577_6d156e8c33d5ea24f636e57cc05d0c5e

Tijdens een boottochtje op de Thames van Oxford naar Windsor en nog wel in Pangborne (herinner U dat daar Spencer werkzaam was, de schilder die we onlangs even belichtten) dook Sargent in het water en verwondde zich nogal ernstig aan het hoofd.
Hij kreeg de suggestie om te herstellen in Broadway, een dorpje aan de Avon rivier, twaalf mijl ten zuiden van Stratford.
En dat deed hij.
Daar verkeerde hij in goed gezelschap van een ware Amerikaanse artiestenkolonie waaronder Edwin Austin Abbey, Frank Davis Millet (had nog aan de koninklijke academie van Antwerpen gestudeerd!), Edwin Blashfield, een belangrijke figuur in de latere American Renaissance Mouvement, Alfred Parsons, en de Barnards, namelijk Frederick(een illustrator) en zijn vrouw Alice met hun twee jonge dochters.

Dichter en criticus Edmund Gosse schrijft dat Millet er een soort “ruïne” en een kleine kapel had, waar hijzelf en Henri James schreven en Abbey en Millet schilderden, later vergezeld door Pearsons en Sargent.

“…we were all within shouting distance, and not much serious work was done, for we were in towering spirits and everything was food for laughter.”

Maar dat met uitzondering van James, druk bezig met werk dat moest voltooid worden.
In dit vredige oord, zonder hoge of moderne gebouwen, kwam Sargent het dichtst bij de stijl van de Franse avant garde.

Het idee voor een van zijn bekendste werken ontstond toen hij na zijn ongelukje even in Pangborne moest blijven en daar zag hij het effect van het licht van Chinese lantaarns boven een bed van witte lelies.
Hij maakte enkele vlugge schetsen en de eerste aanzetten vinden we in een tuinstudie van de Vickers Children (niet de dochters maar wel de jonge kinderen van hun familie in Lavington Rectory).
Ergens in Augustus 1885 begon hij dan te werken aan Lily, lily, Rose, het refrein van een populaire zomerhit uit die periode.