Beste meneer Dumortier
Als antiquair ben ik een bewaarder van ‘het antiqua’, het oude, het voorbije.
Ik zou dit uit geldelijk gewin kunnen doen, maar dan was ik beter verkoper van schoenen of confectie geworden.
In feite ben ik in dit beroep gestapt met het motief mezelf meer en meer onzichtbaar te maken door de sporen uit de voorbije tijd naar de voorgrond te brengen.
Men zou kunnen beweren dat een auteur of een componist zich ook achter zijn oeuvre kan verschuilen, maar het omgekeerde is waar: deze dames en heren gebruiken hun werk om hun pietluttigheid te maskeren en zich een opgeblazen ego aan te meten waarin zieleroerselen en verbale of atonieke durf hun alledaagsheid moet verhullen.
Ik zoek naar de mooiste stukken, probeer hun vorig leven in alle glans en glorie in hun wezen weer zichtbaar te maken zodat ik in alle stilte in de schaduw van hun schittering mijn oefening in onzichtbaarheid kan verder zetten.
Ik doe dat niet uit schaamte of nederigheid.
Integendeel. Het is de zuiverste pretentie die mij op het spoor van dit onmogelijke doel heeft gezet.
Ik wil de eerste mens zijn die door eigen toedoen, door eigen kunnen zeggen we maar, zichzelf onzichtbaar zou kunnen maken.
In de hoop dat ik een vorig misverstand heb verholpen groet ik U van harte,
Silverstein Theodore
