En wie zijn dan die massa’s ‘klanten’ van Wyeth?
Wie koopt de reproducties van zijn werk als een soort sociale verplichting?

Ik volg de boeiende zienswijze van Brian O’Doherty in zijn boek “The Voice and the Myth: American Masters”, waarin hij met veel zin voor humor en psychologisch inzicht de werken van de Amerikaanse meesters bekijkt en ontleedt.

Diegenen die zich herkennen in Wyeth’s werk zijn mensen voor wie het concept “natuur” nog een levende kracht is.
Ze bewonderen stabiliteit en orde, ze vinden het nieuwe verdacht, vertrouwen het onorthodoxe niet maar schuwen daarom niet het excentrieke.

Ze geloven in de menselijke goedheid, en ze kunnen gevaarlijk zijn als dat geloof bedreigd wordt.
In hun leven zijn natuur, religie en moraal werkelijke krachten en een groot deel van hun energie is gewijd aan het in stand houden van deze drie waardes, die de evolutie van een sociale orde zullen leiden.

Ze behouden een sterk vertrouwen in de toekomst, en dit optimisme is een krachtig middel om hun tradities als in het verleden te conserveren.
Het boze wordt gerationaliseerd als een falen in het leven naar de letter van deze drie waarden, en die pijlers komen er steeds versterkt uit.

They are not unlike Wyeth himself.
Ze zijn helemaal niet zoals Wyeth is!

dyn004_original_356_300_jpeg_20344_bde21aad63175237dd37221ce95a8b54

Kijk je naar de het gat tussen avant-garde en het publiek, dan vind je een dergelijke afstand niet tussen Wyeth en zijn publiek.
Lijken Wyetht’s visuele concepten in onbruik geraakt, hun energie blijven ze naar het publiek uitstralen, een energie die hen ook langzamer dan wij gewoon zijn laat verdwijnen.
De bron van die energie is de krachtige weerstand tegen verandering.
Weerstand die ervoor zorgt dat je waarden kunt behouden die zin geven aan je leven.
Je zou Wyetht’s publiek, hoe gesofistikeerd ook, eerder primitief kunnen noemen.
Ze behouden hun eigen bijgeloof, geloof, iconen en wel omschreven kijk op de wereld, en hun geritualiseerde manieren om een uitlaat voor geweld te vinden.

dyn004_original_400_266_jpeg_20344_41bf82f3ea0d7076658131c583f88b40

In wezen is het een primitieve maatschappij met daarin of side bij side een progressieve-destructieve groep die door een artiest bediend worden die best mag gesofisticeerd zijn, maar primitief in zijn ideeën is.
Wyetht’s communicatie met zijn publiek is zo onmiddellijk dat zoals Mc Luhan schreef, het medium de boodschap lijkt.

Wyetht’s kunst, schrijft Brian O’ Doherty functioneert sociaal in die zin dat ze zowel de avant-garde als het Russische realisme jaloers kan maken!
De kijkers op de grote overzichtstentoonstelling in 1968 stonden net zo nieuwsgierig aan te schuiven als de lange rijen voor Lenins graf.
Keek je naar de kijkers dan was het duidelijk dat de schilderijen hun iconen waren, dat ze voor hen de waarden uitstraalden waarmee zij hun levens leidden.

Zo krijgen ook Wyetht’s boeken een zeker ‘sacraal’ karakter: de natuur als morele kracht, geïdentificeerd met nationalisme.
En het was die zogenaamde herkenning die van de gesofistikeerde estheten reactie uitlokte, een herkenning die eerder expliciet dan impliciet in Wyetht’s werk terug te vinden is.
En op die manier reageren Wyetht’s kijkers op de avant garde.

Morgen meer.