
Hopes Painted by the Autumn Cold
| Sergei Yesenin |
translated from the Russian by Babette Deutsch and Avrahm Yarmolinsk Hopes, painted by the autumn cold, are shining, My steady horse plods on, like quiet fate, His moist dun lip is catching at the lining When the coat, flapping, flutters and falls straight. On a far road the unseen traces, leading Neither to rest nor battle, lure and fade; The golden heel of day will flash, receding, And labors in the chest of years be laid. |
Hoop, door de herfstkoude geschilderd
Verwachtingen, geschilderd door de herfstkoude, stralen,
Mijn rustig paard sjokt voort, als een stil lot,
Zijn vochtige, bruine lip blijft aan de voering haken
Wanneer de mantel, wapperend, fladdert en recht naar beneden valt.
Op een verre weg leiden de onzichtbare sporen,
Die noch naar rust noch naar strijd leiden, verleiden en vervagen;
De gouden hiel van de dag zal flitsen terwijl hij zich terugtrekt,
En gedane arbeid in de schoot der jaren wordt gelegd.

Sergej Alexandrovitsj Yesenin was een Russische lyrische dichter, geboren op 3 oktober 1895 in Konstantinovo, in het gouvernement Rjazan, Rusland. Als een van de leidende figuren van de Russische Zilveren Eeuw en medeoprichter van de imaginistische beweging schreef Yesenin talrijke dichtbundels, waaronder Bekentenissen van een hooligan (1921), Ritueel voor de doden (1916) en zijn debuutbundel Radunitsa (1916). Hij stierf op 28 december 1925 in Leningrad, Rusland. bron:
https://poets.org/poem/hopes-painted-autumn-cold?mc_cid=6a5b0186d5&mc_eid=c38fb3ba69
In zijn autobiografie uit 1922 schreef Yesenin: “Het recente nomadische verleden van Rusland spreekt me niet aan, en ik ben helemaal voor de beschaving. Maar ik heb een intense hekel aan Amerika. Amerika is een stinkende plek waar niet alleen kunst wordt vermoord, maar daarmee alle verheven aspiraties van de mensheid. Als het Amerika is waar we naar opkijken, als model voor onze toekomst, dan blijf ik liever onder onze grijsachtige luchten… We hebben niet die wolkenkrabbers die up-to-date zijn gelukt om niets anders te produceren dan Rockefeller en McCormick, maar hier werden Tolstoj, Dostojevski, Pushkin en Lermontov geboren.” (Philosopher)
Bio:
https://thephilosopher.net/esenin

Tijdens zijn korte leven verwierf Sergej Yesenin bekendheid als een van de betere dichters uit de revolutionaire periode in Rusland. Hij werd geboren als zoon van boerenouders en genoot nauwelijks formeel onderwijs; hoewel hij later veel reisde, was het het pre-revolutionaire platteland van zijn jeugd dat als inspiratiebron diende voor het grootste deel van zijn poëzie. Yesenin steunde aanvankelijk de bolsjewistische revolutie, in de veronderstelling dat deze gunstig zou uitpakken voor de boerenklasse, maar hij raakte ontgoocheld toen hij zag dat deze alleen maar zou leiden tot de industrialisatie van Rusland. Een verlangen naar een terugkeer naar de eenvoud van het boerenleven kenmerkt zijn werk, evenals zijn vernieuwende gebruik van beelden ontleend aan de dorpsfolklore. Hij wordt gezien als een van de grondleggers van de imaginistische beweging in de Russische literatuur, die van ver verwant was aan de imaginistische beweging rond de Amerikaanse dichter Ezra Pound. Yesenin leidde een grillig, onconventioneel leven dat werd gekenmerkt door periodes van dronkenschap en waanzin. Voordat hij zich in een hotel in Leningrad ophing, sneed Yesenin zijn polsen door en schreef hij met zijn eigen bloed een afscheidsgedicht.

The winter sings
The winter sings — aloud it yells,
The pine tree with its hundred bells
lulls shaggy forest and
around it all the rain-drenched clouds
Are sadly mounting in their crowds
To float to distant land.
And in the yard a blizzard spreads
Its lovely silken carpet’s threads,
But brings its painful cold.
The energetic sparrows flit
Like little orphans there and sit
close up to window’s hold.
For frozen stiff they huddle tight
To warming house with all their might
And hunger makes them tired.
But, madly roaring, storm’s gusts knock
The flapping shutters as they rock —
Its anger now is fired.
And gently there the birds now sleep
Surrounded by the icy heap
Against the frozen pane.
And there they dream of lovely thing —
How beauteous spring to all will bring
Bright sunny smiles again.
Translated by Rupert Moreton

I am just a passer-by on earth…
To my sister, Shura
I am just a passer-by on earth,
So wave your happy hand to me.
The autumn moon has such a light
Of mild tranquillity.
For the first time I warm myself
At the moon, glow from the cold.
Again I live, and live in hope
Of love which I have never known.
Our lowland flatness brought this on,
Salted by the whiteness of sand,
And someone’s tousled innocence,
And someone’s native despair.
I will not hide forever, then,
That love is not a thing apart.
One love together shared brought us
This country of the heart.
Translated by Geoffrey Thurley

Сергей Есенин
В этом мире я только прохожий…
Сестре Шуре
В этом мире я только прохожий,
Ты махни мне веселой рукой.
У осеннего месяца тоже
Свет ласкающий, тихий такой.
В первый раз я от месяца греюсь,
В первый раз от прохлады согрет,
И опять и живу и надеюсь
На любовь, которой уж нет.
Это сделала наша равнинность,
Посоленная белью песка,
И измятая чья-то невинность,
И кому-то родная тоска.
Потому и навеки не скрою,
Что любить не отдельно, не врозь,
Нам одною любовью с тобою
Эту родину привелось.
September 13, 1925

Farewell
Farewell my friend, so long, my darling.
Darling, you are here in my heart.
Even so this predestined parting
Will not keep us ever more apart.
Farewell, no clasping and no crying,
No scowling and no feeling blue —
There is nothing new about dying,
And to keep on living isn’t new.
Translated by Dina Belyayeva

Tekstbron:
https://ruverses.com/sergey-esenin
Ontdek meer van In de stilte
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.