Lieve Cecilia,

Verkiezingen overleefd? Ja. Er komt nog een bedrijf. Tranen, gejuich en gejammer. Tegelijkertijd de schoonheid dat iedereen voor zijn/haar eigen gelijk of eerlijk verlangen kan opkomen. De traagheid van de democratie verkiezen boven de snelheid van de oekaze. De vaak nutteloze energie vanuit innerlijke tegenstellingen, om van de verwarrende besluitvorming nog te zwijgen, tegenover de drukkende dwang van één handtekening, al kan de democratie ook traag worden leeg gelepeld, om een uitdrukking van Henri Heymans , dr. in de wijsbegeerte, te citeren. Met die drukte in mijn hoofd kwam ik bij de Engelse filmmaker Duncan Parker terecht. Hij maakte een kortfilm, iets meer dan elf minuten, over ‘de theepotmaker’. Vanuit zijn eeuwenoude werkplaats in de bergachtige Indiase regio Ladakh maakt de 83-jarige Namgail sierlijke metaalwerken met dezelfde technieken als zijn voorouders – tot aan zijn geitenleren balg toe. Hij is niet alleen een meester in zijn vak, maar ook een van de laatste ambachtslieden van zijn soort op aarde. Kijk. Gebruik groot scherm indien mogelijk. Kijk bij:

https://aeon.co/videos/trek-to-a-remote-himalayan-village-where-artisans-craft-teapots-fit-for-kings

of rechtstreeks indien mogelijk:

    Ishey Namgail has dedicated his entire life to an art form that’s been in his family for generations. Working out of his centuries-old workshop in India’s mountainous Ladakh region, the 83-year-old Namgail crafts ornate metalworks using the same techniques as his ancestors – right down to his goatskin bellow. More than just a master of his trade, he’s one of the last artisans of his kind on the planet. For his short film The Teapot Maker, the UK director Duncan Parker travelled to Namgail’s remote village of Chilling to capture his intricate process, as well as its exquisite results. This includes the creation of a copper teapot with a dragon-shaped handle traditionally used to serve kings or high-ranking monks. And, as Parker documents, even though Namgail’s craft is very much endangered, its flame will likely burn for at least two more generations, as his son and grandson have taken up the family trade. (Use big screen if possible.)

    Bij Tochon thuis, waar hij Zen beoefent en op zijn gemak is,
    wordt de geest afstandelijk en gaan de dagen langzaam voorbij.
    Een pad leidt naar stenen treden rond verborgen orchideeën;
    een poort kijkt uit op rotsachtige pieken achter een ronde vijver.
    Hij neemt een kruidenmedicijn om vermoeidheid te verdrijven,
    hij drinkt thee om de slaap te verminderen.
    Een vroegere belofte met rooskleurige wolken te leven
    wordt vanzelf waar in de heldere herfst.

Cho-ui
1786-1866
Cho-ui was een boeddhistische monnik die verantwoordelijk was voor de 19e-eeuwse opleving van de Koreaanse thee.

At Tochon's place, where he practices Zen and takes his ease,
    the mind becomes distant, and days go slowly.
    A path leads to stone steps around hidden orchids;
    a gate faces rocky peaks beyond a curved pond.
    He decocts herb medicine to disperse ennui,
    he drinks tea to reduce sleep.
    A past promise to live with rosy clouds
    comes true naturally in the clear autumn.

Cho-ui
1786-1866
Cho-ui was a Buddhist monk who was responsible for the 19th-century Korean tea revival.

Was de losse thee eerder in West Vlaanderen aanwezig dan in de Kempen? In mijn vroege jeugd, ik denk aan de vijftiger jaren, was losse thee alleen te koop (Van Nelle ‘Gebroken thee’) in kleine pakjes, afdeling koloniale waren. Ook al lag het kleine thuisstadje dichtbij de Nederlandse grens, we zouden toch nog een tijdje op de nationale doorbraak van deze drank moeten wachten. Kwamen vrienden uit Tilburg op bezoek dan haastte mijn moeder zich enkele pakjes ‘Van Nelle’ s Thee’ aan te schaffen en werd voor aankomst van de gasten een ‘proef’ klaargemaakt en algemeen gekeurd. Met of zonder citroen. Meestal met veel suiker. Soms met melk!

Besluit:
‘Thee dronk men massaal in Nederland en in het Verenigd Koninkrijk, elders in Europa moest je bij de elite horen. Ook maagzieke mensen werd thee aangeraden.” De negenjarige vond thee best fijn. Een beetje ritueel inbegrepen. Hoe ging dat in jouw jonge jaren?

De dag dat ik Lu Yu zag vertrekken om thee te plukken

"Duizend bergen zullen mijn vertrekkende vriend begroeten,
wanneer in de lente weer theebloesems bloeien.
Met zo'n diepte en wijsheid
om rustig thee te kunnen plukken,
in ochtendnevel of karmijnrode avondwolken.
Zijn eenzame reis, afgunstig ben ik wel.
Rendez-vous bij een afgelegen tempel in de bergen,
waar we picknickten  
bij een heldere fontein van kiezelstenen.
In die stille nacht
alleen verlicht door kaarslicht
sloeg ik op een marmeren bel.
Door het klokkenspel gedragen,

een verborgen man,
diep in gedachten van voorbije eeuwen."

Huangfu Zeng, opgedragen aan vriend dichter Lu Yu.

Op de onderkant van de unieke theepot is hij getekend door “D. Ferguson, Pigeon Forge Pottery.
 En dan begon mijn zoektocht.
 Ik neem je mee naar Tenesee, Pine Road in Norris, USA.
 In 1935 ontstaat daar het nu bijna vergeten “The Ceramics Research Laboratory”. Op zoek gaan naar de natuurlijke grondstoffen van de vallei was de opdracht, en inderdaad, de klei ter plekke bleek wonderwel geschikt om er porselein en keramiek van te maken. (een vindplaats van een goede soort kaoline, de basisstof van porselein.)

Maar zoals het vaak gaat worden goede projecten om allerlei duistere redenen stop gezet.
 Er was echter Douglas Ferguson die in het laboratorium had gewerkt.
 Hij huwde de dochter van een pottenbakker en samen begonnen ze in 1946 “The Pigeon Forge Pottery”, in Pigeon Forge, Tenessee, in de nabijheid van “the great Smoky Mountains” met de rode klei van naast de deur. Het werd een van de eerste toeristische attracties in een streek die weldra een welig vakantie-oord zou worden.
Doug Ferguson verwierf nationale bekendheid en zijn werk kreeg waardering, en ik citeer, voor “the exquisite texture of its fine clay and the richness of its multicolored glazes.”
In 2000 overleed Doug Ferguson en werd de Pottery gesloten.

Deze theepot, een unicaat, getekend is zo’n prachtig stuk.
 Kijk naar de mooie glazuren die hij in elkaar laat vloeien en waar water en vuur elkaar schijnen te ontmoeten. Weet je nog? Om te geven en weer door te geven.

On the bottom of the unique teapot, it is signed by "D. Ferguson, Pigeon Forge Pottery.
And then my search began.
I take you to Tenesee, Pine Road in Norris, USA.
 In 1935, the now almost forgotten "The Ceramics Research Laboratory" is created there. Searching for the natural raw materials of the valley was the mission, and indeed, the clay of the place turned out to be wonderfully suitable for making porcelain and ceramics.(a very good kind of kaolin, the basic material of porcelain was found there).

But as it often goes, good projects are discontinued for all sorts of obscure reasons.
 However, there was Douglas Ferguson who had worked in the laboratory.
 He married the daughter of a potter and together they started "The Pigeon Forge Pottery", in 1946, in Pigeon Forge, Tenessee, near "the great Smoky Mountains "with the red clay from next door.
It became one of the first tourist attractions in a region that would soon become a lush holiday resort.

Doug Ferguson achieved national fame and his work was appreciated, and I quote, for "the exquisite texture of its fine clay and the richness of its multicoloured glazes."
In 2000, Doug Ferguson died and the Pottery closed.

This teapot, a one-of-a-kind, signed is such a beautiful piece.
 Look at the beautiful glazes he blends together, where water and fire seem to meet. To give and pass on again.  Remember?

Wellicht is “toewijding’,een mooi begrip.
Of je nu smid, pottenbakker of woord en beeld liefhebt, telkens weer is ‘toewijding’ de essentie: ben je een toegewijd mens of gaat het om de schone schijn? Bekijk ik je leven waar ‘het oog’, bijvoorbeeld als camera je lief was, bij je werk als televisie-documentaire-maakster, zie ik je dagelijks bestaan waar je essenties met humor mengt en het essentiële opzoekt, dan mag het duidelijk zijn dat je het mooie en het ware bent toegewijd met overigens dezelfde zorgen en angsten die ons als oudere medemensen vaker zijn toebedeeld dan collegae met nog rijkelijk jaren op de teller. De zeven kopjes thee uit het gedicht van van Lu Tong mogen ons vergezellen.

De zeven kommen thee

Het eerste kommetje maakt de keel vochtig;
Het tweede verbrijzelt alle gevoelens van eenzaamheid;
Het derde kopje zuivert de spijsvertering,
heropent de vijfduizend boeken die ik bestudeerd heb
en brengt ze opnieuw voor de geest;
Het vierde kommetje wekt transpiratie op,
en verdampt alle beproevingen van het leven;
Bij het vijfde kopje wordt het lichaam scherper en frisser;
Het zesde schaaltje is de eerste stap op weg naar verlichting;
En het zevende kopje staat te dampen-
het hoeft niet gedronken te worden, want je wordt opgetild naar de woning van de onsterfelijken.

Pas tijdens de Tang-dynastie (618-907) werd theedrinken een activiteit van plezier en ontspanning. Door de politieke stabiliteit en economische voorspoed van de Tang-periode bloeide de Chinese cultuur. Dit leidde tot de opkomst van China's beroemdste dichters, Li bai, Du Fu en Lu Tong. De laatste was vooral beroemd om zijn theegedichten, zoals 'De zeven kommen thee'

The Seven Bowls of Tea’: (Lu Tong)

The first cup moistens the throat;
The second shatters all feelings of solitude;
The third cup purifies the digestion,
re-opening the five thousand volumes I’ve studied
and bringing them to mind afresh;
The fourth induces perspiration,
evaporating all of life’s trials and tribulations;
With the fifth cup, the body sharpens, crisp;
The sixth cup is the first step on the road to enlightenment;
And the seventh cup sits steaming—
it needn’t be drunk, as one is lifted to the abode of the immortals.

 It wasn’t until the Tang Dynasty (618-907 ) for tea drinking to become an activity of pleasure and relaxation. Due to political stability and economic prosperity of the Tang period, Chinese culture flourished. This let to the rise of China’s most famous poets, Li bai, Du Fu and Lu Tong. The latter being especially famous for it’s tea poems, such as ‘The Seven Bowls of Tea’.