Netanyahu er alles aan deed om het in diskrediet te brengen, ook al heeft de Palestijnse Autoriteit lang nauw samengewerkt met de Israëlische veiligheidsdiensten om de Westelijke Jordaanoever rustig te houden, en Netanyahu weet dat.

Netanyahu heeft de wereld nooit willen laten geloven dat er "goede Palestijnen" zijn die bereid zijn om zij aan zij met Israël in vrede te leven en hen proberen te koesteren. Al jaren wil hij tegen Amerikaanse presidenten zeggen: Wat wilt u van mij? Ik heb niemand om mee te praten aan de Palestijnse kant.

Dat is hoe Israël een stadium heeft bereikt waarin de steeds kostbaarder wordende - moreel en financieel - Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever niet eens een onderwerp is geweest in de laatste vijf Israëlische verkiezingen.

Of zoals Chuck Freilich, een voormalig plaatsvervangend Israëlisch nationaal veiligheidsadviseur, zondag schreef in een essay in Haaretz: "Gedurende anderhalf decennium heeft premier Netanyahu ernaar gestreefd de scheiding tussen de Westelijke Jordaanoever en Gaza te institutionaliseren, de Palestijnse Autoriteit, de P.A., te ondermijnen en de facto samenwerking met Hamas te voeren, allemaal bedoeld om de afwezigheid van een Palestijnse partner aan te tonen en ervoor te zorgen dat er geen vredesproces kon zijn dat een territoriaal compromis op de Westelijke Jordaanoever had kunnen vereisen.”

Tot slot hoop ik dat Biden Netanyahu vertelt dat Amerika er alles aan zal doen om het democratische Israël te helpen zich te verdedigen tegen de theocratische fascisten van Hamas - en hun zielenbroeders van Hezbollah in Libanon, mochten zij de strijd aangaan.

Maar Netanyahu’s kant van de overeenkomst is dat hij zich opnieuw moet verbinden met het liberale democratische Israël, zodat de wereld en de regio dit niet zien als een religieuze oorlog, maar als een oorlog tussen de frontlinie van de democratie en de frontlinie van de theocratie. Dat betekent dat Netanyahu zijn kabinet moet veranderen, de religieuze fanatiekelingen eruit moet zetten en een regering van nationale eenheid moet vormen met Benny Gantz en Yair Lapid.

Helaas geeft Netanyahu nog steeds voorrang aan zijn coalitie van ijveraars, die hij nodig heeft om hem te beschermen tegen zijn corruptieproces en om zijn gerechtelijke staatsgreep te voltooien die het Hooggerechtshof van Israël zou uitschakelen. Dat is echt een zooitje.

En het is een zeer belangrijke reden waarom Israël in de eerste plaats werd verrast. Netanyahu was zo gehecht aan deze persoonlijke agenda dat hij bereid was om de Israëlische samenleving te verdelen als nooit tevoren – en zijn eigen leger en luchtmacht te versplinteren in het proces – om controle te krijgen over de rechtbanken.

Ik beloof je dat als en wanneer er een onderzoek komt naar hoe het Israëlische leger deze Hamas-opstoot zo heeft kunnen missen, onderzoekers zullen ontdekken dat de leiding van het Israëlische leger zoveel tijd moest besteden aan het voorkomen dat zijn luchtmachtpiloten en reserveofficieren hun dienst zouden boycotten om te protesteren tegen Netanyahu’s gerechtelijke staatsgreep – om nog maar te zwijgen van de tijd, aandacht en middelen die ze moesten besteden aan het voorkomen dat extremistische kolonisten en religieuze fanatiekelingen gekke dingen zouden doen in Jeruzalem en op de Westelijke Jordaanoever – dat ze hun ogen van de bal af hielden.

Amerika kan Israël op de lange termijn niet beschermen tegen de zeer reële bedreigingen waarmee het wordt geconfronteerd, tenzij Israël een regering heeft die het beste en niet het slechtste van zijn samenleving weerspiegelt, en tenzij die regering bereid is om te proberen compromissen te sluiten met het beste en niet het slechtste van de Palestijnse samenleving.

Een artikel in de NY Times 10 oktober 2023 van Thomas L. Friedman in dit niet commercieel blog zichtbaar gemaakt om nieuwsgierige lezers een abonnement op deze krant aan te bevelen.  Gelieve deze tekst niet over te nemen maar hem in de oorspronkelijke versie in de NY Times te raadplegen.