december 2023 – In de stilte

Geplaatst op 31 december 202331 december 2023 door Gmt

Wensen met ‘wee-moed’


Warmte voor wie, alleen in koude dagen,
vermoeid is van het jachten en het jagen.

F.E. Laszlo: Honert, Taco Hajo and his sister Henriette 1905


Gezelschap
en
een boek:
het geraas
is even zoek


Foto


Weemoed is een foto van voor twintig jaar.
Familie, nog samen, nog gezond.
Is toen. Met een lijst van nu errond.
Het nu houdt het verleden bij elkaar.
En omgekeerd. Want nu is maar even.
Is opschrikken en vragen:
waar waren we gebleven?
Bij jou. In Die Dagen.
Alles is ver. En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.


Herman de Coninck
uit: Met een klank van hobo (1981).

Volgens van Daele zou ‘weemoed’ een zacht treurige stemming zijn. Er blijken meer betekenissen of schakeringen aanwezig, maar daar moet je voor betalen. Ik ga niet betalend op zoek naar ‘de dichtwerken van P.A. de Génestet. (auteursrechtvrij!) In 1869 schrijft hij dit mooie vers:

XCVII.  Weemoed en Hope

Op den bodem van het leven,
      In de diepte van het hart
Rust de Weemoed
      En de Smart;
Maar de hope rijst er neven,
       In’t geslingerd menschenhart

Tusschen weemoed, strijd en hope
       Vliedt het leven snel voorbij:
Waakzaam, werkzaam
        Wachten wij
Dat het Raadsel zich ontknoope,
         Wat ons leven zij

Het gaat over een raadsel dat zich moet ‘ontknopen’, en ‘wat ons leven zij‘ daar ben je dus wel even zoet (weemoedig) mee. Nog een geluk dat ‘de hope rijst er neven’. Wanhoop ongewenst. Het blijft bij dat trage ‘ontknopen’, en daar zijn niet alleen kunstenaars maar ook wij allen een tijdje mee bezig, vrijwel levenslang.

Frits van den Berghe. ‘De val van de heiligen’

Misschien verwachtte je een avondlandschap, een weemoedige zonsondergang maar ‘de val van de heiligen’ van schilder Fritz van den Berghe (1883-1939) maakt duidelijk dat je toch niet in hogere sferen moet verkeren om aan de aardse zwaarte te ontsnappen. Het is hier op aarde dat het hart ‘ontknoopt’ moet worden, ‘wat ons leven zij.’ De weemoed schuwt humor niet. ‘Door het verleden wordt het (de liefste dingen) bij elkaar gehouden’ (Herman de Coninck) Al moet ik toegeven dat op 8 oktober 2014 een asteroïde (10074) naar Van den Berghe werd genoemd,. Hoe diep je ook valt, de hoogte is bereikbaar. Kijk naar zijn fantastische ‘Boom in bloei’ (jaartal onbekend) als je graag met beide voeten op de grond blijft.

‘Boom in bloei’ olieverf op doek Frits van den Berghe

Je zou denken dat weemoed vooral een beetje bedroefd zijn is om iets fijns dat voorbij ging: met weemoed terugkijken op je voorbije jeugd, om één van de beschrijvingen weer te geven. Nostalgie, melancholie, spleen. Of: wat toen belangrijk was, is het niet meer. Dichtbij de saudade huist het heimwee.
Onderzoek of het voorbije juist door zijn afwezigheid overgewaardeerd is geweest, het verleden als barmhartige samaritaan; meestal vergeten we één belangrijk aspect van weemoed: de kracht erin vinden om het verlies om te zetten in het tweede deel van het woord: wee-moed. Moed om wakker te blijven, waakzaam te zijn, verder te studeren, je medemensen te waarschuwen voor wat helaas aan rampzaligheid onderweg blijkt te zijn, enz. Wee-MOED als dunamis, power, kracht.
Om aan te sluiten bij kunstenaar-schilder Frits van den Berghe, bekijk een aspect van zijn werk dat niet zo bekend is gebleven:



Van 1931 tot aan zijn dood in 1939 was Frits Van den Berghe, een van de grootste Belgische expressionistische/surrealistische schilders, huistekenaar bij de krant Vooruit. Schitterend zijn de karikaturen die hij maakte voor het humoristisch weekblad Koekoek, waarin hij vooral het opkomend nazisme en fascisme op de korrel nam. Zeer volks en bijzonder grappig is de stripreeks Brieven van Pierken (in het Gents dialect) die hij samen met schrijver en redacteur Richard Minne maakte. Behalve de kranten zelf en de nummers van Koekoek bezit Amsab-ISG ook heel wat originele tekeningen. Verder ontwierp Frits Van den Berghe, die bij Vooruit signeerde met FREE, ook enkele erg sterke affiches. (Amsab ISG)

Je vindt voorbeelden van zijn 124 van zijn tekeningen bij:

https://www.amsab.be/beleef/topstukken/124-tekeningen-frits-vandenberg

Of hij bij de heiligen hoorde die uit de hemel vielen? (nvdr)

Het gloednieuwe jaartal 2024 honderd jaar terugdraaien naar 1924, dan kom je bij de bovenstaande figuratie uit bij de man die net, na de mislukte putch van november 1923, de gevangenis heeft verlaten en succesvol aan zijn (haken)kruistocht begint. 1924 als kanteljaar. (Titel van het boek van Peter Ross Range, nog bij de Slegte verkrijgbaar)

“Met zijn aanspraak op de mantel van de filosoof-politicus’ – een moderne versie van de ‘filosoof-koning’ – had Hitler de sluitsteen geplaatst in de psychologische triomfboog die hij bouwde. Zoals een van zijn helden, Napoleon, zichzelf tot keizer had gekroond in 1804, zo had Hitler zichzelf gezalfd als de grote man van zijn tijd. (…) Uit dat model groeide de Führermythe, die unieke vorm van dictatuur, waarmee hij later Duitsland overheerste en ruïneerde.” (272)

(bronnen geciteerd uit 'Historiek' online geschiedenismagazine )

Chaplin bestreed H. met zijn film The Great Dictator

Ja, weemoed en kunst? Gerard Walschap hield er een fraai betoog over in…1941. Je kunt zijn bijdrage lezen in de Nederlandse bibliotheek voor de Nederlandse letteren, maar ik wil je het citaat waarmee hij besluit niet onthouden. Het komt van Goethe: “Gefühl habt ihr alle, aber kein Geist.” De interpretatie laat ik aan de lezer over maar het is duidelijk dat weemoed ons makkelijk in haar emoties vangt zodat we eerder de moed verliezen dan haar in de veelvuldigheid van mogelijkheden als zachte kracht leren gebruiken om wat verloren dreigt te gaan weer nieuwe vorm en inhoud te geven: het voorbije met het toekomende te verbinden in het dagelijks bestaan dat zelfs 366 dagen voor ons open ligt in 2024. (schrikkeljaar)

Een onbekende meester uit het gevolg van de schilder L. Cranach schilderde in 1528 deze mooie versie van ‘Allegorie van Melancholia’

Melancholie, dat in 1983 door het Musée d'Unterlinden werd aangekocht, is ongetwijfeld geïnspireerd op een gravure over hetzelfde thema die Dürer in 1514 maakte. Melancholie, een onderwerp van reflectie sinds de Oudheid, maakt deel uit van de medische theorie van de vier humeuren, waarvan het relatieve evenwicht bepalend is voor de gezondheid van de mens. In tegenstelling tot de Middeleeuwen waardeerde de Renaissance deze toestand en associeerde het met het artistieke temperament, waardoor het de gisting van alle schepping werd. Cranach leende motieven van Dürer, maar transponeerde ze om een van Luthers preken te illustreren waarin melancholie werd gehekeld als een toestand die eigen is aan een wezen dat door Satan is beïnvloed en waartegen men moet eten en drinken. (Wikipedia)

Vlieg met de gevleugelde vrouw in deze schilderij. Laat jouw dromen en wensen voor 2024 meespelen. Wij wensen je een behouden maar durvende vaart want er schuilen meer landschappen in onze zielen dan wij vermoeden. Een mooie ontdekkingstocht gewenst.

Over ‘De Melancholie’ maakten we in 2005 enkele korte afleveringen waarin het terrein werd beschreven. De eerste aflevering vind je hier:

de melancholie (1) (402)

Geplaatst op 28 december 202329 december 2023 door Gmt

Je lot in eigen handen nemen: ‘Dapper Bruce Lafitte’

Gebruik je het werk van kunstenaar Dapper Bruce Lafitte dan heb je dadelijk met een ‘veelvuldige’ aanwezigheid te doen. Het is druk op het papier.

Dapper Bruce Lafittes moeder was dertien toen ze hem in het hart van New Orleans op de wereld zette. (1972) De kleine Dapper werd opgevoed door zijn grootmoeder, die hem voortdurend aanspoorde om te tekenen. Lafitte: "Dapper, jij gaat iets bijzonders worden, zei ze altijd. Maar toen ik dertien was, ging ik weg bij mijn oma, want ik wou mijn vader trots maken. 'Kunst is voor homo’s', zei die tegen mij. Tot mijn dertigste heb ik onder het juk van mijn vader geleefd, en niets met mijn talent gedaan. And then Katrina happened.” (de Morgen Lilith Geeraerts. 5 april 2018)


'No Love From My Baby Mamma', een schilderij over een doordeweekse zaterdagochtend in New Orleans. Begrafeniswagens rijden af en aan.

Dapper Bruce Lafitte (formerly Bruce Davenport, Jr.) was born in 1972 at Charity Hospital and grew up in the Lafitte Housing Projects in the 6th Ward. With the encouragement of his grandparents who raised him, he began to draw at the age of five as a means to entertain himself and document the world around him. The artist has been described as, “not so much a self-taught artist as he is a self-taught anthropologist.” His vivid color marker drawings, which have received international attention, provide detailed reenactments of the vibrant pageantry of New Orleans culture, the artist’s community and his personal heroes. The artist currently lives and works in the Lower 9th Ward.

“I want people to get three things. I want people to get the culture of what I’m creating. I want them to get the history of it. Sometimes, I do the marching bands that were tore up after Katrina, and sometimes people don’t know the history of the marching bands, or the history of certain projects. I want them to take me home like they would do a Picasso, put me on their wall, and go “wow.” I want them to be amazed. I want them to be educated, and I want them to be proud of it.”
 

Bruce Davenport Jr. (Dapper Bruce Lafitte), *I’m a NOLA Art Beast*, 2013, Pen and marker on paper, 60 x 40 inches, Promised Gift of Arthur Roger, © Dapper Bruce Lafitte, 2016.132.18

I remember my grandparents, especially my grandmother, would speak to me about my future. She said, “You can either go to the penitentiary or the cemetery, which one you want to go to?” As a little kid, I was like, “Wow, OK. I need to do right.” This art allows me to do right because I remember when I wasn’t doing art, I was living in the dark stages of my life. I was doing all kinds of wrong things, and with art, it takes me out of doing wrong or even thinking about doing wrong. Art deterred me from the penitentiary. It deterred me from having hundreds of children. It stopped me from being a slave to anyone else but me. (Noma New Orleans Museum of Art)

Bekijk werk :

https://gryder.co/artists/33-dapper-bruce-lafitte/works/

Ik herinner me dat mijn grootouders, vooral mijn oma, met me spraken over mijn toekomst. Ze zei: "Je kunt naar de gevangenis of naar het kerkhof, naar waar wil je?" Als klein kind had ik zoiets van, "Wow, OK. Ik moet het goed doen." 
Deze kunst stelt me in staat om goed te doen, want ik herinner me dat toen ik geen kunst maakte, ik in de donkere stadia van mijn leven leefde. Ik deed allerlei verkeerde dingen en met kunst haal je me uit het verkeerde doen of zelfs maar denken aan het verkeerde doen. Kunst hield me uit de gevangenis. Ze weerhield me ervan om honderden kinderen te krijgen. Ze weerhield me  een slaaf te zijn van iemand anders dan van mezelf.

Wanted that Fast Money, 2022
Archival ink on acid free paper
14 x 11 in
35.6 x 27.9 cm

Vertaling van het woordje ‘dapper’ in de Engelse betekenis naar het Nederlands is eerder ‘goed gekleed’, ’snel, vlot, trendy, modieus, flitsend en heeft dus niet veel met de Nederlandse betekenis te maken waar het eerder ‘moedig’ betekent.

‘A dapper man is dressed in a fashionable and tidy way.’

Geplaatst op 22 december 202325 december 2023 door Gmt

Gelukkig dat het licht bestaat

Federico Barocci, *Nativity* (1597; oil on canvas, 134 x 105 cm; Madrid, Museo del Prado)

Schilder Federico Barocci (Urbino, 1535-1612) staat misschien net zoals de twee herders in dit werk bijna verborgen achter de deur van de kunstgeschiedenis. We zullen bij leven en welzijn in 2024 over hem een uitvoerige bijdrage publiceren maar gebruiken zijn werk hier hier als zeldzaam voorbeeld van ‘among the most tenderly maternal of all the many thousands of nativity scenes in western art’ zoals we in een bijdrage van The Guardian lazen.

"Of all the many thousands of nativity scenes in western art, this one is among the most tenderly maternal. Mary kneels humbly before her God, but she is equally full of love for her newborn baby. Mother and child gaze into each other’s eyes and the whole composition emphasises their mutual bond. The art of Barrocci, until recently one of the most overlooked of Italian masters, was especially popular with women in his lifetime and it is not hard to see why from this nativity, in which the radiant child illuminates the exquisitely loving face of Mary."

“Van alle duizenden kerststallen in de westerse kunst is deze een van de meest tedere en moederlijke. Maria knielt nederig voor haar God, maar is even vol liefde voor haar pasgeboren baby. Moeder en kind kijken elkaar in de ogen en de hele compositie benadrukt hun onderlinge band. De kunst van Barrocci, tot voor kort een van de meest genegeerde Italiaanse meesters, was tijdens zijn leven vooral populair bij vrouwen en het is niet moeilijk om te zien waarom in deze kerststal, waarin het stralende kind het prachtige liefdevolle gezicht van Maria verlicht.”



Of hoe dat heet

Gelukkig dat  
Het licht bestaat

en dat het met  
me doet en praat

en dat ik weet
dat ik er vandaan

kom, van het licht  
of hoe dat heet.


Hans Andreus
(Uit: holte van licht
Haarlem 1975)

Mooie kerstdagen gewenst
al kan het donker zijn,
de dagen lengen weer.

En daarna ging de oorlog gewoon verder.

Geplaatst op 16 december 202320 december 2025 door Gmt

Woord zoekt onderkomen, een kortverhaal

Liquidnight: Duy Huynh Star Catcher – Acrylic on wood, 2009

‘Niet aan beginnen,’ zei het woord.
Ik zweeg, schudde het moeë hoofd en probeerde: ‘Sinister.’
Het bleef even stil. Er werden smalle schoudertjes opgehaald.
‘Je hoort toch dat er te veel “i’s” in zitten? ‘Stekelig. Riekt naar het Latijnse ‘sinister’ dat je met ‘links’ kunt vertalen. ‘Iemand links laten liggen.’ Als je onderweg bent en iets links laat liggen, ga je er niet naartoe . Links was de kant waar het ongelijk vandaan kwam, dus de kant die je moest mijden. Vergeet ‘sinister’.
‘Ik vond het wel mooi klinken.’
‘Maar ik moet erin rondlopen. ‘Daar heb je ‘Sinister’, hij wist er niets van te bakken, meneer de minister.’
‘…maar mist er geen moment van en vist er verborgen verzen uit, lieve sinister’.
‘Links lullen en rechts vullen.’
‘…maar ik wilde links en rechts net uit hun politieke hemdjes halen, lief woord.’
‘Sinister.’
Het woord legde zich tussen de woordenboeken, een plaats waar nog betekenisloze woorden graag toeven, en zuchtte.

‘Besef je nog niet dat ik een vrij woord wil blijven. Morgen ben ik ‘angstzweet’, overmorgen ‘eindstreep’ en volgende week ‘notendop’.
‘Dat zijn drie woorden.’
‘Eens ik in jou geschrijf kom wonen is er geen ontsnappen aan. Je staat er als ‘qui-vive’ of ‘stroomversnelling’ te koop, voor eens en altijd. En dan heb ik het nog niet over ‘uitbrander’, ‘pappenheimer’ of ‘hoogvlieger’.’
‘Wacht even: er loopt een zwarte vogel die een boom draagt op zijn rug en boven op zijn takken staat er een huis met op het dak een ladder tot aan de maan waarop een andere zwarte vogel zit. Wel?’
‘Dat is een tekening! Ik ben maar een woord. Je hebt er een boel nodig om een tekening te vertellen, neem dus een potlood en ga naar een academie om er de stiel te leren.’

‘Ik kan een kroonprins van je maken, of een komeet, of wat denk je van ‘heelmeester’?’
‘Eens je mij neerschrijft en ik later gedrukt de wereld in ga, is het te laat. Ik wil een vrij woord blijven, een zwerfwoord.’
‘Wat denk je van ‘woordeloos’?
‘Wacht even. Zegt het nog eens.’
‘Woordeloos.’
‘Ik ben dan een woord zonder woord te zijn.’
‘Sinister, niet?’
‘Niet dadelijk de vriend van een schrijver, geef ik toe.’
‘Maar dan kan ik nooit nog een ander woord worden. Het verlossende woord, bijvoorbeeld? Of het laatste woord hebben?’
‘Je bent dan helemaal woordeloos.’
‘Het is een prachtig woord. Want wanneer ben je woordeloos?’
‘Op momenten dat je over je woorden zou struikelen, dat iets of iemand te groot voor woorden is, het laatste woord heeft gehad of het verlossende woord heeft gesproken of de daad bij het woord heeft gevoegd.’
‘Maak ‘woordeloos’ van mij.’
‘Het is niet zo’n leuk woord voor een schrijver.’
‘Maar we zullen elkaar dagelijks tegenkomen en als het echt niet lukt dan besef je dat ’woordeloos’ de geliefde van een woord is dat je terugvindt als je aan ‘muziek’ denkt. Familie zijn van ‘schoonheid’ is niet iedereen gegeven.
Zullen we samen ‘woordeloos’ zijn? Althans voor even?’
De schrijver knikte.
Hij begreep dat je best ‘woordeloos’ als goede vriend(in) kon hebben op momenten van gemis en genot waar woorden overbodig worden.
Om de daad bij het woord te voegen luisterden ze naar Schuberts ‘An die Musik’. Om samen woordeloos te zijn.

Je kunt het kortverhaal ook voorlezen of er zelfs een gespeelde dialoog van maken op deze en komende zalige zelfs heilige avonden.

Wassily Kandinsky, Winterlandschap met kerk, ca 1910-1911

Geplaatst op 12 december 2023 door Gmt

Kleine recepten voor de kortste dagen (4): wraak en/of verzoening

Eens hij zijn zonden heeft gebiecht en duidelijk bevrijd de biechtstoel verlaat, wordt de bekeerling door een verheugde engel opgewacht terwijl de boosdoener (toevallig een vrouw?) nog aan de duivelse ketting ligt terwijl ze wellicht de waarheid geweld aandoet als zij het over haar snode daden heeft. Een samenvatting van een mechanisme dat in onze jonge jaren wisselgeld was voor een makkelijke vorm van zelf-verzoening. De penitentie, een tientje van de rozenkrans of een akte van berouw bidden, bleek geen onoverkoombare opdracht. De glans van de gepoetste ziel was geen lang leven beschoren maar de gereinigde werd eventjes van vleugels voorzien.

In dit fraaie werk van de Russische schilder is de biechtstoel vervangen door de aanwezigen die onrecht is aangedaan. Er moet duidelijk een document getekend worden, de vinger van de priester wijst het aan. De vrouwen vragen om begrip. Bekijk de verschillende reacties:

Op een heel aparte manier benaderde Desmond Tutu het begrip vergeving.

Zoals algemeen bekend is in Zuid-Afrika na de afschaffing van de apartheid in 1990 een weg van vergeving ingeslagen. Leiders als Nelson Mandela en Desmond Tutu beseften dat vergeving het enige alternatief was voor een lange periode van gewelddadige wraak jegens de verslagen onderdrukker. Desmond Tutu ging op deze weg voorop. Hij ontving hiervoor de Nobelprijs voor Vrede. (Stefan Kapitany)



[…] Het pad naar vergeving is niet gemakkelijk. Op dit pad moeten we door de modderbanken van haat en woede waden en onze weg door verdriet en verlies vinden om uit te komen bij de acceptatie die kenmerkend is voor vergeving. Het zou veel gemakkelijker zijn deze reis te maken als de route duidelijk gemarkeerd was, maar dat is niet zo. De scheidslijn tussen degenen die kwaad hebben berokkend en degenen wie kwaad is aangedaan, is ook niet duidelijk te trekken. Allemaal zijn we nu eens degene die gekwetst wordt, dan weer degene die kwetst. En voordat we er erg in hebben, overschrijden we de grens en slaan we van verdriet en woede wild om ons heen. Allemaal overschrijden we deze grens regelmatig.


 (Het boek van vergeving. Desmond & Mpho Tutu)




[…] We begeven ons niet luchthartig op het pad van vergeving en ook reizen we niet zonder enige vrees dat het misschien niet allemaal volgens plan zal gaan. Vergeving is een gesprek en hiervoor is, zoals voor de meeste belangrijke gesprekken, een taal vereist die helder, eerlijk en oprecht is. […] We zouden ons schuldig maken aan het maken van valse reclame als we je niet zouden vertellen dat, zoals bij elk gesprek, de uitkomst van het vergevingsproces van tevoren onbekend is. (ibidem)


[…] In Zuid-Afrika is Ubuntu onze manier om vat te krijgen op de wereld. Het woord betekent letterlijk ‘menselijkheid’. Het is de filosofie en het geloof dat iemand alleen maar iemand is via andere mensen. Met andere woorden: we zijn alleen mens in relatie tot andere mensen. Onze menselijkheid is onderling verweven en elke scheur in het weefsel van onze verbondenheid moet gerepareerd worden opdat we allemaal heel worden. Deze onderlinge verbondenheid is de echte basis van wie we zijn. (ibidem)

Deze mooie ideeën en praktijken vond ik op de pagina van de Nederlandse psychiater Stefan Kapitany. Hij bespreekt er ‘Het Boek van Vergeving’ (Desmond Tutu en dochter) en noemt het in feite een kern van persoonlijke ontwikkeling, uitgesplitst naar vier essentiële onderdelen. Zij noemen dit het viervoudig pad van vergeving:

het vertellen van je verhaal
het benoemen van je pijn
het vergeven van jezelf of de ander
het loslaten of vernieuwen van de relatie.

Je kunt hun uitwerking lezen op de website van Stefan Kapitany:

Het boek van vergeving

Geplaatst op 8 december 202311 december 2023 door Gmt

Kleine recepten voor de kortste dagen(3): “Altijd iemands kind, vader of moeder”

Relatives of the Ukrainian soldier Taras Didukh, 25, mourn his body at a funeral held in the Church of the Most Holy Apostles Peter and Paul of Lviv, Ukraine, before being buried at the Lychakiv Cemetery on March 11, 2022. The Officer Andrii Stefanyshyn, 39, and the Sergeant Dmytro Kabakov, 58, were also buried on the same day.

Alejandro Martinez Velez, is a freelance photojournalist for Anadolu Agency and Europa Press Agency, currently based in Madrid, Spain. He began his photography training at Lens School of Visual Arts, combining it with his university studies in Political Sciences (Complutense University of Madrid). His work focuses especially on social conflicts, human rights or political issues. He is currently documenting the exodus of hundreds of thousands of people to Europe. His pictures have been exhibited in different cities like Madrid, Barcelona, Istanbul, New York, Moscow, Shanghai, Mexico City, Beirut, Milan, Buenos Aires or Johannesburg.

Let op:  Hij, de heerser, gaat het over vrede hebben,
mooi woord voor deze tijd van het jaar.

Zwijg over vrede
als je je kinderen
het huis uitstuurt
om andere huizen
en hun bewoners
te vernietigen.

Zwijg over je vrede
als je de universiteiten van je land
sluit en andere met propaganda overlaadt.


In die tijd kondigde keizer Augustus een decreet af dat alle inwoners van het rijk zich moesten laten inschrijven. Deze eerste volkstelling vond plaats tijdens het bewind van Quirinius over Syrië. Iedereen ging op weg om zich te laten inschrijven, ieder naar de plaats waar hij vandaan kwam. Terwijl ze daar waren, brak de dag van haar bevalling aan, en ze bracht een zoon ter wereld, haar eerstgeborene. Ze wikkelde Hem in doeken en legde Hem in een voederbak, omdat er voor hen geen plaats was in het gastenverblijf.


As a result of the complex sociopolitical context that some countries such as Syria, Iraq, Afghanistan or Pakistan have been undergoing since 2015, the migratory crossing to Europe has increased significantly. Hundreds of thousands of people have left the Asian continent behind crossing in smalls open boats from the Turkish coast to Greece, possibly starting the longest part of their trip due to the extensive closure of the borders.

This photo report documents this exodus once they have touched european soil. To be precise the arrival on Lesbos Island, the Idomeni Camp, where there are approximately 14000 refugees awaiting the opening of the frontier and the failure of thousands of migrants to cross over to Macedonia in March 2016. (Alejandro Martinez Vélez)

Alejandro Martínez Vélez. Evictions Op de vlucht


At that time, Emperor Augustus issued a decree that all inhabitants of the empire had to be registered. This first census took place during the reign of Quirinius over Syria. Everyone set out to be enrolled, each to the place he came from. While they were there, the day of her delivery arrived, and she gave birth to a son, her firstborn. She wrapped Him in cloths and laid Him in a manger, because there was no room for them in the guesthouse.

Bezoek de website van fotograaf Alejandro Martinez Vélez

http://www.martinezvelez.com/

https://www.all-about-photo.com/photographers/photographer/1693/alejandro-martinez-velez

Note: He, the ruler, is going to talk about peace,
nice word for this time of year.

Be silent about peace
when you send your children
out of the house
to other houses
and their inhabitants
destroy.

Silence your peace
when you close your country's universities
close down and shower others with propaganda.


Weet je nog de drie koningen?
Ik zie ze in de gestalte
van Poetin, Xi Jinping en Biden
de ster volgen.
Met hun gevolg.
Ook Herodes-met-het-dubbele-gezicht
 speelt zijn rol.
In Gaza kan hij zijn gangen gaan.
En de "vrienden" van de koningen?
Hun misprijzen voor het vrouwelijke
een waarborg voor het stoere.

 «In Rama en Gaza wordt gehuild en geschreeuwd. Moeders huilen om hun kinderen. Ze willen niet dat iemand hen komt troosten, want hun  kinderen zijn er niet meer.»

Remember. the three kings?
I see them in the stature
of Putin, Xi Jinping and Biden
following the star.
With their entourage.
Herod-with-the-double-face
 plays his part.
In Gaza, he can go his way.
And the "friends" of the kings?
Their disdain for the feminine
a safeguard for the tough.

A Palestinian man mourning the loss of relatives killed in Khan Younis, in southern Gaza, on Tuesday.Credit…Yousef Masoud for The New York Times O6/12/2023


"In Ramah and Gaza there is weeping and crying. Rachel and Samira crie for their children. They do not want anyone to come and comfort them, because their children are no more."

Wees elkaar
nabij

Be close to each other

"De Hongaarse premier profileert zich meer en meer als dwarsligger als het op Oekraïne aankomt. Half oktober ontmoette Orban de Russische president Vladimir Poetin in China om over ‘vrede’ te spreken. Hij dreigt er ook mee om tijdens de Europese top van half december de beslissingen te blokkeren over het opstarten van toetredingsonderhandelingen met Oekraïne en extra budgetsteun aan Kiev. Voor beide beslissingen is unanimiteit nodig."  (De Standaard)

"The Hungarian prime minister is increasingly profiling himself as an obstructionist when it comes to Ukraine. In mid-October, Orban met Russian President Vladimir Putin in China to discuss 'peace'. He is also threatening to block decisions at the European summit in mid-December on launching accession negotiations with Ukraine and additional budget support to Kiev. Both decisions require unanimity."  (De Standaard)

Geplaatst op 1 december 20232 december 2023 door Gmt

Kleine recepten voor de kortste dagen (2): mistige mysterieuze maanden

‘We kunnen ons verbergen, Jonathan, en wachten tot de mist optrekt.’
‘Ben jij een ridder, Johan of een schijtluis?’
‘Liever een levende schijtluis dan een dode ridder!’
‘Bon. Dan ga ik alleen naar het kasteel.’
‘Grapje, Johan. Maar…je ziet geen hand voor je ogen!’
‘Ik hoef geen hand te zien. Dit zwaard wil een kop!’
‘Daar gaan we dan. Open de poort. Blaas de trompetten.’
‘Geen getoet. Dit is een geheime missie. Daar gaan we.’

Op de achtergrond roept iemand: vergeet je lunchdoos niet!


'We can hide, Jonathan, and wait for the fog to lift.'
'Are you a knight, Johan, or a shit louse?'
'Better a live shit louse than a dead knight!'
'Bon.  Then I'll go to the castle alone.'
'Just kidding, Johan.  But...you can't see a hand in front of your eyes!'
'I don't need to see a hand.  This sword wants a head!'
'There we go, then.  Open the gate. Blow the trumpets.'
'No tooting.  This is a secret mission.  Here we go.'

In the background, someone shouts: don't forget your lunch box!

Herinner je.
De twee ridders zijn in dit tafereel tien, elf jaar, op weg naar hun school in een kleine provinciestad (1954). De school ligt (nog steeds) dichtbij een groot jachtslot van de Brabantse hertogen, door water omgeven. Het is december. Dikke morgenmist. Vrieskoud. Een schimmige wereld. Herinner je.

Remember.
In this scene, the two knights are 10-11 years old, on their way to their school in a small provincial town (1954).  The school is (still) near a large hunting lodge of the dukes of Brabant, surrounded by water. It is December.  Thick morning fog.  Freezing cold. A shadowy world.
Remember.


"Mistig. Plotseling zijn we de controle over onze wereld kwijt. Toen ik vanochtend voor zonsopgang naar buiten ging, was de november-duisternis vervangen door iets bijna tastbaars. De lucht was ingevallen. Het was alsof ik door een wolk fietste: een nevel van microregen, het weer manifest gemaakt. Hoe ongemakkelijk dit "weergebeuren" (zoals we het waarschijnlijk moeten noemen) ook is, er is iets heerlijks, wonderlijks transcendent aan het idee dat de elementen onze wereld zo volledig kunnen overnemen. Ik betwijfel of iemand die op het opstijgen van zijn vliegtuig staat te wachten het daarmee eens is, maar er schuilt schoonheid in dit ongeziene herfstbezoek, een gevoel van mysterie dat terugreikt tot in ons collectieve verleden."
(Philip Hoare The Guardian)

“Fog-bound. Suddenly, we have lost control of our world. This morning when I ventured out, before dawn, the November darkness had been replaced by something almost tangible. The sky had fallen in. Cycling was like riding through a cloud: a mist of micro-rain, weather made manifest. As inconvenient as this “weather event” (as I suppose we must call it) is, there is something gloriously, wondrously transcendent in the notion that the elements could so utterly take over our world. I doubt that anyone waiting for their plane to take off would agree, but there is beauty in this unseeing autumnal visitation, a sense of mystery which reaches back into our collective past.” (Philip Hoare. The Guardian)

As a child and also as a slightly older child, I found and still find fog mysterious to use an obvious pun. You could recreate the environment in your imagination. The high walls of the Clarissen convent became an impregnable fortress, the streets escaped time, people disappeared in hasty shadows, bushes and hedges seemed to be on the loose, every depth hid dangers, every horizon was closed off from the whole by a light but impenetrable yet hazy curtain. Dimensions took on new meaning.

Als kind en ook als iets ouder kind vond en vind ik mist nog altijd mysterieus om een voor de hand liggende woordspeling te gebruiken. Je kon in je verbeelding de omgeving herscheppen. De hoge muren van het clarissenklooster werden een oninneembare vesting, de straten ontsnapten aan de tijd, de mensen verdwenen in haastige schimmen; struiken en hagen leken los te lopen, elke diepte verborg gevaren, elke einder was door een licht maar ondoordringbaar en toch wazig gordijn afgesloten van het geheel. Dimensies kregen een nieuwe invulling.


Maybe not to be is to be without you being,
without you cutting through the midday
like a blue flower, without you walking
later through the fog and the bricks,
 
without that light you carry in your hand
that maybe others won't see golden,
that perhaps no one knew it grew
like the red origin of the rose,
 
without you being, in the end, without you coming
abrupt, inciting, to know my life,
a gust of rosebush, wheat of the wind,
 
and since then I am because you are,
and since then you are, I am and we are,
and for love I will be, you will be, we will be.


Pablo Neruda Soneto LXIX (Tal vez no ser es ser sin que tu seas)


Misschien is er niet zijn zonder dat jij er bent,
zonder dat jij het middaglicht snijdt
als een blauwe bloem, zonder dat jij loopt
later door mist en stenen,

zonder het licht dat je in je hand draagt
dat anderen misschien niet als goud zien,
dat misschien niemand geloofde dat het groeide
als de rode oorsprong van de roos,

zonder dat jij bent, op het einde, zonder dat jij komt
abrupt, inspirerend, om mijn leven te kennen,
een vlaag van de rozenstruik, tarwe van de wind,

en sindsdien ben ik omdat jij bent,
en sindsdien ben jij, ben ik en zijn wij,
en uit liefde zal ik zijn, zal jij zijn, zullen wij zijn.

Pablo Neruda

Het is tenslotte een mooi beeld: door het mistige kun je op zoek gaan naar de helderheid van het ware: het ontdoen van overbodigheid, valse schijn en verdorrende angsten. In de zachtheid van de mist is de kern van de helderheid aanwezig, worden wellicht essenties zichtbaar.

After all, it is a beautiful image: through the foggy you can look for the clarity of the true: stripping it of superfluity, false appearances and withering fears.  In the softness of the fog, the core of clarity is present, perhaps essences become visible.

Tal vez no ser es ser sin que tú seas,
sin que vayas cortando el mediodía
como una flor azul, sin que camines
más tarde por la niebla y los ladrillos,
 
sin esa luz que llevas en la mano
que tal vez otros no verán dorada,
que tal vez nadie supo que crecía
como el origen rojo de la rosa,
 
sin que seas, en fin, sin que vinieras
brusca, incitante, a conocer mi vida,
ráfaga de rosal, trigo del viento,
 
y desde entonces soy porque tú eres,
y desde entonces eres, soy y somos,
y por amor seré, serás, seremos.

Pablo Neruda Soneto LXIX (Tal vez no ser es ser sin que tu seas)