Little Princess Joséphine, the future queen of Sweden and Norway, points to the location in Hungary where her father, Prince Eugène de Beauharnais, Viceroy of Italy and stepson of Napoléon, led a military victory against the Austrian army at the Battle of Raab, 14 June 1809.
De Slag bij Raab of Slag bij Győr werd uitgevochten op 14 juni 1809 tijdens de Napoleontische oorlogen tussen Frans-Italiaanse troepen en Habsburgse troepen. De strijd werd uitgevochten nabij Győr (Raab), Koninkrijk Hongarije, en eindigde in een Frans-Italiaanse overwinning. Door de overwinning kon aartshertog Jan van Oostenrijk geen significante troepenmacht naar de Slag bij Wagram brengen, terwijl de strijdmacht van prins Eugène de Beauharnais in staat was om zich op tijd aan te sluiten bij keizer Napoleon in Wenen om bij Wagram te vechten. (Langs Frans-Italiaanse kant vielen er meer dan vierduizend doden.)
De schilder van dit vrij merkwaardige doek, Andrea Appiani (1754-1817) zette zich enthousiast in voor het nieuwe bewind na de Italiaanse veldtocht van Napoleon. Had zijn vader hem voorbestemd voor een medische carrière -zelf was hij ook arts- dan ging de zoon liever schilderlessen volgen.
Hij maakte later deel uit van de Wetgevende Vergadering van de Cisalpijnse Republiek en kreeg eerst de functie van Commissaris voor de Kunsten en later die van Commissaris voor de Uitvoerende Kunsten. Hij ging enkele malen naar Parijs. Bij een van zijn bezoeken woonde hij de kroning van Napoleon Bonaparte tot keizer van Frankrijk bij.
In de tijd van het Koninkrijk Italië kende Napoleon, nu ook koning van Italië, hem de titel ‘hofschilder’ toe. Aldus schilderde hij Napoleon en andere hoogwaardigheidsbekleders. Na de val van Napoleon verloor hij zijn titel en zijn inkomen. Bovendien was hij in 1813 getroffen door een infarct, waardoor hij grotendeels verlamd raakte. Zijn laatste jaren bracht hij door in armoede. Hij overleed in Milaan in 1817. (bron: Wikipedia)
“I found an image of an old painting I made of my grandfather, Alberto. He was a photographer/paratrooper in the Korean war and I created the painting using his war photos as references. I’ve been thinking about all the hardships he must have endured at war. It’s such a scary, sobering, and surreal experience to see a war unfolding in my lifetime. I wonder if I’m going to experience some of the same things my grandparents did.” (LMM Designs)
'The photos were shot during my grandfather’s mandatory military service in Turkey. Assuming that he was born in 1928, the photos should have taken in the 1940s. As my mom and aunts told me, my grandfather and his fellow soldiers only had a chance to have their photos taken a few times, and due to financial impossibilities, they got limited copies from the photographer. And, after they got the photos, they cast lots for the remaining photos, and my grandfather could only get the printed negatives instead of the original prints.
Fortunately, the prints were kept well in an album, and I used an flatbed scanner for scanning and transferring the images to Photoshop. With just one click, the photos became real! I just pressed “Command + I” to invert the colors in Photoshop, and all the images came real as black and white photos, showing my grandfather and his friends in their early 20s. Approximately 60 years later, these photos were printed properly and added as the most valuable photos in our family album. (Burak Erzincanli. 2016)
Zelf heb ik ook een grootvader, sinds lang zaliger, die in de grote oorlog kortstondig aanwezig was met langdurige gevolgen. Fort de Marchovelette in de Naamse omgeving , 23 augustus 1914. Een granaat in de kruitruimte. Twee derde van de manschappen is dood of zwaar gekwetst, vreselijk verbrand. Een getuige vertelt:
"Le bombardement qui accable le fort depuis l’aube du dimanche 23 se ralentit pour cesser vers 13 heures. Le lieutenant Caussin s’écrie: “Nous sommes sauvés, tous à vos postes, on contre-attaque!”. Tout à coup, vers 13 heures 45, une salve s’abat sur le massif. Simultanément, une explosion formidable, l’arrêt des machines, l’extinction des lumières, et un seul cri prolongé… puis le silence. (Un obus avait atteint une puissante charge de poudre.) Projeté avec violence contre la porte du magasin à projectiles, je me relève, et puis, aussitôt, je suis agrippé par un camarade. Je m’engage dans le couloir, mais, tout de suite, je dois rebrousser chemin, Le gaz, la fumée me prennent à la gorge. Je me dirige vers le massif central et je traverse les flammes pour enfin aboutir aux fenêtres de l’escarpe. Le scène qui se passe, en ces instants tragiques, est indescriptible. Des camarades horriblement brûlés se bousculent sans vêtements ou avec des lambeaux qui flambent encore. Plus de cheveux. La figure toute noire. Méconnaissables, ces malheureux se dirigent vers l’infirmerie où se dévouent le docteur Emery et les infirmiers. D’autres, halètent ou gémissent atrocement avant de mourir."
Je kunt de vijf afleveringen rond zijn persoonlijk verhaal nog steeds raadplegen in dit blog:
Follow SONY SOUNDTRACKS: ► https://lnk.to/sonysoundtracks I am a poor wayfaring stranger I'm travelling through this world of woe Yet there's no sickness, toil nor danger In that bright land to which I go I'm going there to see my father I'm going there, no more to roam I'm only going over Jordan I'm only going over home I know dark clouds will gather round me I know my way is rough and steep But golden fields lie just before me Where God's redeemed shall ever sleep I'm going home to see my mother And all my loved ones who've gone on I'm only going over Jordan I'm only going over home (Repeat verse one and chorus)
