836_83eddb3745bc2c90ec669037c05456d3

De opdracht was niet eenvoudig.
Hoe kun je de weerschijn van het licht uit de Chinese lantaarn combineren met het licht van de laatste twee minuten voor de zon ondergaat?
In feite zie je deze dagen daar een mooi voorbeeld van.
Door de lage zonnestand krijg je naarmate de namiddag verstrijkt heel zacht strijklicht.
De helderheid van dit speciale licht krijgt zijn zachtste tonaliteit net voor zonsondergang.
meng dat met het zachte kaarslicht uit een Chinese lantaarn en je hebt de opgave waarvoor John Sargent stond toen hij aan Lily, lily, rose begon.

Edmund Gosse schrijft over de voorbereidingen:

“The progress of the picture, when once it began to advance, was a matter of excited interest to the whole of our little artist-coloney. Everything was used to be placed in readiness, the easel, the canvas, the flowers, the demure little girls in their white dresses,before we began our daily afternoon lawn tennis, in which Sargent took his share.
But at the exact moment, which of course came a minute or two earlier each evening, the game was stopped, and the painter was accompanied to the scene of his labors.
Instantly, he took up his place at a distance from the canvas, and at a certain notation of the light ran forward over the lawn with the action of a wag-tail, planting at the same time rapid dabs of paint on the picture, and then retiring again, only with equal suddenness to repeat the wag-tail action.
All this occupied but two or three minutes, the light rapidly declining, and then while he left the young ladies to remove his machinery, Sargent would join us again, so long as the twilight permitted, in a last turn at lawn tennis”
(Sir Edmund Gosse letter to Charteris , P74-75)

Als figuratie dienen de twee kinderen van de Barnards die telkens in hun witte kleren gestoken werden om die belangrijke twee minuten te poseren.
Hij begint eraan laat in augustus en hij zal blijven doorwerken tot een eind in november.
De bloemen worden door kunstbloemen vervangen en de kinderen krijgen over een witte overjas hun witte jurken voor het schilderij aan.

“The seasons went from August till the beginning of November “Sargent would dress the children in white sweaters which came down to their ankles, over which he pulled the dresses that appeared in the picture.
He himself would be muffled up like an Artic explorer. At the same time the roses gradually faded and died, and Marshall and Snelgrive had to be requisitioned for artificial substitutes, which were fixed to the withered bushes . . . .
In November, 1885, the unfinished picture was stored in the Millets’ barn. When in 1886 the Barnard children returned to Broadway the sittings were resumed.
(Charteris , P75)

Nooit heeft hij voor een werk zoveel voorbereidende schetsen gemaakt.
Wanneer de kinderen met hun spel bezig waren, kon hij plots roepen: stop, blijf staan!
En dan moesten de arme jochies roerloos blijven staan tot hij zijn schetsen van een of andere mooie houding af had.

Het wordt dan ook een erg bijzonder mooi schilderij dat hem voor altijd bij het grote publiek zou bekend maken.
De twee minuten licht kunnen vatten, de reflecties van wat je kon zien, niet meer of niet minder weergeven op canvas.
De zachtheid van het kaarslicht mengen met het laatste daglicht.
De zon zal nooit nog ondergaan als je dit doek bekijkt.
Het is een ode aan het onvatbare licht dat net zo vluchtig is als de kindertijd en de lelies in het veld.

Het onvatbare vatten, zonder al te veel spektakel of dramatiek. Zien wat er te zien is.
Hoe staat het ook weer in de psalm?
“Oculos habent et non videbunt.”
Ze hebben ogen en ze zien geen steek.
Maar wij zien nog altijd wat hij gezien heeft, en hij leert ons nog altijd kijken ook al stierf hij in 1925.