
Ons geschal, geschrijf, gewikkel en gewemel
in het zwerk van een zeldzaam stille nacht.
Niet de wijze woorden want daarin de memel
heeft ze tot gestamel steeds weer terug gebracht.
't Blijft meestal bij goed bedoelde jammerstoten
met de bolle kaken kort en rond het donker in
en wordt daarbij heel vlug een raam ontsloten
met een kreet gezongen tussen kaak en kin,
dan past de troost van gewaardeerde soortgenoten
en van een nieuwe poging al vlug de eerste zin.
Een vriend van Gabriël

In de sfeer van dag en nacht vliegtuigen boven je hoofd het einde van de oorlog tegemoet, natuurlijk zijn die angsten nooit uit het het nu al oude lijf geschud of weg gepraat. Met daarvoor nog een grootvader die na een voltreffer, tussen de resten van een Naams fort, een augustusdag 1914, zichzelf niet meer herkende. Of die gruwelijke knal na 111 jaar eindelijk zou mogen uitsterven?
En of de drie Wijzen, koningen in volkstaal, een Russische, Amerikaanse en Chinese familienaam zouden dragen en ze ter plekke voor Herodes'(nu onder andere naam op die locatie gekend) plannen hadden om dat bijzondere kind uit te schakelen?
De kleine vlammetjes die ons deze week verwarmden levendig houden, misschien zorgt dat ook voor ‘Ruhe’, wie weet. Zalig kerstfeest.


Het verhaal vertelt zichzelf deze dagen. Wij zien ze voor onze eigen ogen gebeuren of horen hun verhaal vertellen. Ik verzamelde foto’s van grote internationale nieuwsagentschappen en de foto’s die eerder in dit blog verschenen, foto’s van Nadia Sablin en Lida Suchy, fotografen geboren in Rusland en Oekraine en later uitgeweken naar de Verenigde Staten. Daar woont en werkt ook fotografe Sarah Blesener die Russisch leerde om foto’s te maken in jeugdkampen in Rusland en Oekraine en ook in eigen land, USA waar het patriotisme een leidraad was. Te herlezen en te bekijken in dit blog. Met die foto’s, aangevuld met landschappen uit Oekraine, heb ik een week gewerkt, ze geschikt en herschikt om ze als collage te gebruiken op de bezwerende muziek en tekst van David Lang (USA) naar de Song of Songs, het Hooglied, te vinden in het Oude Testament waarin op een erg zinnelijke wijze de liefde tussen een man een vrouw wordt beschreven.
"Just (After Song of Songs)" is a 2014 song written by composer David Lang. The song was performed by the Norwegian vocal group Trio Mediaeval, violist Garth Knox, cellist Agnes Vèsterman, percussionist Sylvain Lemêtre. In 2015, it was adapted for use in the soundtrack for the comedy-drama film Youth, directed by Paolo Sorrentino.
The song is based on language from the Song of Songs in the Old Testament. It has received widespread acclaim from various news sources and music review websites, including The New York Times, The Guardian, and New York Public Radio.

Lees ook:
Ontdek meer van In de stilte
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Met respectvolle dank voor je aanvulling en met de hoop dat die hier ten zeerste gewaardeerde huismus vrede en vriendschap mag blijven vinden en uitstralen.
“Met die foto’s, aangevuld met landschappen uit Oekraine, heb ik een week gewerkt, ze geschikt en herschikt om ze als collage te gebruiken op de bezwerende muziek en tekst van David Lang (USA) naar de Song of Songs, het Hooglied, te vinden in het Oude Testament waarin op een erg zinnelijke wijze de liefde tussen een man een vrouw wordt beschreven.”
…
Eén week werk. En na amper 3:35 hield mijn adem het niet meer vol.
En ik ook niet.
Maar laat mij nu al “dank u” zeggen voor uw werk.
Dank u.
Voor de gruwel en de wanhoop, zo schoon vertolkt. Dubbel.
Herinnert u zich nog het instorten van de Twins?
Hoe verschrikkelijk schoon.
U verzamelde, wat ik elke (mij nog resterende) dag, tracht te vermijden.
Jààrenlang werd ik gekneld door mijn dagdagelijks verdriet.
Ik ging in transitie. En ik werd een struisvogel.
Om te overleven.
Ooit ging ik dertien maanden op mijn zolder wonen.
Om plaats te maken voor mijn nageslacht.
Dat na dertien jaar terug uit Afrika kwam. Met samen geplakte plastieken zakken.
En 50.000 Euro schuld. Zonder één eurocent op haar activa. Zonder inkomsten.
Ik zou kunnen uitweiden over ‘mijn kleine oorlog’ op zolder, maar dat zou oneerbiedig klinken
ten overstaan van het wereldleed.
Samengepakt in het lijden van zoveel mensen.
Neen, ik wilde u alleen maar duidelijk maken
waarom een mens soms zijn ogen en oren dichtplakt en zijn mond het zwijgen oplegt.
Omdat hij nog enkele uren, dagen… maanden wil genieten.
Niet van een verre reis, een zwembad, een duur restaurant…
maar van zijn geliefde thuis.
Alleen en gelukkig. Zelfs op Kerstavond.
Eindelijk in mijn tachtig mijn struisvogelveren afgeschud.
En kunnen tjilpen als een huismus.
Hoog in zijn dakgoot. Die godzijdank niet lekt.
Maar ik dank u. Om mij zoveel miserie te tonen. In Schoonheid.
Terwijl ik mij tracht te redden uit ‘de donkere dagen’.
Onderweg naar Ispahaan.
Ik zie het Land reeds liggen in de verte. Zouden daar ook de klokken luiden?
Niemand langs mijn graf.
IK wil sterven zoals ik leefde.
Niet de dood telt. Maar het leven.
Maar ik dank u voor uw dagelijks gebed van Schoonheid.
Ik zoek de Troost.
Waar ik kan.
Zalig Kerstmis.
En vrede op aarde. Voor alle mensen.
Vooral die van slechte wil.
Die van goede wil brengen die al dagelijks. Rondom hen.
.