Wie in New York solo in de James Cohan Gallery mag tentoonstellen, heeft meestal naam en aanzien.

Enkele maanden geleden was het de beurt aan Manfredi BENINATI, jaargang 1970, geboren in Palermo, film gestudeerd in Rome, in Londen gewerkt en nu weer in Campagno Romano, voorstadje van Rome.

Hij werd al opgemerkt in de biennale in Venetië (2005) en kreeg met deze installatie de Premio per la Giovane Arte Italiane 2005.

dyn005_original_468_456_jpeg_20344_f4e9c20b14798f5229bebd718b303219

In deze wereld is de ruïne opnieuw aanwezig.
En wie verval zegt, mag in dezelfde adem het oude Italië uitspreken.

De klassieke wereld is binnenshuis nog aanwezig, maar haar besloten tijd, haar binneskamers leven is blijkbaar voorbij.

Maar meer dan in andere culturen wil ‘verval’ hier ook het begrip ‘geheim’ uitdrukken, de atmosfeer voor het sprookje.

Dit is een plaats voor schimmen, en daaraan heeft de Latijnse wereld nooit een tekort gehad.
In deze ruimte is duidelijk plaats voor een andere dimensie.

En meteen ben je in het werk van deze merkwaardige jonge artiest binnen gegaan, of moet ik zeggen ‘geslopen’?

Kijk naar het werk aan de linkerkant van deze tekst.
Je weet niet of je onder water of in een mistig landschap bent.
De figuur van het jongetje kijkt vanuit een aquarium naar de toeschouwer.

Beninati’s figurative works, at once saccharine and acidic in color, immerse the viewer in a dream state of innocence with a lurking malevolence. They embrace the same slippage of reality into fantasy as can be found in the writing of Antonio Ligabue and Italo Calvino or the images of Lewis Carroll.

Klik maar op het kleine prentje en laat je betoveren.

Ook hier, zoals bij vele jongere kunstenaars is vaak het vertrekpunt beelden uit de (eigen) kindertijd.

Het sfumato uit de rennaissance heeft zijn waas verstevigd, want de beelden komen uit de nabijheid van het eigen (on)bewuste.

Alsof we de mooie mens uit de 14de-15de eeuw binnenste buiten hebben gekeerd en nu niet weten wat we met die schim van onszelf aan moeten.

Zijn recente werken zijn onder de noemer ‘rescued images’ samen gebracht: beelden uit een voorbije beschaving, of zal het een toekomstige zijn?

Beninati incorporates images of friends and family in several of the new works, intertwining “real life” with fantasy. The paintings are like unchartered journeys which explore the dark side of a fairy tale. Populated mostly with children and small animals and situated in unnamable landscapes, we are given a glimpse into a nether world. Fluid seamless surfaces create a mental terrain riff with psychological undercurrents.

 

De manier van vertellen is naar de diepte van het landschap gegaan, niet zo zeer naar het verloop der dingen want die zijn ons in een sprookje bekend.

f311a-dyn005_original_550_396_jpeg_20344_70634a29ba88ca01d6e6bcc952098fd1

Hier is de afloop niet belangrijk, want dat lange en gelukkige leven heeft in de voorbije eeuw zijn barsten en scheuren niet overleefd.

Hier kom je jezelf tegen, vermomd of net niet.
In de stilte van het voorbije of het toekomende mag je proberen stukjes samen te leggen, stapstenen waarop je het bos in zult lopen.

O, wat heb je toch grote ogen, zal roodkapje zeggen.
Dat is om goed te kunnen kijken, antwoordt de schilder.